บทที่ 110

"รางวัลที่พวกเจ้าต้องการในฐานะผู้ชนะการล่าสัตว์ครานี้คือสิ่งใด"

ฝ่าบาทหันมาตรัสถามอ๋องฉางอัน

"รางวัลนี้ให้สิบสามเป็นผู้ตัดสินใจไม่ว่านางต้องการสิ่งใดย่อมตามนั้นพ่ะย่ะค่ะ"

"เช่นนั้นสิบสามเจ้าอยากได้สิ่งใดบอกพ่อมา"

"ทูลเสด็จพ่อ หม่อมฉันเพียงแต่จะขอให้พระองค์เพิ่มเบี้ยหวัดให้ตำหนักสิบสามอีกหนึ่งร้อยตำลึงเพคะ ที่ผ่านมาหม่อมฉันดื้อรั้นจึงถูกตัดเบี้ยหวัดไปมากคนในตำหนักจึงขัดสนอยู่หลายครา เพียงอยากให้พวกนางกินอิ่มและสุขสำราญขึ้นเพคะ"

"องค์หญิงหากท่านต้องการเงินเพิ่มเหตุใดไม่บอกข้า"

หยางเอ้อหลางหันมาถามนาง องค์หญิงสิบสามแท้จริงแล้วเขาให้เงินนางใช้ไม่ขาดมือเหตุใดจึงทูลขอเงินจากฝ่าบาทอีกหรือว่านางขัดสนประการใดกัน เช่นนั้นเขาคิดว่าจะเพิ่มเงินให้นางอีกเยอะๆ ดีหรือไม่

"เรื่องของฝ่ายในท่านก้าวก่ายได้หรือ"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยขึ้นนางเพียงอยากได้ส่วนที่ควรได้คืนกลับมาก็เท่านั้น

"เจ้านี่นะ สิบสามเจ้ากำลังทำให้พ่อดูแย่ในสายตาราชทูตแล้ว"

ฝ่าบาทตรัสไม่จริงจังนักมีรอยยิ้มประดับพราวอยู่บนพระพักตร์

"หาไม่เช่นนั้นเพคะความจริงที่ผ่านมาหากหม่อมฉันเป็นลูกที่ดีเชื่อฟังฮองเฮา ไม่ทำผิดกฎฝ่ายในอยู่บ่อยครั้ง คงไม่ถูกลดเบี้ยเช่นนี้จึงเพียงแต่อยากทำคุณไถ่โทษขอให้ได้รับกลับมาเท่าเดิมเพคะ"

"ได้ๆ เรื่องเล็กเพียงนี้พ่อย่อมไม่ขัดเช่นนั้นกงกงกลับไปแล้วจงแจ้งแก่ฮองเฮาว่าเรามีคำสั่งให้เพิ่มเบี้ยหวัดตำหนักสิบสามเท่าเดิม เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่แต่งงานไปเจ้าโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากที่รู้จักคิดถึงคนอื่นเช่นนี้"

"มังคะ" กงกงน้อมรับ

"ขอบพระทัยเพคะเสด็จพ่อ"

องค์หญิงสิบสามมีความสุขนัก ตั้งแต่แต่งงานกับหยางเอ้อหลางนางรู้สึกว่าใบหน้าของตนอิ่มเอิบขึ้นแม้จะต้องขัดใจกับพี่หญิงใหญ่แต่กลับรู้สึกว่าท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพราะเขาเช่นกันที่ทำให้นางเห็นธาตุแท้ผู้เป็นพี่สาว