บทที่ 177

องค์หญิงสิบสามวางม้วนตำราลงอย่างท้อแท้ใจ พี่หญิงใหญ่ของนางคงจะอ่านเข้าใจด้วยนางจำได้ว่าตอนนั้นพี่หญิงใหญ่ได้รับคำชมจากอาจารย์เสมอ แต่ตอนนี้แม้แต่หน้ายังไม่อาจมองกันได้จะไปขอความช่วยเหลือได้อย่างไร

"เพราะตำราเก่าๆ ที่ต้าชิงศึกษาล้วนมาจากมองโกลอย่างไรเล่าเพคะ ฝ่าบาทถึงต้องให้พวกท่านเหล่าองค์หญิงมีความรู้เอาไว้บ้าง"

"แต่ก่อนข้าเพียงแต่คิดว่าช่างไร้เหตุผลที่ต้องเรียนเรื่องรกสมองพวกนี้ แต่เพราะลายแทงสมบัติของเสด็จแม่จึงทำให้เสียใจนัก"

"ผู้ใดทำให้หมินเออร์ของข้าเสียใจหรือ"

เสียงทุ้มของคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มนุ่มนวล ร่างสูงสง่างามก้าวเข้ามาภายในตำหนักใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาจับจ้องมายังร่างของภรรยาที่ยังคงทำท่าทางห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวา

"ท่านพี่"

นางวางลายแทงสมบัติในมือลง กระโดดเข้าไปหาหยางเอ้อหลางอย่างสนิทชิดเชื้อ สองมือที่ทั้งนุ่มทั้งนิ่มของนางประคองใบหน้าของเขาไว้พลางสำรวจ

ใบหน้ากระจ่างใสประดุจหยกอีกทั้งดวงตากลมโตแวววาวประดุจสายน้ำของนางงดงามยิ่ง

หยางเอ้อหลางที่รู้สึกเหนื่อยล้าด้วยไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันพลันรู้สึกสดใสเป็นอันมาก

"ท่านไม่มีอันตรายใช่หรือไม่"

"อย่าได้ห่วงข้าสบายดี" เขาจับมือนุ่มนิ่มของนางเอาไว้

"ท่านย่าเล่า"

"สบายดีเช่นกัน"

องค์หญิงสิบสามได้ยินพลันสบายใจ นางมุดศีรษะเข้าที่อกของเขาด้วยอาการของคนท้อแท้ เขาลูบศีรษะของภรรยาแล้วเอ่ยถามอาชิงออกมา

"อาชิงเป็นผู้ใดกันที่รังแกองค์หญิงให้เสียใจ"

"จะมีผู้ใดได้เล่าเจ้าคะ หากไม่ใช่ตัวขององค์หญิงเอง" อาชิงตอบพลางถอนหายใจ หากรู้ว่าพระชายาสือจะเขียนลายแทงเป็นภาษามองโกลโบราณในอดีตนางคงลากองค์หญิงให้เข้าเรียนแล้ว น่าเสียดายจริงๆ

"เจ้าหรือ" เขาหันมามองใบหน้าหวานล้ำของภรรยาพลางเลิกคิ้วสูง

"ท่านพี่เป็นข้าไม่ดีเอง ไม่ตั้งใจร่ำเรียนจนนึกเสียใจในวันนี้ ดูสิลายแทงสมบัตินี้ท่านแม่ทิ้งไว้ให้แต่ข้ากลับอ่านไม่ออกครานี้คงพลาดสมบัติล้ำค่าแล้ว"