บทที่ 111

หยางเอ้อหลางรอจนนางคืนร่างดังเดิมจึงเข้าไปหาห่อตัวนางด้วยเสื้อคลุมสุนัขจิ้งจอก พานางกลับเรือนหลังจากนั้นก็ปล่อยนางลงถังน้ำที่อาชิงเตรียมไว้แล้ว ทำความสะอาดร่างสกปรกที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้จนสะอาด เมื่อแต่งกายให้นางเสร็จสองสามีภรรยานอนคุยกันบนเตียง ฟัดเหวี่ยงกันอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม

"ไปที่ใดมาข้าแม้จะเร็วมากแล้วยังตามเจ้าไม่ทัน"

"กระท่อมร้างหลังเนินป่าไม่ไกลเท่าใด"

"เอ๊ะท่านแม่ทัพ นิ้วของท่าน" นางเห็นนิ้วเรียวของเขามีรอยโดนกัดพลันน้ำตารื้น นางคงกัดเขาให้แล้วแต่ละรอยลึกมากจนนางปวดใจ

"ไม่เป็นไรมากแผลเพียงนิดเดียว"

"ข้ากัดท่านจนเป็นแผลลึกเช่นนี้จะเรียกว่าแผลนิดเดียวได้อย่างไร"

“ไม่เจ็บเลยสักนิด” เขายกมือลูบศีรษะนาง

นางกุมมือของเขาแล้วค่อยๆ เป่าลมร้อนจากปากของตนเองลงไปราวกับต้องการให้บาดแผลของเขาหายไปเสียที เห็นเช่นนี้ก็ปวดใจยิ่ง

"ท่านทำแผลก่อนดีหรือไม่ เมื่อสักครู่ยังช่วยข้าอาบน้ำอีกแผลโดนน้ำเช่นนี้ไม่เป็นการดี"

นางลงจากเตียงเดินไปค้นหาขวดยาขวดเล็กก่อนจะนำมาทาให้เขาอีกทั้งยังช่วยพันแผลอย่างเบามือ แต่นางพันไปพันมามือเรียวของหยางเอ้อหลางก็กลายเป็นบ๊ะจ่างอีกทั้งเขาเจ็บนิ้วเพียงนิ้วเดียวแต่เพราะฝีมือพันแผลที่ยอดเยี่ยมของนาง ในตอนนี้หยางเอ้อหลางจึงถูกนางมัดนิ้วทั้งห้ารวมเข้าด้วยกัน

อาชิงถือนมอุ่นเข้ามา เห็นสภาพผ้าพันแผลที่น่าอนาถของหยางเอ้อหลางจึงร้องขึ้นมา

“องค์หญิงข้าเองเพคะ ท่านแม่ทัพได้กลายเป็นคนพิการนิ้วด้วนไปแล้ว”

หยางเอ้อหลางยกมือตบศีรษะภรรยาเบาๆ แล้วเอ่ยว่า

“ไม่เป็นไร ท่านเพียงแต่อยู่ข้างๆ ข้าเรื่องเล็กพวกนี้ให้ผู้อื่นทำเถิด”

หลังอาชิงจัดการนิ้วมือแม่ทัพหยางอย่างเรียบร้อย นางจึงออกไปอีกทั้งยังกำชับท่านแม่ทัพห้ามปล่อยองค์หญิงให้ทำแผลเป็นอันขาด นอกจากเขาจะไม่หายแล้วยังอาจจะอาการหนักกว่าเดิมอีกด้วย องค์หญิงสิบสามที่นั่งดื่มนมอุ่นอยู่ข้างๆ จึงทำตาวิบวับใส่อาชิงอยู่หลายที

“เจ้าออกไปเถิด ข้าเข้าใจแล้ว”

"คราหน้าหากข้ากลายร่างอีกท่านแม่ทัพจงหลีกหนีให้ไกล ไม่เช่นนั้นข้าอาจทำร้ายท่านได้"

"ตายด้วยมือของเจ้านับว่าคุ้มค่า" เขากลับกล่าวพร้อมรอยยิ้มขบขัน

"ใช่เวลามาพูดเล่นหรือ ท่านตายแล้วผู้ใดจะช่วยข้าเอาหินนี่ออกจากร่างกัน" นางบ่นอุบอิบตีแขนเขาไม่แรงนัก

"ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอกหากตายไปใครจะดูแลท่านเพราะมีท่านอยู่บนโลกใบนี้ข้าจึงไม่อาจตายกลัวว่าท่านจะลำบาก"