บทที่ 142

มีผู้ตรวจรับอาวุธที่ทุจริตซึ่งเบื้องหลังย่อมเป็นคนของสกุลฮองเฮา เรื่องทุจริตอีกทั้งสายลับต่างแคว้นเกี่ยวพันถึงเสนาบดีอีกทั้งข้าราชการไม่น้อย จึงทำให้หยางเอ้อหลางต้องกลั่นกรองข้อมูลก่อนที่จะถวายรายงาน เพราะเช่นนี้จึงทำให้เขายุ่งจนไม่อาจกลับจวนได้

หยางเอ้อหลางเป็นห่วงองค์หญิงสิบสามยิ่งนัก หากหินจันทราเคลื่อนย้ายองค์หญิงสิบสามจะทำเช่นไร

นางอาจสิ้นลมได้ทุกเมื่อคิดเช่นนั้นสมองของเขาพลันขาวโพลน กระพรวนผู้พิทักษ์ต้องอาศัยเวลาพักฟื้นเพื่อสูดไอจันทรา กำลังของมันที่มีตอนนี้หยางเอ้อหลางไม่อาจแน่ใจได้ว่าจะข่มฤทธิ์ของหินจันทราได้มากเพียงใด

หากนางคลาดสายตาเขาเช่นนี้แล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นหยางเอ้อหลางเพียงคิดก็คล้ายจะหยุดหายใจแล้ว เขาเร่งควบม้าเข้าวังหวังนำตัวภรรยาออกมาจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด

"ท่านแม่ทัพไม่มีคำสั่งไทเฮาไม่อาจเข้าเฝ้าได้ขอรับ"

เขาโดนทหารยามหน้าตำหนักไทเฮาตำหนิ เฮาอีกทั้งถูกกงกงขวางทางเอาไว้

"องค์หญิงสิบสามอยู่ที่ใดกันแน่"

เขาตะคอกถามเสียงดังเพียงน้ำเสียงก็ทำให้คนหน้าตำหนักตัวเล็กลีบลงไปหลายเท่า

"ท่านแม่ทัพผู้น้อยเพียงแค่ทำตามรับสั่งขอท่านจงเข้าใจ"

กงกงคนสนิทของไทเฮาเอ่ยขึ้นเขาต้องลงมือเป็นฝ่ายขัดขวางหยางเอ้อหลางเองเมื่อเห็นใบหน้าหวาดหวั่นของเหล่าทหารที่เฝ้าตำหนัก ใช้งานไม่ได้แม้แต่ผู้เดียว

หยางเอ้อหลางกำมือแน่นหากไม่คิดถึงความปลอดภัยขององค์หญิงสิบสามเขาคงได้บุกเข้าไปด้านในตำหนักโดยไม่ไว้หน้าผู้ใดแล้ว

"กงกงท่านตอบข้า องค์หญิงสิบสามอยู่ที่ใด"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันอีกทั้งยังดังก้อง จวบจนกงกงผู้ขวัญอ่อนด้วยไม่ค่อยได้ใกล้ชิดทหารกล้าหวาดผวากลัวว่าท่านแม่ทัพจะบุกเข้าไปจริงๆ งานนี้นอกจากท่านแม่ทัพอาจจะหัวขาดคงรวมไปถึงเขาที่ไม่สามารถหยุดท่านแม่ทัพได้

“ท่านแม่ทัพ ผู้น้อย...”

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น"

องค์หญิงใหญ่หลินฉีเดินนวยนาดเข้ามา ริมฝีปากสีแดงสดเอ่ยถามท่าทางนอบน้อม ด้านหลังของนางมีนางกำนัลนับสิบคนที่กิริยามารยาทงดงามเดินตามหลังอย่างเป็นระเบียบราวกับนางขบวนนางฟ้านางสวรรค์ อ่อนช้อยและเป็นระเบียบยิ่ง

"ทูลองค์หญิงท่านแม่ทัพต้องการพบไทเฮาบัดนี้ทรงไม่อนุญาตให้ผู้ใดเฝ้ามังคะ"

องค์หญิงใหญ่หลินฉีเป็นหลานสาวคนโปรดของไทเฮา นางยกยิ้มแล้วเอ่ยเสียงหวานเสนาะหู

"อ้อ เช่นนั้นไปทูลเสด็จย่าว่าข้านำเครื่องบำรุงมาถวาย เป็นของบำรุงภายในชั้นเลิศที่หายากยิ่ง อยากให้เสด็จย่ารีบเสวยเพราะฤทธิ์ของมันอยู่ได้ไม่นาน"

นางกล่าวจบกงกงพลันรับคำ