บทที่ 112

"ท่านจะไปที่ใดวันนี้ไม่ต้องเข้าเฝ้าไม่ใช่หรือ"

"เจ้ารู้กระทั่งเวลางานของข้าแล้วหรือ"

"ข้าสิบสามอยากรู้สิ่งใดมีผู้ใดกล้าปิด"

นางอ้าปากหาวพลางพาดแขนลงบนอกของเขา หยางเอ้อหลางกอดกระชับผู้ร่างกายภรรยแนบแน่น

"ดูเหมือนว่าคนของข้าจะไม่เกรงกลัวข้าเสียแล้วกล้าเผยเรื่องของข้าโดยที่ไม่ขออนุญาตเสียก่อน"

"ท่านแม่ทัพอย่าตำหนิพวกเขาเลย ข้าเพียงแต่เป็นห่วงท่านเท่านั้นถึงท่านไม่ชอบใจข้าก็อยากรู้อยู่ดี"

"ข้ามีหรือจะกล้าไม่ชอบใจ"

เขากล่าวเอาใจนางเมื่อเห็นว่าองค์หญิงสิบสามเริ่มมีน้ำเสียงเข้มขึ้นหลายส่วน

"เช่นนั้นก็ดีข้าจะไม่ได้คิดว่าตนเองก้าวก่ายท่านเกินไป"

นางขยับกายวางใบหน้าลงบนอกเขา ดวงตางามล้ำจ้องมองใบหน้าคมด้วยความสนใจ

"ข้าเห็นว่าเจ้าก้าวก่ายบ้างก็ดูน่ารักดี ที่ผ่านมาดูเจ้าจะละเลยสามีอยู่บ้าง"

องค์หญิงสิบสามหัวเราะ ที่ผ่านมาใครใช้ให้เขาเข้ามาเป็นตัวกลางระหว่างนางกับพี่หญิงใหญ่จนต้องผิดใจกันเล่า หากไม่ใช่เพราะความอิจฉาริษยาจนพี่หญิงใหญ่ของนางลงมือหนักจนเกือบเอาตัวไม่รอด หลินฮุ่ยหมินคงได้หาทางหย่ากับเขาไปแล้ว

องค์หญิงสิบสามมองผู้เป็นสามี แล้วเอ่ยว่า

"แล้วพี่ข้าไม่อยากให้ท่านเดือดร้อนเพราะข้า"

"เหตุใดกล่าวเช่นนั้นมีเรื่องอันใดในใจอีกหรือ"

“ไม่มีแล้ว เพียงแต่ตัวข้ามีเรื่องราวมากมายเหลือเกิน คิดว่าตอนนี้กำลังเอาเปรียบท่านอยู่”

“ท่านก็ชดใช้ด้วยการปรนนิบัตินับว่าไม่เอาเปรียบแล้ว”

เขาถอดอาภรณ์ของนางออก แล้วลูบหลังเนียนของนางแผ่วเบา องค์หญิงสิบสามยิ้มยั่วเย้า อีกทั้งยังเป็นฝ่ายฉีกกระชากเสื้อตัวในของสามีออกเช่นกัน

นางคล่อมร่างของเขาไว้ก่อนจะค่อยๆ เบียดร่างนุ่มนิ่มลงมา องค์หญิงสิบสามไล้มือเข้าไปในกางเกงของเขาครั้นมือน้อยพบอาวุธใหญ่โตที่แข็งขึงและกำลังขยายเหยียดเต็มกำลังนางก็กำรอบเอาไว้เบาๆ จวบจนหยางเอ้อหลางครางออกมาด้วยความพอใจ