บทที่ 106

"ขอรับ"

"องค์หญิงสิบสามไม่ค่อยสบายวันนี้ข้าจะดูแลนางอย่าให้ผู้ใดเข้ามาวุ่นวาย"

"ขอรับ"

สายตากรุ้มกริ่มที่มองนางทำให้องค์หญิงสิบสามเลิกคิ้วเรียว

"ข้าสบายดี"

"เจ้าไม่สบาย ลองคิดดูว่าเจ็บป่วยตรงไหนหรือไม่" เขาเอ่ยแย้งกวาดสายตาสำรวจร่างกายของนางอย่างละเอียด

"ความจริงก็เพียงเล็กน้อย ปวดเอวอยู่บ้าง"

นางเอ่ยซื่อตรงเพราะกิจกรรมเมื่อคืนที่ต่อเนื่องทำให้นางรู้สึกเหมือนมีอาการเอวเคล็ด

หยางเอ้อหลางหัวเราะพรืดออกมาแล้วเอ่ยขึ้น

"ข้าจะนวดให้"

เขาอุ้มนางขึ้นแล้วพามาที่เตียงให้นางนอนคว่ำพร้อมกับไล้ฝ่ามือคลึงเบาๆ บริเวณสะโพก องค์หญิงสิบสามคิดว่ามีสามีดูแลเช่นนี้ก็ไม่เลว ความจริงนางยังนอนไม่เต็มอิ่มนักแต่เพราะไม่เห็นเขาเมื่อตื่นขึ้นในใจเกิดกังวลโดยไม่ทราบสาเหตุจึงคิดออกไปตามหา ครั้นเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัยดีก็คลายวิตกความง่วงจึงบังเกิดอีกครั้ง

มือร้อนที่ค่อยๆ นวดให้เปลี่ยนเป็นลูบไล้เขาลูบกายนางผ่านเสื้อผ้าอย่างแผ่วเบา ลมหายใจของหยางเอ้อหลางคล้ายจะถี่กระชั้น เขาทาบทับลงมาพึมพำชิดริมฝีปากที่ริมหูไม่ยอมผละจาก

องค์หญิงสิบสามกระพริบตาปริบๆ ทบทวนหลายสั่งเหม่อลอยไปไกลดวงตาของนางใกล้จะปิดเต็มทนจวบจนรับรู้ถึงความเย็นที่กระทบผิวกาย

"ท่านถอดอาภรณ์ข้าหรือ"

ครานี้นางรู้แน่ชัดแล้วว่าเขากำลังไต่ปากของเขาไล่ลงตั้งแต่ลำคอระหงจวบจนดอมดมมาถึงแก้มเนียนนุ่ม

"ถอดเพียงตัวนอก ข้ากลัวท่านว่านอนทั้งแต่งกายเต็มยศเช่นนี้จะอึดอัด"

เขารีบแก้ตัวเป็นพัลวัลไม่ได้คิดจะล่วงเกินภรรยาในยามฟ้าสางเช่นนี้แม้ในใจจะรุ่มร้อนเพียงใด แต่เขาก็ไม่อยากเป็นคนตะกละในสายตาของนาง

"สามีเช่นนั้นท่านก็ถอดด้วยเถิด"