บทที่ 179

"ไม้เท้าหัวกิเลนนี้ได้รับพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ หากพระองค์ทรงทอดทิ้งบุตรสาวเพื่อล่วงรู้ชะตาฟ้าข้าก็จะปกป้องนางในฐานะคนของสกุลหยางเช่นกัน"

เป็นฮูหยินชราก้าวเข้ามาในห้องหนังสือพร้อมกับน้ำเสียงที่มั่นคง อีกทั้งคนที่ประคองผู้ชราเข้ามาหาใช่บ่าวไพร่แต่กลับกลายเป็นหลินฮุ่ยหมินนั่นเอง

"ท่านย่า หมินเออร์" หยางเอ้อหลางลุกขึ้นยืน อ๋องฉางอันทำความเคารพฮูหยินชราอย่างนอบน้อม

"พี่ใหญ่" หลินฮุ่ยหมินร้องขึ้นอย่างยินดี พลางประคองท่านย่าไปนั่งยังเก้าอี้ไม้

"สิบสาม เจ้ารู้เรื่องแล้ว"

อ๋องฉางอันรู้สึกสงสารน้องสาวยิ่ง ที่ผ่านมาเขารับรู้มาตลอดว่านางรักและเคารพหัวหน้าธิดาเทพประดุจมารดาของตน วันนี้เรื่องที่เกิดแม้จะยังไม่มีหลักฐานชัดแจ้งแต่ทุกสิ่งย่อมชี้ไปที่คนผู้นั้น

องค์หญิงสิบสามพยักหน้า ในใจของนางเจ็บปวดยิ่งเจ็บปวดจนคล้ายใจจะแตกสลาย

บัดนี้คนที่ห่วงใยนางจริงๆ ยังมีอีกหรือไม่ แต่ครั้นได้สนทนากับฮูหยินชรา อีกทั้งนางยังตระหนักดีว่าตนเองนั้นเป็นที่รักของหยางเอ้อหลางเพียงใด

ความรู้สึกเสียใจที่ว่ามากมายในตอนแรกกลับถูกพวกเขาเหล่านี้เยียวยาเอาไว้ได้ เมื่อวันนี้ได้เห็นพี่ใหญ่ของนางซึ่งมักจะโผล่มาหาในตอนที่นางทุกข์ที่สุด

องค์หญิงสิบสามกลับพบว่าตนเองนั้นช่างโชคดีนัก โชคดีที่มีคนเหล่านี้อยู่เคียงข้างแล้วนางยังจะทำตัวอ่อนแอรอให้พวกเขาปกป้องอยู่ฝ่ายเดียวได้อีกหรือ

"ความจริงในใจของข้าก็ยังไม่อยากเชื่อ แต่ความจริงอย่างไรเสียก็คือความจริงข้าเพียงอยากจะถามนางให้แน่ใจ แต่เดิมทีข้าคิดว่าเพียงนำหินจันทราออกมาก็เพียงพอแล้ว แต่ครานี้ข้าถึงกับต้องทำลายกระพรวนผู้พิทักษ์นี้ หากไม่มีกระพรวนพวกเราตำหนักเทพย่อมไม่อาจสืบทอดคำทำนายชะตาฟ้าได้อีก ข้าจึงต้องคิดถึงเรื่องนี้ให้มาก"

"หมินเออร์แต่หากเจ้าไม่นำหินจันทราออกมา ไม่นานมันจะกลืนกินอายุขัยของเจ้าซึ่งที่ผ่านมาข้าไม่รู้ว่ามันกลืนกินไปเท่าใดแล้ว ข้าไม่อาจยอมได้อีก"

หยางเอ้อหลางเอ่ยอย่างปวดร้าว ในตำราจันทราบอกทุกเรื่องอย่างละเอียดชัดแจ้งแล้ว เพราะเป็นเช่นนี้กระมังอดีตธิดาเทพจึงไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้จึงได้ทำการฉีกตำราออกเป็นสองส่วน ทั้งหมดก็เพื่อรักษาตำหนักเทพเอาไว้

"หลางเออร์ให้เวลาหมินเออร์เสียหน่อย"

ท่านย่าเอ่ยขึ้น ใบหน้ายังสงบนิ่งเพราะที่ผ่านมาฝ่าบาทอ่อนแอเกินไป เมื่ออ่อนแอจึงได้แต่เพียงอาศัยคำทำนายจากตำหนักเทพ เพื่อช่วยให้ตนเองอยู่ในบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง

แม้ฝ่าบาทจะทรงอ่อนโยนต่อองค์หญิงสิบสามแต่พระองค์นั้นแท้จริงแล้วเป็นคนตาขาวและขี้ระแวงยิ่ง

คนประเภทนี้ย่อมทำทุกสิ่งเพื่อให้รู้สึกว่าตนเองปลอดภัย แม้กระทั่งบุตรตรีอันเป็นที่รักเขาก็สามารถสละได้