บทที่ 107

องค์หญิงสิบสามกรีดร้องในลำคอส่งเสียงครางไม่หยุด ในขณะที่เขาไต่นิ้วลงมาจวบจนพบปากทางแห่งความหฤหรรษ์ก่อนจะค่อยๆกดเข้าไปในขณะที่ปลายลิ้นเล่นงานส่วนอ่อนไหวของผู้เป็นภรรยา

เขาปัดลิ้นผ่านจุดเสียวสยิวของนางราวกับกลั่นแกล้ง องค์หญิงสิบสามดิ้นรนหยัดกายมอบร่างของตนเองให้เขา ในคราแรกตั้งใจเป็นผู้กลั่นแกล้งครานี้กลับถูกเขาทวงคืนอย่างน่าละอายสายตาหวานฉ่ำที่มองมายังนางช่างยั่วยวนให้คนหลงใหลนัก

นางถูกเขาปั่นป่วนจนต้องอ้วนวอนแล้ว หยางเอ้อหลางขยับกายขึ้นมาขยับส่วนแข็งขืนใหญ่โตจ่อเข้าที่ปากทางรัก ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากงดงามยั่วยวนนั่น

เขาดูดดึงนางพร้อมกับแยกขาเรียวกดร่างของตนเองเข้าไป ภายในของนางคับแน่นตอดรัดเขาจนหยางเอ้อหลางครางเสียงแหบพร่า

เขายิ่งขยับนางยิ่งตอดรัด เขาปวดหนึบยิ่งพลันขยับกายเข้าหานางรุนแรง ความบ้าคลั่งที่เขาเริ่มปลดปล่อยนางตอดรัดเขาจนหยางเอ้อหลางรู้สึกถึงบางสิ่งที่ใกล้ถึงจุดสูงสุด องค์หญิงสิบสามสั่นสะท้านร่างกายหอบระริกด้วยความเสียวซ่าน

ร่างกายของเขาปลดปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาในขณะที่ภรรยาถูกเขาจุมพิตดับเสียงกรีดร้องของนางเช่นกัน สองร่างหอบหายใจคล้ายเหนื่อยอ่อน

เขายังแน่นิ่งไม่ขยับกายในขณะที่ไล้มือปัดไล่ปอยผมที่ปะป่ายใบหน้าให้องค์หญิงสิบสาม คนใต้ร่างของเขาคล้ายจะหลับอย่างสุขสมไปแล้ว

เขาเขย่าร่างนางเบาๆเมื่อเห็นว่านางไม่ตอบสนองเขาจึงดึงผ้าห่มมาคลุมกายดึงร่างอรชรเข้ามาในวงแขน จวบจนเขาเผลอหลับไปด้วยความสุขสม

ในวันต่อมาฝ่าบาททรงแบ่งกลุ่มล่าสัตว์ออกเป็นห้ากลุ่มเพื่อแข่งขันหากกลุ่มใดสามารถล่าสัตว์ได้มากที่สุดจะได้รับพระราชทานรางวัล ซึ่งองค์หญิงใหญ่นั้นถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของหยางเอ้อหลาง ส่วนองค์หญิงสิบสามถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของอ๋องฉางอัน

"ระวังตัวให้มากหากเห็นว่าเกินฝีมือก็อย่าดื้อรั้นเข้าใจหรือไม่"

หยางเอ้อหลางเป็นห่วงภรรยานัก แต่เพราะองค์หญิงสิบสามดื้อรั้นกระตือรือร้นที่จะออกล่าสัตว์เขาจึงไม่อาจห้ามได้จึงได้แต่สั่งกองกำลังส่วนตัวคอยอารักขาอยู่ห่างๆ โดยที่ไม่มีผู้ใดรู้

"ท่านแม่ทัพอย่าได้ห่วงข้าเอาตัวรอดได้ ครานี้พวกท่านต้องแพ้เป็นแน่ข้ากับพี่ใหญ่ร่วมมือกันย่อมไม่มีผู้ใดเอาชนะได้"