บทที่ 131

คำพูดของนางชโลมจิตใจของเขาได้เป็นอย่างดี เขารับยาจากนางมาดื่มท่าทางมีพิรุธของนางทำให้เขายิ่งประหลาดใจ หากเป็นสตรีอื่นส่งของให้เขากินพร้อมด้วยท่าทางเช่นนี้หยางเอ้อหลางคงได้โยนทิ้งด้วยมั่นใจว่าสิ่งนี้ย่อมมีพิษ

แต่เพราะเป็นขององค์หญิงสิบสามเขาจึงวางใจยกซดจนหมดถ้วย

"ข้าได้หินจันทรามาแล้ว แม้จะสังหารไปบางคนแต่ยังมีบางคนที่คณะราชทูตเข้าเขตชายแดนก่อนที่ข้าจะจับได้สงครามระหว่างแคว้นอาจเกิดขึ้น"

"เป็นเพราะข้าหรือ"

"เจ้าอย่าได้ห่วงเลย ความจริงแคว้นเว่ยมีจุดประสงค์แอบแฝงอีกทั้งพยายามลักพาตัวเจ้าฝ่าบาทคงไม่ยินยอมให้ต้าชิงโดนลบหลู่เกียรติเช่นนี้เป็นแน่ ตอนนี้เพียงหาสายลับที่แฝงกายในแคว้นให้พบเมื่อจับสายลับได้คาหนังคาเขาแคว้นเว่ยก็ไม่อาจปฏิเสธการละเมิดข้อตกลงได้แล้ว"

องค์หญิงสิบสามวางใจแล้วเพียงได้ยินสามีอธิบาย นางวางถ้วยน้ำชาลงพลันถูกสามีโอบรอบเอว นางกับเขาพูดคุยกันได้ราวหนึ่งก้านธูปดูเหมือนว่าสามีของนางจะเหงื่อท่วมกายแล้ว

"หมินเออร์ ท่านวางยาข้าหรือ"

เขารู้ทันอีกทั้งยังหัวเราะเสียงประหลาด เขารู้แล้วว่าเขาต้องพิษใดในตอนนี้

"ลำบากท่านพี่แล้ว” นางเอ่ยยิ้มๆ

“ข้าคิดว่าคงเป็นท่านที่ลำบาก”

น้ำเสียงแหบพร่าของสามีบ่งบอกอารมณ์ปรารถนาได้เป็นอย่างดี

“แล้วตอนนี้ ท่านพี่รู้สึกเช่นไร"

"ร้อนนัก"

หยางเอ้อหลางตอบเสียงสั่นเครือสะบัดฝ่ามือประตูห้องพลันปิดดังปัง ส่งเสียงให้องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกตกใจ เมื่อเห็นว่าข้างในมีเพียงคู่สามีภรรยาที่ห่างกันหลายวันจึงเข้าใจเหตุการณ์พร้อมถอยห่างจากประตูด้านหน้าหลายก้าว

องครักษ์ทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยใบหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเสียงอาภรณ์ของคนด้านในฉีกขาด ท่านแม่ทัพของพวกเขาช่างร้อนแรงยิ่ง

ด้านในห้องทำงานของหยางเอ้อหลางบัดนี้เขาเนื้อตัวเปลือยเปล่ายืนอวดความแข็งแกร่งของตนเองต่อหน้าผู้เป็นภรรยาด้วยเสียงอาภรณ์ที่ถูกฉีกขาดเมื่อสักครู่แท้จริงแล้วเป็นการกระทำขององค์หญิงสิบสาม

นางต้องการเห็นกับตาว่าเจ้าสิ่งนั้นของเขายังคงคึกคักแข็งขันหรือไม่ด้วยความกังวลมาหลายวันจึงไม่อาจรั้งรอได้นางจึงฉีกอาภรณ์ของหยางเอ้อหลางจนขาดวิ่น

"มันยังอยู่ดี"

ความยินดีเกิดขึ้นทันใด หากหยางเอ้อหลางไร้อารมณ์ความรู้สึกและเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป จวนสกุลหยางคงไร้หน้าตาในวงสังคมและโดนดูถูกเช่นนั้นนางก็ต้องรู้สึกเสียหน้าเป็นแน่

หยางเอ้อหลางมองการกระทำของภรรยาพลันนึกประหลาดใจ

"เจ้าต้องการข้าหรอกหรือจึงวางยาเช่นนี้"

"ท่านพี่ข้าสารภาพข้ากังวลนักแต่เมื่อเห็นกับตาข้าก็วางใจแล้ว"