บทที่ 138

องค์หญิงสิบสามเห็นท่าทางอ่อนน้อมแล้วจึงพึงใจ อย่างน้อยผู้ว่าการคนนี้ก็คงให้ความยุติธรรมแก่นางได้บ้าง

"แม่นางเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง"

ช่างตีเหล็กที่มีใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใยหลังจากที่เขาต่อว่าภรรยาในความหึงหวงที่ไร้เหตุผลแล้ว

เพราะเป็นสตรีหน้าตางดงามยิ่ง ถึงจะใบหน้าเปรอะเปื้อนฝุ่นจนดำเป็นปื้นองค์หญิงสิบสามก็ยังดูน่ารักน่าเอ็นดู บุรุษผู้นี้จึงอดใจอ่อนกับนางไม่ได้

เมื่อเห็นว่าสามีของตนเป็นห่วงคนอื่นผู้เป็นภรรยามีหรือจะพอใจ ในใจร่ำร้องว่านางแพศยาพร้อมกับเงื้อมือขึ้นก่อนจะฟาดลงมาที่แก้มขององค์หญิงสิบสามเต็มแรง

"เพี๊ยะ" องค์หญิงสิบสามตะลึงงัน นางไม่เจ็บเลยสักนิดด้วยคนที่กำลังโดนฝ่ามือนั้นกลับเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่เข้ามาบังร่างของนางไว้พอดี

หยางเอ้อหลางถึงกับใบหน้าหันไปอีกข้างเมื่อโดนฝ่ามือพิฆาตของสตรีขี้หึงผู้หนึ่ง หิมะแรกร่วงโปรยปรายลงมา

ชาวบ้านต่างตื่นเต้นกับหิมะแรกของปี ใบหน้าของหยางเอ้อหลางแดงก่ำเป็นรอยฝ่ามือทั้งห้าอย่างชัดเจน เกล็ดหิมะหล่นลงที่ไหล่ของเขา หยางเอ้อหลางมองมันแล้วปัดออกช้าๆ พลางถอนหายใจยาวๆออกมา

จวนสกุลหยาง

"ท่านพี่เจ็บมากหรือไม่"

องค์หญิงสิบสามใช้ผ้าอุ่นประคบที่แก้มซ้ายของสามีเบาๆ นางสำนึกผิดนักหลังจากหยางเอ้อหลางจัดการเรื่องที่นางก่อขึ้นในตลาดแล้วเขาก็พานางกลับจวนโดยไม่เอ่ยคำใดออกมา

ครั้นพอเห็นดวงตากลมโตใสแจ๋วที่เต็มไปด้วยน้ำตาแล้วเขากลับใจอ่อน ช่วยปัดอาภรณ์ที่เปรอะเปื้อนให้ ยิ่งเห็นเขาอ่อนโยนเช่นนี้องค์หญิงสิบสามยิ่งละอายใจนางจึงร้องไห้โฮออกมา เขาโอบรอบเอวนางแล้วดึงเข้ามากอดพร้อมกับเอ่ยว่า

"ข้าขอโทษ"

"ท่านจะขอโทษข้าทำไมเป็นข้าเองที่ผิด"

"ข้าขอโทษเจ้าที่ทำให้เกือบต้องโดนตบหน้าแล้ว หากข้าไปไม่ทันจะเป็นเช่นไรใบหน้างดงามของภรรยาข้าคงบวมช้ำเป็นแน่"

"ท่านพี่ท่านอย่าพูดอีกเลยข้าละอายใจจนแทบจะวิ่งไปกระโดดน้ำตายแล้ว"

"เจ้าตายแล้วข้าจะอยู่กับผู้ใดเล่า"

"ท่านพี่ที่ข้าไปวาดรูปที่นั่นความจริงมีเหตุผลที่ข้ายังไม่ได้บอกท่าน" องค์หญิงสิบสามสารภาพบางสิ่งออกมา