บทที่ 182

หยางเอ้อหลางยกโอบมือรอบร่างบอบบางที่นอนทับร่างตนเองอย่างแน่นหนา เขาคิดถึงนางตลอดทั้งวัน แม้จะอยู่ใกล้กันแต่วันนี้เพิ่งได้พบหน้าภรรยาแม้อยากจะตำหนิที่นางแอบมาที่นี่ แต่ก็อดดีใจอย่างมากไม่ได้

"ข้าเชื่อท่าน ท่านพี่ของข้าดีที่สุด"

นางเอ่ยอย่างน่ารัก กระชับอ้อมแขนแน่นพร้อมกับจุมพิตลงบนกลางอกเขา

"ที่ย่องมาหาข้าดึกดื่นเช่นนี้ต้องการจะลักหลับข้าหรือ" น้ำเสียงหยอกเย้ายิ่ง

"ลักหลับหรือท่าทางจะสนุกไม่น้อย" นางกล่าวตาใส

เขาหัวเราะพลางเอ่ยต่อ "แล้วรู้หรือไม่ว่าลักหลับคือสิ่งใด"

นางส่ายหน้าจนเส้นผมกระจาย เพียงขยับร่างอรชรเล็กน้อย หยางเอ้อหลางได้กลิ่นสาวหอมกรุ่นยั่วยวนไปทั่วปลายสัมผัส พลันหัวใจของหยางเอ้อหลางเต้นแรงขึ้น

"ไม่รู้หรอก แต่ที่รู้คือตอนนี้ข้าต้องการท่านมาก"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวาน ออดอ้อนออเซาะยิ่ง หยางเอ้อหลางถอนหายใจหนักๆ ออกมาภรรยาของเขาถึงขนาดอดทนไม่ได้ต้องมาหาเขาถึงที่หรอกหรือ

"เห็นได้ชัดว่าท่านต้องการข้าเพียงใด"

เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง อาวุธของเขาแข็งชันขึ้นมาเพียงได้ยินเสียงแผ่วหวานของภรรยา อีกทั้งท่าทางอ่อนหวานจนแทบละลายเช่นนี้ ทำให้อาวุธส่วนนั้นเขาพร้อมสำหรับนางอย่างเต็มที่

เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ภายใต้แสงเทียนรำไรที่หยางเอ้อหลางจุดขึ้นมาเพียงหนึ่งเล่มอีกทั้งบรรยากาศรอบข้างที่สลัวๆนั้น นำพาอารมณ์ของคนให้อ่อนหวานนัก

หยางเอ้อหลางกำลังก้มหน้าขึ้นลง สองมือลูบไล้บีบคลึงฝ่าเท้าภรรยา ทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขัน เขากำลังนวดเท้าให้ภรรยาด้วยความตั้งใจ

ข้อเท้าขององค์หญิงสิบสามนั้นขาวเนียนและบอบบางยิ่ง คงเป็นเพราะว่าได้รับการคุ้มครองจากกระพรวนผู้พิทักษ์มานานจึงทำให้ส่วนนี้ของนางอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ เพียงเขากดนิ้วมือคลึงเบาๆ แม้จะระมัดระวังเพียงใดก็ยังเป็นรอยนิ้วแดงที่ตนเองเห็นแล้วต้องปวดใจจนได้

เสียงกระพรวนดังกรุ๊งกริ๊งทำให้เขารู้สึกบันเทิงใจ นางเหมือนสุนัขตัวน้อยๆ ที่มีกระพรวนห้อยอยู่ที่เท้าเห็นเช่นนี้แล้วก็รู้สึกว่าภรรยาน่ารักยิ่ง

ระยะหลังนี้เขาไม่อนุญาตให้องค์หญิงสิบสามนำผงแป้งใส่ในกระพรวนเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังอย่างนางชอบทำ หยางเอ้อหลางเพิ่งค้นพบว่าความจริงเขากับกระพรวนนี้มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน