บทที่ 144

หยางเอ้อหลางพานางขึ้นม้าควบกลับจวนด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก องค์หญิงสิบสามพิงหลังเข้าที่อกของเขา ทั้งสุขใจและอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

"ท่านพี่" องค์หญิงสิบสามเงยหน้ามองสามีด้วยดวงตาเป็นประกาย

"หืม"

เขาขานรับเบาๆ

"ท่านใส่ชุดนี้ทั้งวันหรือวันนี้"

"ใช่ เหตุใดจึงถามเช่นนี้"

"ข้าชอบชุดนี้ เห็นท่านใส่แล้วชวนให้ตกตะลึงยิ่งนัก"

นางเงยหน้าจุมพิตที่ปลายคางของสามีแผ่วเบา การลวนลามเขาบัดนี้นับเป็นความชอบอันดับหนึ่งของนางเสียแล้ว

“ท่านดูองอาจมากรู้หรือไม่”

“ท่านไม่รู้หรือว่าเสื้อคลุมด้านนอกตัวนี้บ่งบอกตำแหน่งราชบุตรเขย ต่อไปข้าต้องสละตำแหน่งแม่ทัพ จึงคิดจะใส่ชุดนี้ให้เคยชิน”

“ที่แท้ก็เป็นอาภรณ์ที่แสดงให้คนเห็นว่าท่านเป็นผู้ชายของข้า ท่านพี่เช่นนี้ท่านใส่ทุกวันดีหรือไม่ สตรีอื่นจะได้ไม่คิดหมายปองท่านอีก”

“ได้สิ หากหมินเออร์ชอบข้าจะใส่บ่อยๆ”

“ดี ข้าชอบมากชุดนี้ทำให้ท่านองอาจจนข้าอยากรู้ว่าด้านในความองอาจนี้เป็นเช่นไรบ้าง”

นางขยับกายจุมพิตปลายคางเขาอย่างอารมณ์ดี หยางเอ้อหลางร่างกายแข็งทื่อเมื่อถูกภรรยาเกี้ยวพา

เมื่อรู้สึกตัวอีกคราก็โดนนางใช้แผ่นหลังบอบบางถูไถเขาเบาๆ

หยางเอ้อหลางจึงกอดร่างภรรยาแนบแน่นแล้วเอ่ยห้ามปรามก่อนที่นางจะทำให้อารมณ์วาบหวามของเขาเตลิดจนไม่อาจควบคุมได้

เรื่องของหยางเอ้อหลางบุกเข้าไปหาองค์หญิงที่ศาลบรรพชนเข้าหูไทเฮารวดเร็วประดุจลมพัด

ไทเฮาถึงกลับกริ้วจนหน้าสั่นที่แม้แต่หยางเอ้อหลางยังกล้าลองดีกับนาง แต่ยังไม่ทันรับสั่งอันใดเป็นฝ่าบาทที่เสด็จมาเข้าเฝ้าเสียก่อน

"ฉีเออร์เจ้ากลับไปก่อน"

“เพคะ”

องค์หญิงใหญ่ยอบกาย แล้วถอยออกไปทั้งที่ใจอยากรู้ เสด็จพ่อผู้ที่ไม่เคยสนใจความเป็นตายของสิบสามมาก่อน

ดูเหมือนจะร้อนรนมาเข้าเฝ้าเสด็จย่าด้วยเรื่องของน้องสาวผู้นี้ สิบสามเริ่มเป็นผู้ที่เสด็จพ่อให้ความสำคัญตั้งแต่เมื่อใดกัน

“ในเมื่อฝ่าบาทไม่เห็นแม่อยู่ในสายพระเนตรเช่นนี้ สตรีชราอย่างแม่จะพูดสิ่งใดได้ ดั่งที่คนกล่าวไว้บุตรย่อมเลี้ยงได้แต่ตัวไม่อาจควบคุมจิตใจเขาได้ดั่งใจต้องการ”

“ขอเสด็จแม่ลงโทษ ลูกมีเหตุผลการลงโทษสิบสามเช่นนั้นไม่อาจทำได้”