บทที่ 114

องค์หญิงสิบสามตกใจ ของสำคัญของนางที่มีความจริงแล้วหาได้มีค่าสำหรับผู้อื่น ของเช่นนี้จะมีผู้ใดสนใจที่จะขโมยกัน

"ดูเหมือนจะมีคนนำไปเพคะแม่นมมั่นใจว่าไม่ได้นำไปไว้ที่อื่นแน่เพียงแต่ต้องการนำมาทำความสะอาดพอเปิดหีบออกมาก็หายไปแล้วเพคะ"

"ไปอาชิง ข้าจะเข้าวังกลับตำหนักสิบสาม"

"เพคะ"

"ฮูหยินน้อยจะไปที่ใดขอรับ"

พ่อบ้านของจวนแม่ทัพหยางเอ่ยขึ้น เขากำลังนำยาบำรุงมาให้ฮูหยินน้อยแต่กลับพบว่านางกำลังหน้าตาตื่นออกจากเรือนมา

"ท่านพ่อบ้านรีบรายงานท่านแม่ทัพ ข้าต้องเข้าวังเป็นการด่วน"

"อั๊ยหยา ฮูหยินน้อยท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านแม่ทัพสั่งห้ามท่านออกจากจวนบัดนี้ท่านแม่ทัพเดินทางไปวัดกวนอิมเพื่อพบฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว"

"จริงด้วยข้าเลอะเลือนแล้ว เช่นนั้นหากท่านแม่ทัพกลับมาก็แจ้งแก่ท่านแม่ทัพแทนข้า ข้าจะเข้าวังหลายวันหน่อย ไม่ต้องห่วงในวังคุ้มกันแน่นหนาย่อมไม่มีอันตรายอันใดเป็นแน่"

"ฮูหยินน้อยกำลังทำให้บ่าวลำบากใจแล้ว"

"ข้ามีเรื่องสำคัญต้องเข้าวังหรือเจ้าต้องรอให้มีราชโองการจากฝ่าบาทมาที่จวนหรือจึงจะปล่อยข้าออกไป"

หลินฮุ่ยหมินขู่พ่อบ้านจนตัวสั่น คำว่าราชโองการฝ่าบาทโดยปกติไม่มีผู้ใดกล้ายกเอามาข่มขู่ผู้อื่น แต่องค์หญิงสิบสามผู้นี้กลับไม่เกรงกลัวที่จะนำมายกอ้างราวกับเป็นคำพูดพล่อยๆที่คนทั่วไปสามารถเอ่ยออกมาได้

องค์หญิงสิบสามอยู่บนอานม้า นางดึงบังเหียรเร่งให้เสี่ยวผิงทะยานออกไปอย่างว่องไว ทิ้งเกี้ยวงดงามสวยหรูที่พ่อบ้านอุตส่าห์จัดเตรียมให้ไว้เบื้องหลัง องครักษ์นับสิบนายควบม้าตามดูเอิกเริกยิ่ง การเข้าวังครานี้ของนางจึงเป็นที่สนใจของทุกคน

"เหตุใดจึงพาคนไปอารักขาเยอะเช่นนี้"