บทที่ 137

อาชิงอดรนทนไม่ไหวแล้ว นางต้องออกหน้าเสียหน่อย แต่เมื่อยิ่งพูดกลับยิ่งทำให้สตรีผู้นั้นเดือดดาล นางร้องกรี๊ดออกมาแล้วผลักอาชิงจนล้มก่อนจะยื่นมือมาขยุ้มมวยผมขององค์หญิงสิบสามไว้จนกวนที่ครอบผมของนางหลุดลุ่ย องค์หญิงสิบสามรู้สึกเจ็บเพราะโดนดึงผม

ด้วยสามัญสำนึกว่าตนเองเป็นถึงองค์หญิง อีกทั้งเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพมีวรยุทธ์หากใช้พลังกับสตรีผู้นี้ชาวบ้านที่มุงดูคงคิดว่านางข่มเหงสตรีไม่มีทางสู้เป็นแน่จึงยั้งมือได้แต่ปล่อยให้นางผู้นั้นดึงผมของตนเองอยู่ชั่วครู่

ก่อนจะข่มพลังปราณไว้ภายในพลิกมือตบเข้าไปที่แขนของสตรีผู้นั้น แต่ฤทธิ์แรงหึงหวงช่างน่าอัศจรรย์นักแม้จะเจ็บเท่าใดคนผู้นี้ยังไม่ยินยอมปล่อยแถมยังดึงผมของนางแน่นจนองค์หญิงสิบสามคิดว่าหากดึงแรงกว่านี้ผมของนางคงได้หลุดออกมาเต็มกำแน่

"ได้ข้าทำการค้าไม่เคยขาดทุน ไม่ใช้วรยุทธ์กับเจ้าถือว่ายุติธรรม"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยขึ้นพลางจิกมือเข้าไปทึ้งผมของสตรีผู้นั้น ทั้งสองดึงผมกันไปมากอดกันกลมจวบจนเสียหลักคลุกฝุ่นลงไปกองกับพื้น ผลัดกันเจ้าดึงข้าข่วนจนฝุ่นฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วท้องถนน

ทุกคนที่กำลังยืนห้อมล้อมต่างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันสนุกปาก องครักษ์หยุดนิ่งสงบด้วยคำสั่งขององค์หญิงที่ห้ามเข้ามายุ่ง

ทุกคนล้วนผ่านสนามรบแต่การห้ามทัพสตรีที่กำลังเต็มไปด้วยความหึงหวงจนไม่ฟังผู้ใดเช่นนี้ทำให้ไม่มีใครทำสิ่งใดถูก

หากเข้าไปห้ามแล้วทำให้คนใดคนหนึ่งเจ็บตัว ครานี้คนของจวนแม่ทัพต้องถูกนินทาไปอีกนานเป็นแน่

อาชิงลุกขึ้นได้ร้องตะโกนออกมา

"เจ้ากล้าจิกผมนายข้า"

อาชิงกำลังวิ่งมาช่วยกลับมีสตรีอีกสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในภรรยาของคนที่องค์หญิงสิบสามวาดรูป กระโดดเข้ามาร่วมวงจิกผมอาชิงแล้วดึงไปอีกข้างเพื่อช่วยสตรีผู้นั้น องค์หญิงสิบสามเห็นจึงร้องในใจว่า

ขายหน้าแล้วองค์หญิงผู้งดงามและสาวใช้กำลังถูกดึงผมอยู่กลางถนน ในขณะที่ตัดสินใจจะใช้วรยุทธ์โดยไม่สนใจสิ่งใดแล้วฉับพลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น