บทที่ 109

"ท่านคิดว่าข้าโกหกหรือไม่ ท่านผู้ให้คำสัญญากับข้าแล้วทอดทิ้งข้าเอาไว้ หยางเอ้อหลางท่านไม่รู้เชียวหรือว่านับตั้งแต่พบท่านวันนั้น ข้าก็ยึดมั่นคำมั่นนี้มาตลอดในใจของข้าไม่อาจมองผู้อื่นได้แต่ท่านเล่าทอดทิ้งข้าได้อย่างไร”

หยางเอ้อหลางรู้สึกเย็นยะเยือก ในเวลานั้นเขาจำได้ถึงแววตากระจ่างที่หวาดกลัว จึงได้ให้คำมั่นไป หยางเอ้อหลางอ่านคำมั่นบนชิ้นอาภรณ์อีกครั้ง

"ขอฟ้าดินเป็นพยาน ข้าหยางเอ้อหลางขอให้คำมั่นว่า หากรอดชีวิตกลับมาจากสงครามจะสู่ขอท่านแต่งงานเป็นภรรยาและมอบความสุขให้ท่านจวบจนวันตาย "

ภาพความทรงจำนั้นหวนคืนมาหลายส่วน เพียงแต่สตรีที่อยู่เบื้องหน้านั้นยังเล็กนักเขาไม่อาจมองเห็นนางได้ชัดเจน หลังจากนางช่วยเขาทำให้นางได้รับบาดแผล

สตรีที่มีบาดแผลยากที่จะออกเรือนเมื่อโตขึ้น หยางเอ้อหลางรู้สึกว่าตนเองต้องรับผิดชอบ จึงคิดเพียงแต่ต้องตอบแทนคุณโดยการรับนางเข้าจวน

"คำสัญญาของแม่ทัพหยางเป็นเพียงลมปากใช่หรือไม่ ข้าหลินฉีอับอายนักที่เฝ้ารอท่านทั้งหมดล้วนเป็นเพียงความเพ้อฝันของข้าเพียงผู้เดียว"

องค์หญิงใหญ่หลั่งน้ำตาออกมาอย่างเศร้าสร้อย นางเปิดเปลือยเหมือนสตรีไร้ค่าเช่นนี้หากเขายังไม่เห็นค่านางคงไม่รู้ว่าจะเอาหน้าของตนเองไปไว้ที่ใดแล้ว

"ข้าหยางเอ้อหลางเป็นนักรบกล่าวสิ่งใดออกมามีกระทั่งหลักฐานย่อมรักษาคำสัตย์ที่ให้"

องค์หญิงใหญ่ดีใจยิ่งนางรอคอยเวลานี้มาเนิ่นนานเกินไปแล้ว

"ท่านกล่าวจริงหรือ รักษาสัญญาของท่านข้าเข้าใจท่านหากไม่มีเรื่องของสิบสามเสียก่อนคงเป็นข้าที่ได้แต่งเข้าจวนของท่าน"

"ขอองค์หญิงใหญ่อย่าได้กล่าวเช่นนั้นแม้จะไม่มีเรื่องอันใดใจของข้าก็เป็นขององค์หญิงสิบสามไปตั้งแต่แรกพบแล้ว เรื่องของเราหากข้าได้พิสูจน์ว่าเป็นจริงถึงเวลานั้นเราค่อยมาถกกันดีหรือไม่ หยางเอ้อหลางสัญญาว่าจะใช้เวลาไม่นานเพื่อให้มั่นใจในเรื่องนี้"

เขาเอ่ยเสียงราบเรียบใบหน้าเคร่งขรึม

"ท่านมีใจให้สิบสามตั้งแต่แรกพบหรือ"

เสียงเบาหวิวหลุดลอยออกมานางไม่ได้ยินว่าหยางเอ้อหลางกล่าวสิ่งใดต่อเพียงเงยหน้าขึ้นมาเขาก็เดินหายไปแล้วปล่อยไว้เพียงองครักษ์หลวงที่เฝ้ารักษาความปลอดภัยอยู่ไม่ไกลนัก องค์หญิงใหญ่กำมือแน่นนางทำถึงเพียงนี้แล้วเหตุใดเขาจึงผลักไสนางอีก

"สิบสามเจ้าใช้เล่ห์อันใดแน่ถึงทำให้หยางเอ้อหลางเป็นได้ถึงเพียงนี้"

องค์หญิงใหญ่คับแค้นใจเป็นอย่างยิ่ง แผนการที่นางได้วางไว้เพื่อกำจัดองค์หญิงสิบสามใกล้เข้ามาแล้ว แต่องค์หญิงใหญ่บัดนี้กลับรู้สึกว่าตนเองไม่อาจรอได้อีก

ตะวันคล้อยลงต่ำองค์หญิงสิบสามกลับมาพร้อมฉางอ๋องด้านหลังของนางนั้นทหารนำสัตว์ที่ล่าได้มามากมาย ไม่นานผู้เป็นสามีก็ตามนางมาติดๆ องค์หญิงสิบสามมองด้านหลังเขาพบสัตว์ป่าตัวใหญ่หลายตัวที่ทหารนำมา จวบจนทุกกลุ่มกลับมาถึงกระโจมและได้เวลาตัดสิน

"ท่านแม่ทัพหยางท่านแพ้ข้าแล้ว"

"ฉางอ๋องภรรยาของข้าอยู่กับท่านเช่นนั้น ท่านคงรู้เหตุผลแล้วว่าเหตุใดข้าจึงได้ยอมแพ้"

"หยางเอ้อหลางอย่าบอกว่าท่านไม่ได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่นะ หากเป็นเช่นนี้ข้าไม่ยอมแน่ ข้าลงมือแทบตายท่านกลับบอกว่าที่ข้าชนะเพราะท่านอ่อนข้อให้"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยไม่พอใจ นางมั่นใจว่าฝีมือตนเองดีพอ ส่วนหยางเอ้อหลางได้ยินภรรยากล่าวน้อยใจเช่นนนั้นจึงรีบเดินมาหานางแล้วกุมมือนางอย่างอ่อนโยน

"ข้าแสดงฝีมือเต็มที่แล้วแต่น่าเสียดายที่ท่านร่วมมือกับฉางอ๋องแล้วแข็งแกร่งยิ่งนัก ข้าจึงได้แพ้อย่างไรเล่า"