บทที่ 135

สาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่านำยาปลุกกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งไปเก็บไว้ในที่ลับ เผื่อว่าคราหน้าองค์หญิงต้องใช้อีกนางจะได้เอาออกมาได้ทัน ย้อนคิดถึงคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าก็พลันแย้มยิ้ม

"หากหลานสะใภ้ต้องการยาปลุกกำหนัดก็จัดที่ฤทธิ์แรงหน่อยให้นาง หลางเออร์ของข้าคงบกพร่องมานานแล้ว อย่าให้ข้าขายหน้าได้"

สาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่ารับคำ ก่อนเป็นผู้จัดหายาปลุกกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรงที่สุดให้อาชิงไป

เพราะยังคาดเดาไม่ได้ว่าหากฮ่องเต้รู้ว่าหินจันทราอยู่ในร่างขององค์หญิงสิบสามพระองค์จะทรงคิดเช่นใด การกราบทูลเรื่องคณะราชทูตแคว้นเว่ยที่กระทำการอุกอาจหยางเอ้อหลางจึงต้องคิดให้ละเอียดถี่ถ้วนเพื่อความปลอดภัยขององค์หญิงสิบสามเอง

หยางเอ้อหลางกับองค์หญิงสิบสามเข้าวังในวันนี้ แสร้งนำคนไปปรับปรุงตำหนักสิบสามแต่แท้จริงแล้วพวกเขากลับนำกำลังเข้าค้นตำหนักเทพอย่างลับๆ โดยที่ธิดาเทพไม่ได้ขัดขวางเพื่อหากุญแจดอกสำคัญเพื่อที่จะนำไปให้ท่านย่าของเขา

แต่แม้จะพลิกแผ่นดินหาเขาก็ไม่พบกุญแจดอกนั้น หยางเอ้อหลางจึงสั่งให้คนถอยออกมาจวบจนกลับมาที่จวนเขาจึงได้สนทนากับองครักษ์ฝานเพียงลำพัง

"มีหลายสิ่งที่น่าสงสัยขอรับ"

"องครักษ์ฝานสงสัยสิ่งใด"

หยางเอ้อหลางมององครักษ์คนสนิทสีหน้าค่อยๆ ขรึมลง

องครักษ์ฝานกระซิบกับหยางเอ้อหลางเบา ๆ เขาจึงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า

"ข้าก็คิดเช่นนั้น สั่งคนของเราจับตาตำหนักเทพให้ดี"

"ขอรับ"

ในห้องบรรทมในตำหนักโอ่อ่า องค์หญิงใหญ่ไล่บรรดานางกำนัลออกไปจนหมด นางข่มกลั้นเก็บอารมณ์ขุ่นมัวเอาไว้ด้วยใบหน้าเฉยชาด้วยเมื่อกลางวันในขณะที่นางกำลังเดินเล่นในสวนพลันสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่างามของคนผู้หนึ่ง