บทที่ 143

"เสด็จย่าเพคะ ที่นั่นทั้งหนาวทั้งเย็นสิบสามจะทนได้อย่างไร"

องค์หญิงใหญ่ยกมือทาบอก สามบทบาทห่วงใยน้องสาวประดุจพี่สาวผู้แสนดีทันใด

"เจ้านี่นะใจอ่อนเช่นนี้จึงถูกนางรังแกอย่างไรเล่า สำนึกผิดแค่นั้นไม่ถึงกับให้นางเป็นอะไรไปหรอก ไม่พูดแล้วยิ่งพูดย่ายิ่งโมโหเจ้านำสิ่งใดมาให้ย่า"

องค์หญิงใหญ่ลอบยิ้ม นางเอาอกเอาใจเสด็จย่าให้เสวยของบำรุง เป็นเพราะนางเป็นธิดาคนเดียวของฮองเฮาที่ต้นตระกูลของนางหนุนหลังฝ่าบาทให้ครองบรรลังก์

ที่ผ่านมาหากไม่ใช่เพราะท่านตาของนางคอยค้ำจุนเสด็จย่าเมื่อครั้นนางยังเป็นฮองเฮา ไม่แน่ว่าฝ่าบาทในตอนนี้อาจจะไม่ได้ครองบัลลังก์ก็เป็นได้

ด้วยอิทธิพลของตระกูลที่คอยหนุนหลังเสด็จพ่อจึงรับฟังท่านตาของนางอยู่หลายส่วน ถึงจะครองบัลลังก์แล้วก็ยังคงเกรงใจท่านตา

อีกทั้งมีเสด็จย่าคอยควบคุมเสด็จพ่อจึงทำการสิ่งใดต้องฟังเสด็จย่าคงมีเพียงเรื่องของหยางเอ้อหลางและองค์หญิงสิบสามเท่านั้นที่ฝ่าบาทไม่อาจจัดการได้

เพราะเป็นเช่นนี้เสด็จย่าจึงไม่พอพระทัยเป็นอันมาก การลงโทษองค์หญิงสิบสามในครานี้จึงเป็นการลงโทษที่ทำให้เสด็จย่าผ่อนคลายความกริ้วลงได้มาก

ในที่สุดด้วยสายสืบที่หยางเอ้อหลางวางไว้ในวัง เขาก็ล่วงรู้จนได้ว่าองค์หญิงสิบสามถูกลงโทษให้คุกเข่าต่อหน้าศาลบรรพชน

หยางเอ้อหลางจึงบุกไปที่นั่นทันใด เขาไม่สนใจทหารที่ขัดขวางใบหน้าเคร่งขรึมกลับเดินเข้าไปภายในโดยไร้ซึ่งอาวุธ

ชื่อเสียงความเก่งกาจของแม่ทัพหยางผู้ใดจะไม่รู้ ทหารหลายนายถูกเขาซัดฝ่ามือใส่จนบาดเจ็บ

องค์หญิงสิบสามได้ยินเสียงต่อสู้ด้านหน้า นางเดาได้ทันใดว่าคือผู้ใด องค์หญิงสิบสามร้อนรนนักถูกลงโทษเพียงเท่านี้นางถือว่าไม่เป็นปัญหา แต่สามีของนางที่ฝ่าดงทหารมาชิงตัวนางที่นี่ย่อมเดือดร้อน

เพียงหันหน้ามาสามีก็อยู่ตรงหน้าแล้ว นางมองใบหน้าของเขาพร้อมกับส่ายหน้า ทหารผู้อยู่เบื้องหลังบัดนี้ต่างได้รับบาดเจ็บไม่มีผู้ใดกล้าเข้าขวางทางแม่ทัพอีก

"สามีท่านกำลังหาเรื่องเดือดร้อนรู้หรือไม่ กลับไปเถิดข้าไม่ต้องการเห็นท่านลำบากเพราะข้า"

หยางเอ้อหลางหาได้ฟังนาง จับจ้องใบหน้าซีดเซียวของนางด้วยความเจ็บปวด ทั้งหมดเป็นเพราะเขาดึงนางมาเกี่ยวข้อง เรื่องทั้งหมดสมควรเป็นเขาที่ถูกลงโทษ

"ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

เขาคุกเข่าลงข้างนางเห็นองค์หญิงสิบสามไม่ขยับกาย บัดนี้ภายในรู้สึกดั่งมีหนามแหลมกรีดลงไปในหัวใจ ภรรยาของเขาคุกเข่าท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บ ไม่มีแม้กระทั่งผู้ที่กางร่มกันละอองหิมะให้

หยางเอ้อหลางค่อยๆ ปัดหิมะออกจากไหล่ของนางเบาๆ องค์หญิงสิบสามเห็นสามีกระทำการเช่นนี้ก็ยิ่งห่วงใย ยิ่งเขานิ่งขรึมก็ยิ่งอันตราย

"ข้าโดนลงโทษจนชินเสียแล้ว ท่านพี่กลับไปเถิดข้าเกรงว่าหากเสด็จย่าทรงกริ้วหนักกว่านี้ท่านจะเดือดร้อนไปด้วย เรื่องเล็กเพียงเท่านี้ท่านวางใจข้ารับมือได้"

"ข้าจะพาท่านกลับจวน"