บทที่ 139

เขาเขี่ยปลายจมูกของนางแล้วดึงเข้ามากอดอย่างรักใคร่ เพียงเห็นนางถูกทำร้ายใจของเขาก็เจ็บปวดนัก

"ท่านที่ไม่ต้องกังวล หากมีเรื่องเช่นนี้อีกท่านใช้ข้าได้เรื่องบาดเจ็บเล็กน้อยกระพรวนผู้พิทักษ์ไม่ปล่อยให้ข้ามีรอยแผลอยู่แล้ว ท่านวางใจเถิด"

องค์หญิงสิบสามรู้สึกว่าการช่วยสามีทำงานก็สนุกไม่น้อยเหมือนกัน นางดูจะมีประโยชน์กว่าการวาดภาพไปวันๆ

"ข้าคิดผิด ข้าไม่มีวันให้ท่านทำเรื่องเช่นนี้เป็นอันขาด"

หยางเอ้อหลางเช็ดเนื้อตัวหน้าตาให้ภรรยาจนสะอาด เขาจุมพิตที่ริมฝีปากนางเบาๆ เมื่อไม่อาจห้ามใจกับความอ่อนนุ่มของริมฝีปากนี้ได้ องค์หญิงสิบสามย่นจมูกเมื่อเขาสัมผัสเพียงผ่านพร้อมเอ่ยขึ้น

"ท่านติดค้างข้าแล้ว แอบวางแผนใช้ข้าเช่นนี้ยังไม่รู้ตัวอีก"

"หมินเออร์ท่านจะลงโทษข้าเช่นไรดี ท่านอยากได้สิ่งใดพิเศษหรือไม่ข้าจะหาให้ท่าน"

"ของไม่ต้องการ" นางส่ายหน้า

"เช่นนั้นท่านต้องการสิ่งใด"

องค์หญิงสิบสามเอนกายลงบนเตียงอย่างสบายอีกทั้งยังดึงสามีลงมาทาบทับตนเองพร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน

"จุมพิตข้านานๆ หน่อย อีกทั้งคืนนี้คนงามจะเคียงข้างข้าจนผ่านราตรีนี้ไปด้วยกันได้หรือไม่"

หยางเอ้อหลางปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจ ส่วนตนเองนั้นคล้ายทาสผู้ซื่อสัตย์ที่นางจะกระทำกับเขาเช่นไรหยางเอ้อหลางก็ยินยอมพร้อมใจกับนางในทุกสิ่ง

เลือดในกายของหยางเอ้อหลางเดือดพล่าน เมื่อภรรยาแกะผ้าคาดเอวของเขาแล้วโยนทิ้งอย่างไม่แยแส องค์หญิงสิบสามยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใช้ปากสัมผัสกลีบปากสามีช้าๆ พลางสอดปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเขา หยางเอ้อหลางอ้าปากตอบรับอย่างกระหายกระหวัดเกี่ยวพันปลายลิ้นของนางอย่างดูดดื่ม

หยางเอ้อหลางถอดอาภรณ์ของตนเองออกอีกทั้งยังช่วยภรรยาถอดของนางจนสองร่างไร้สิ่งขวางกั้น

ร่างเปลือยแนบชิดโลมลูบกันและกัน ในมือของหยางเอ้อหลางประคองสองเต้าอวบเอาไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วมือของเขาไล้วนปลายถันช้าๆ จวบจนมันเต่งตั้งใต้นิ้วมือเรียว ผิวกายเนียนเรียบของนางทำให้หยางเอ้อหลางคลั่งแทบขาดใจ

หยางเอ้อหลางไล้ปลายลิ้นของตนดูดเลียจนทั่วกายภรรยา ไม่ว่าเขาจะสัมผัสตรงจุดไหนล้วนสร้างความปั่นป่วนร้อนรุ่มให้เกิดแก่องค์หญิงสิบสามเป็นอย่างยิ่ง

นิ้วเรียวของนางบีบเคล้นช่วงหัวไหล่อีกทั้งยังลูบลงมาที่ช่วงแขนมัดแน่น เมื่อผู้เป็นสามีไล้ปลายลิ้นลงไปยังส่วนล่าง องค์หญิงสิบสามครางในลำคอ