บทที่ 145

บัดนี้องค์หญิงสิบสามรู้สึกว่าตนเองกลัวตายเหลือเกิน ยิ่งเห็นว่าสามีดีต่อนางเช่นไรนางยิ่งตัดใจไม่ได้หวังว่าสวรรค์คงจะเข้าข้างให้หยางเอ้อหลางตามหากุญแจสำคัญนั่นให้พบโดยไว

หากนางตายไปทั้งที่ยังชื่นชมเขาไม่หนำใจเช่นนี้นับว่าเสียดายนัก

มือของเขาที่กำลังเช็ดเส้นผมให้นางนั้นแม้จะหยาบกร้านเพราะจับกระบี่มาเนิ่นนานแต่ในส่วนที่นุ่มก็นุ่มยิ่งนัก

ในส่วนที่เรียวก็เรียวสวยจนไม่อาจละสายตา สายตาหวานเชื่อมไล้ไปที่หน้าอกของเขา

หยางเอ้อหลางยังคงสวมพิธีการเต็มยศด้วยคอยปรนนิบัตินางตั้งแต่กลับมาถึงไม่มีแม้แต่เวลาที่จะดูแลตนเอง

"องค์หญิงเสวยยาไล่ไอเย็นเพคะ"

องค์หญิงสิบสามหันไปมองอาชิง ในมือของอาชิงมียาสีดำที่รสชาติย่ำแย่ยิ่ง

องค์หญิงสิบสามกลับยกซดรวดเร็วบัดนี้นางต้องการไล่คนออกไปให้หมดแล้วยิ่งเห็นว่าท่านพี่ของนางองอาจหล่อเหลาเพียงใด

นางยิ่งอยากผลักเขาลงกับเตียงแล้วฉีกทึ้งอาภรณ์ของเขาออกเผยถึงความแข็งแกร่งเป็นลอนด้านในประดุจนางเป็นอันธพาลป่าเถื่อนผู้หิวกระหาย

หยางเอ้อหลางเป็นฝ่ายรินน้ำชาล้างปากให้ภรรยาด้วยความเป็นห่วง

"ขมเช่นนั้นเหตุใดรีบดื่มขนาดนั้น"

เขาเอ่ยพลางตบหลังให้นางเบาๆ เมื่อนางไอออกมาสองสามครั้ง

องค์หญิงสิบสามดื่มชาล้างปากไปหลายจอกก่อนจะโบกมือแล้วเอ่ยขึ้น

"อาชิงเจ้าออกไปเสียข้าจะกินของหวาน"

อาชิงทำท่างงอยู่สักครู่ ก่อนจะลนลานเก็บข้าวเก็บของพร้อมไล่บ่าวไพร่ออกไปพร้อมปิดประตูให้นางอย่างแน่นหนา

"จะกินของหวานเหตุใดไล่อาชิงออกไป"

ดูเหมือนสามีของนางยังไม่รู้ตัว แม่ทัพอย่างเขาชำนาญเรื่องการศึกเรื่องนี้จึงคงไม่ทันใจนางอยู่บ้าง องค์หญิงสิบสามครุ่นคิดคงต้องสั่งสอนให้เขาเก่งกาจขึ้น

องค์หญิงสิบสามมองใบหน้าสามีที่กำลังวางถ้วยชาลงด้านที่โต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง เขาหันมากำลังจะอ้าปากบอกให้คนนำของหวานเข้ามา กลับถูกภรรยาผลักลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว

"หมินเออร์ท่านอย่ามองข้าเช่นนั้น ของหวานไม่กินแล้วหรือ"

หยางเอ้อหลางกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นสายตาของภรรยามองเขาตั้งแต่ใบหน้าจวบจนไปถึงลูกกระเดือก นางใช้มือจับตรงลูกกระเดือกของเขาเบาๆแล้วเอ่ยขึ้น