บทที่ 180

"เจ้าไม่ต้องกลัว ท่านยายของเจ้าความจริงฝากฝังเจ้าไว้กับข้าเมื่อนานมาแล้ว คำทำนายของนางแม่นยำนักทุกสิ่งข้าแม้ไม่รู้มากมายนักก็ได้เตรียมการไว้บ้างแล้ว คนในวังของข้ามีไม่น้อยหากฝ่าบาทคิดจะทำสิ่งใดเราย่อมรู้ได้ก่อนเป็นแน่"

"ท่านยายหรือเจ้าคะ"

"ใช่เป็นท่านยายของเจ้า ข้าเพิ่งเข้าใจวันนี้เองว่าเหตุใดคนผู้นั้นจึงได้ฝากหลานผู้หนึ่งให้แก่ข้าแม้ว่าในตอนนั้นนางและข้าจะมีอายุเพียงสิบแปดปีอีกทั้งเราทั้งคู่ยังไม่มีแม้กระทั่งบุตร คงเป็นเพราะนางรู้อนาคตอีกทั้งสหายข้าผู้นี้คงรู้ว่าในที่สุดเจ้ากับข้าต้องเข้ามาเกี่ยวดองกันเช่นนี้"

"ท่านย่า"

หลินฮุ่ยหมินร้องไห้แล้ว ท่านย่าลูบศีรษะของนางแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยน

หยางเอ้อหลางอีกทั้งฉางอ๋องกลับคุกเข่าลงพร้อมกัน ฉางอ๋องประสานมือขอบคุณฮูหยินชรา

เขารู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างยิ่งการส่งนางซึ่งเป็นที่รักของเขาเข้าสกุลหยางนับเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจถูกต้องที่สุดในชีวิต

ส่วนหยางเอ้อหลางนั้นโขกศีรษะเพื่อขอบคุณท่านย่าลงกับพื้นอย่างแรง การที่ท่านย่าออกมาปกป้องหลินฮุ่ยหมินเช่นนี้ทำให้เขาแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

"เอาล่ะพวกเจ้าทั้งหมดทำเรื่องที่หนักเกินไปแล้วลุกขึ้นเถิด"

"ท่านย่าดีกับหมินเออร์เช่นนี้หลาน.."

หยางเอ้อหลางไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้อีก

ท่านย่าแย้มยิ้มแล้วเอ่ยเสียงเคร่งขรึม

"เรื่องหัวหน้าธิดาเทพหากนางไม่ยอมมาดีๆ ก็ลักพาตัวนางมาเสียหลางเออร์ใช้วิธีใดก็ได้ให้นางยอมทำพิธีเข้าใจหรือไม่"

"ขอรับท่านย่า"

ก่อนที่หญิงชราจะกล่าวสิ่งใดต่อ ด้านหน้าห้องหนังสือเสียงพ่อบ้านกลับดังขึ้น

"เรียนฮูหยินผู้เฒ่า ในวังให้คนส่งเทียบมาที่จวนด้วยเรื่องเร่งด่วนขอรับ"