บทที่ 130

ในคืนนี้นางสู้อุตส่าห์ให้อาชิงขัดตัวผิวแทบลอกหลังจากนั้นชโลมน้ำมันดอกไม้หอมฟุ้งจนนางแทบสำลักเพื่อหลอกล่อเขาผู้เป็นสามี

หากนางหลับไปแล้วทุกสิ่งที่ทำมาในคืนนี้ย่อมสูญเปล่า องค์หญิงสิบสามเลือกอาภรณ์ชุดนอนตัวบางที่ยั่วยวนที่สุดมาใส่หวังว่าเมื่อสามีเห็นคงจะอดใจไม่ไหวเป็นแน่

อากาศก็หนาวเย็นนางสวมเสื้อผ้าบางเช่นนี้เพื่อเขา หวังว่าสามีจะเป็นผู้ทำให้กายของตนเองร้อนขึ้นมาได้เพียงแค่คิดก็กระหยิ่มในใจนัก

องค์หญิงสิบสามถ่างตารออีกทั้งง่วงนอนจนหนังตาบนและหนังตาล่างตีกันวุ่นวายแล้วเขาก็ยังไม่กลับมา

นางจึงตัดสินใจนอนสักงีบคิดว่าเมื่อสามีกลับมาแล้วตนคงรู้สึกตัวเรื่องที่ตั้งใจค่อยรีบทำให้สำเร็จ

คิดเช่นนี้ในใจพลันสบายแล้วนางจึงหลับตาลงพร้อมกับจัดท่านอนของตนเองให้ดูยั่วยวนที่สุดก่อนจะหลับไปโดยไร้สติด้วยความเหนื่อยอ่อน

หยางเอ้อหลางกลับเข้ามาในเรือนนอนพบว่าภรรยานอนขวางอยู่เต็มพื้นที่เตียงนอน คืนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายของนางหอมกรุ่นผิดปกติ ใจของหยางเอ้อหลางนั้นเต้นระรัวเมื่อเห็นปทุมถันคู่อวบของนางพ้นออกมาจากสาบเสื้อ

นางนอนรุ่มร่ามไม่เรียบร้อยเช่นนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะนักเขาอยากปลุกภรรยาให้ตื่นแล้วร่วมหลับนอนกับนางแต่เพราะนางเพิ่งผ่านเหตุการณ์น่าหวาดกลัวที่สุดมาหยางเอ้อหลางจึงตำหนิตนเองที่คิดเห็นแก่ตัวเพียงนี้

เขาเป็นห่วงภรรยาจึงได้กินยาหยุดตั้งครรภ์ไปยาจะมีผลหลังผ่านไปหนึ่งเดือนตอนนี้ใกล้ครบกำหนดแล้วเขาต้องอดทนเอาไว้ให้ได้

จากการที่เขาได้ปรึกษากับหัวหน้าธิดาเทพ การที่องค์หญิงสิบสามตั้งครรภ์ทั้งยังมีหินจันทราอยู่ในร่างกายนั้นเป็นอันตรายยิ่ง เช่นนั้นเขาจะไม่มีวันให้นางท้องเด็ดขาด

หยางเอ้อหลางหลับตาพร้อมทั้งแต่งกายให้ภรรยาอย่างเรียบร้อยในขณะที่องค์หญิงสิบสามพึมพำประโยคแผ่วเบา

“หยางเอ้อหลางท่านไม่สนใจข้าแล้วหรือ”

“ท่านกล่าวเรื่องเหลวไหลอันใด”

เขายิ้มพลางตอบนางเบาๆอีกทั้งยังห่อกายของภรรยาแน่นหนาพร้อมกับห่มผ้าให้กระชับ ก่อนจะดึงนางมากอดทั้งผ้าห่มไม่ยอมแตะต้องเนื้อตัวของนางโดยตรงด้วยกลัวว่าจะควบคุมตนเองไม่ได้

แต่เพราะภาพยั่วยวนอันงดงามขององค์หญิงสิบสามติดตราตรึงใจ กว่าหยางเอ้อหลางใจจะสงบและข่มตานอนหลับลงไปได้ก็หลายชั่วยาม

เช้าวันต่อมาองค์หญิงสิบสามตื่นสายกว่าปกติ นางพลิกกายพร้อมบิดขี้เกียจต้องตกใจเมื่อพบว่าตนเองนั้นแต่งกายแน่นหนาอีกทั้งยังถูกห่อด้วยผ้าห่มหลายชั้น นางไม่ได้พบหน้าหยางเอ้อหลางเช่นเคยจึงได้แต่ตำหนิตนเองเรื่องนิสัยขี้เซาของตนเองเป็นเหตุจึงไม่สามารถตื่นมาพบหน้าสามีผู้ยุ่งเหยิงของนางได้ในตอนเช้า

“ท่านแม่ทัพเหตุใดเร่งรีบนัก”

“การจับคนร้ายต้องทำอย่างเร่งด่วน ช่วงนี้เขาจึงยุ่งแทบทุกวันเขาลำบากเพราะข้าแท้ๆ” องค์หญิงสิบสามถอนหายใจออกมา หยางเอ้อหลางผู้เคร่งเครียดบัดนี้คงไร้ความรู้สึกเรื่องนั้นไปแล้ว องค์หญิงสิบสามนางรู้ตัวเองดีว่าเป็นความหวังเดียวของสกุล เรื่องทายาทจึงสำคัญกับนางเป็นอย่างยิ่ง แต่สามีดันเกิดเรื่องนางต้องทำเช่นใดดี หรือจะปรึกษาเขาตรงๆ ให้เขาพบท่านหมอเพื่อรักษาดีหรือไม่