บทที่ 136

ใบไม้ใบสุดท้ายบนต้นเหมยต้นใหญ่ร่วงลงมาเป็นสัญญาณที่เข้าสู่ฤดูหนาวอย่างแท้จริง องค์หญิงสิบสามในระยะนี้ออกนอกจวนบ่อยครั้งด้วยดูเหมือนว่าผู้ลอบปองร้ายจะหลบฉากไปเนิ่นนาน

แม้จะมีองครักษ์เงาที่แฝงกายคอยอารักขาอยู่มากพวกเขาก็ไม่แสดงตนให้ชาวบ้านแตกตื่น

หยางเอ้อหลางเฝ้ารอคอยหิมะแรกหวังว่าในปีนี้เขาจะได้อยู่ร่วมเฉลิมฉลองกับภรรยา เป็นเพราะอยู่ในสนามรบมานานเขาจึงได้เรียนวิธีการทำนายดินฟ้าอากาศมามากในสองสามวันนี้หากเขาคำนวณไม่ผิด หยางเอ้อหลางคิดว่าหิมะแรกของปีต้องตกลงมาเป็นแน่

เพราะเหตุนี้ทุกวันที่เข้าวังหากไม่มีสิ่งใดแล้วเขาจะขลุกอยู่ในจวนหวังจะร่วมฉลองหิมะแรกกับผู้เป็นภรรยา

ถึงแม้ว่าหลายครั้งหลายคราที่เขาต้องไปหานางยังสถานที่ต่างๆ ที่นางออกไปวาดภาพเพื่อผ่อนคลายก็ตาม

ระยะหลังมานี้เขารู้มาว่านางมักจะแต่งกายด้วยชุดบุรุษที่นางเข้าใจไปเองว่าเมื่อเติมหนวดเสียหน่อยแล้วคงมองดูเป็นบุรุษขึ้นไปยังร้านตีเหล็กเพื่อวาดภาพชีวิตการทำงานของชาวบ้านที่นั่น

หยางเอ้อหลางเพียงแต่สั่งให้องครักษ์คอยดูแลความปลอดภัยของนางให้ดีแม้นางจะเป็นวรยุทธ์ก็ห้ามประมาทโดยเด็ดขาด

"คุณชายนี่ก็เย็นมากแล้วท่านแม่ทัพน่าจะกลับมาแล้วนะเจ้าคะ"

อาชิงเอ่ยขึ้นเมื่อยังเห็นว่าองค์หญิงสิบสามยังไม่ยอมเงยหน้าจากกระดาษวาดภาพ นางนั่งรอเดินรอยืนรอองค์หญิงจนเท้าชาไปหมดแล้

ว อากาศหนาวเช่นนี้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์หญิงต้องออกมาทรมานตนเองด้วย

"อาชิงอีกประเดี๋ยวเจ้าก็รู้ว่าภาพพวกนี้ช่วงนี้เป็นที่ต้องการ สตรีในแคว้นต้าชิงเปลี่ยนรสนิยมเป็นชอบบุรุษรูปร่างแข็งแรงใบหน้าหล่อเหลา คุณชายหน้าตาดีในต้าชิงล้วนบอบบางไม่ก็เป็นบัณฑิตสุภาพชนมือไม้เรียวขาวยิ่งกว่าสตรี ไม่เข้าข่ายบุรุษนักรบท่านพี่ไม่ยอมให้ข้าวาดคนของเขา ที่นี่จึงเหมาะที่สุดแล้ว"

"เช่นนี้องค์หญิงก็หาเงินได้มากแล้วนะเพคะ เรื่องที่เรากังวลจะได้หมดห่วงเสียที"

"ใช่ตั้งแต่แต่งเข้าจวนสกุลหยาง ท่านพี่ล้วนตามใจข้าแต่กระนั้นเรื่องนี้ก็ไม่อาจลากเขามายุ่งเกี่ยว ดังนั้นสิ่งใดเราทำได้ก็ควรเร่งทำเสีย"

"เพคะ"

จู่ๆ พลันมีน้ำเย็นเยียบสาดลงมาที่ทิศทางที่พวกนางนั่งอยู่ แม้แต่องครักษ์ก็ไม่อาจกระโดดเข้ามาขวางได้ทันเพราะคิดไม่ถึงว่าสาวชาวบ้านที่พวกเขารู้ว่าเป็นภรรยาของคนตีเหล็กเห็นอยู่เป็นประจำจะกระทำการเช่นนั้น

"เจ้าทำสิ่งใด งานของข้าพังหมดแล้ว" องค์หญิงสิบสามยืนขึ้นทันใด นางชี้ไปยังคนที่ก่อเรื่องในมือของฮูหยินผู้นั้นยังมีถังน้ำเปล่าอยู่

"เป็นข้าที่ต้องถามว่าเจ้ากำลังทำสิ่งใด"