บทที่ 140

"ข้าไม่อยู่ห้ามเจ้าเปลือยร่างนอนเด็ดขาด"

หยางเอ้อหลางรู้ว่าภรรยาของเขาขี้เกียจเพียงใด หลังร่วมหลับนอนแล้วหากเขาไม่ใส่อาภรณ์ให้นาง องค์หญิงสิบสามไม่มีทางขยับกายเด็ดขาด หากมีเขานอนเคียงข้างกอดให้ความอบอุ่นก็แล้วไป แต่เมื่อเขาไม่อยู่เช่นนี้หยางเอ้อหลางก็อดกำชับนางไม่ได้ องค์หญิงสิบสามนอนกอดผ้าห่มอีกมือหนึ่งก็จับมือของสามีแน่นจึงเอ่ยว่า

"ท่านพี่ข้าหาใช่คนที่ชอบนอนโดยไร้อาภรณ์เสียหน่อย"

เขาก้มลงอีกทั้งกระซิบเสียงอ่อนที่ข้างแก้มของนาง "ท่านทำเป็นประจำไม่รู้ตัวเลยหรือ"

"นั่นความผิดท่าน"

"เหตุใดความผิดข้า"

นางดึงเขามาจุมพิตแล้วเอ่ยว่า "เพราะข้าชอบที่ท่านงดงามโดยไร้อาภรณ์เช่นนั้นจึงต้องถอดเป็นเพื่อนท่าน หาได้ชอบนอนเปลือยไม่"

"องค์หญิงสิบสามท่านลามกเกินไปแล้ว"

เขาดีดหน้าผากนาง จัดแจงภรรยาจนแน่ใจว่าแต่งกายรัดกุมแล้วจึงวางใจก่อนจะลุกขึ้น

"ท่านต้องไปแล้วหรือ"

"อืม"

"ไปที่ใด"

"ไปจับโจร"

"โจรหรือ"

"หมินเออร์ข้าบอกท่าน ของในจวนสกุลหยางถูกขโมยเมื่อคืน สืบทราบพบคนร้ายได้แล้วพบว่ากลุ่มโจรคือคนที่ทำงานอยู่โรงตีเหล็กจำต้องเข้าตรวจค้นทันที"

"มีโจรเข้าจวนเมื่อใด เหตุใดเป็นคนตีเหล็กพวกนั้น หรือว่าท่าน.."

"โจรปล้นหรือ ข้าคิดว่าคงเป็นเมื่อตอนที่ท่านทะเลาะกับคนอื่นเลยไม่มีเวลามาสนใจเรื่องในจวน" หยางเอ้อหลางเอ่ยแย้มยิ้ม

"อ้อ หมายความว่าตอนที่ข้าตีคนท่านให้คนเอาของที่ถูกขโมยไปไว้ในโรงตีเหล็กนั่นหรือ"

หยางเอ้อหลางพยักหน้าอีกทั้งยังยิ้มบาง องค์หญิงสิบสามเข้าใจแล้ว สามีของนางร้ายกาจนักกล้าใส่ความคนเช่นนี้ นางคาดเดาวิธีทำงานของเขาไม่ออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"ท่านพี่ ข้าไปด้วยได้หรือไม่"

"รอข้าจับคนได้ก่อนท่านค่อยมาเป็นพยานในภายหลัง"

กล่าวจบเสียงอาชิงที่รออยู่หน้าห้องพลันดังขึ้น

"ท่านแม่ทัพเสร็จหรือยังเจ้าคะ ยาขององค์หญิงข้าอุ่นมาหลายรอบแล้ว"

องค์หญิงสิบสามกับหยางเอ้อหลางมองหน้ากันด้วยความตกใจ หลังกลับมาถึงจวนเขาและองค์หญิงสิบสามตรงเข้าเรือน ในตอนนั้นจำได้ว่าสั่งอาชิงให้รีบกลับเรือนไปทำแผลจึงคิดว่าอาชิงคงไปทำแผลที่โดนตีแล้วเสียอีก เหตุใดนางจึงไม่ไปเล่ารออยู่เช่นนี้ได้อย่างไร