บทที่ 108

องค์หญิงใหญ่สั่งให้นางกำนัลนำแป้งชาดมาใส่ทันที หยางเอ้อหลางด้วยสงสัยนักเหตุใดองค์หญิงใหญ่จึงมีกระพรวนคล้ายกับขององค์หญิงสิบสาม

"กระพรวนนี่ท่านจำได้หรือไม่" จู่ๆ องค์หญิงใหญ่พลันเอ่ยถามขึ้น

"เหตุใดองค์หญิงตรัสเช่นนี้"

"คงมีเพียงข้าใช่หรือไม่ที่จดจำเรื่องวันนั้นและสัญญาวัยเยาว์ที่ท่านรับปากข้าไว้ได้ ท่านแม่ทัพ"

แววตาขององค์หญิงใหญ่คลอด้วยน้ำตา หยางเอ้อหลางพลันสงสัยยิ่งเขาและองค์หญิงใหญ่มีเรื่องราวอันใดที่เกิดขึ้นกันแน่

"ข้าคิดว่าเรื่องนี้คงติดอยู่ในใจของท่านไม่น้อย หาไม่ท่านคงดูไม่สนใจเช่นนี้"

องค์หญิงใหญ่เอ่ยจบพลันทิ้งปริศนาไว้เบื้องหลัง นางขึ้นม้าของตนเองเคลื่อนกายออกไปอย่างว่องไว องค์หญิงใหญ่นับว่าเป็นสตรีเยี่ยมยุทธ์ผู้หนึ่ง ท่าทางที่นั่งอยู่บนหลังม้าสง่างาม อีกทั้งนวลพักตร์ผุดผ่องทำให้บุรุษในคณะราชทูตต่างจ้องมองกันตาเป็นประกาย

"แคว้นต้าชิงมีองค์หญิงผู้งดงามยิ่งกว่าเทพธิดาถึงสองพระองค์น่าเสียดายที่องค์หญิงสิบสามอภิเษกแล้ว" บุรุษหนึ่งในคณะราชทูตเอ่ยขึ้น

"แต่งแล้วอย่างไร ข้าหาได้สนใจ"

ไป๋อี้ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ สำหรับองค์หญิงสิบสามแล้วนับเป็นสตรีพิเศษกว่าผู้ใดหากได้นางมานอกจากจะได้ครองสตรีที่งดงามแล้วยังนับว่าอนาคตของแคว้นเว่ยต้องยิ่งใหญ่เหนือต้าชิงเป็นแน่

หยางเอ้อหลางกระตุกบังเหียรให้ม้าติดตามองค์หญิงใหญ่ไป เรื่องกวนใจของเขาตั้งแต่ครั้นอดีตคือเสียงของกระพรวน ความทรงจำของเขาที่ขาดหายไปหรือว่าจะเกี่ยวข้องกับองค์หญิงใหญ่ผู้นั้น ไม่ใช่เป็นองค์หญิงสิบสามดั่งเช่นที่เขาคิดหรือ แล้วระหว่างเขากับองค์หญิงใหญ่จะเกี่ยวพันกันด้วยเหตใด

ติดตามองค์หญิงใหญ่มาจนถึงลำธาร องค์หญิงใหญ่ลงจากหลังม้าก่อนผูกมันไว้ที่ต้นไม้ใกล้ๆ หยางเอ้อหลางลงจากหลังม้าแล้วปล่อยม้าโดยไม่ผูกไว้แต่ประการใด องค์หญิงใหญ่ใบหน้าเศร้าสลดนางเดินไปใกล้ลำธารแล้วเอ่ยว่า

"เรื่องนี้คงติดอยู่ในใจของท่านถึงได้ตามข้ามา"

"มีเรื่องอันใดเชิญองค์หญิงใหญ่เถิด"