บทที่ 184

หยางเอ้อหลางจึงถอนหายใจแล้วภรรยาของเขาการที่พยายามหาเงินมากมายขนาดนั้นย่อมต้องมีเรื่องที่ใช้เงินมหาศาลอยู่ในสมองเป็นแน่

เพียงแต่ความจริงแล้วองค์หญิงสิบสามชอบที่จะดูแลตนเองหากไม่ถึงที่สุดนางจะไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากผู้ใด

คงเป็นด้วยถูกบ่มเพาะมาแบบไร้คนดูแลเอาใจใส่อย่างที่ควรจึงต้องพึ่งพาตนเองให้มาก ดังนั้นการจะให้ออกปากบอกเขานั้นยากยิ่งนัก

เมื่อคิดดังนี้ก็รู้สึกท้อแท้ใจเขาอยากให้ภรรยาบอกกับเขาในทุกเรื่อง อยากให้นางวางใจเขามากกว่านี้

ตำหนักองค์หญิงสิบสาม หลังจากการฝึกร่ายรำอย่างหนักและต้องผ่านพ้นสายตาดูแคลนของบรรดาพี่น้องมาอย่างยากลำบาก

องค์หญิงสิบสามก็นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่ในตำหนัก โดยมีอาชิงคอยนวดเท้าให้

"แม้แต่กระพรวนผู้พิทักษ์ยังไม่คุ้มครองความปวดเมื่อยนี้แล้ว" นางบ่นกับอาชิงพร้อมกับยัดส้มสีทองเข้าปากอย่างเหนื่อยล้า

"องค์หญิงกระพรวนคุ้มครองบาดแผลนะเจ้าคะไม่คุ้มครองความปวดเมื่อยเสียหน่อย"

องค์หญิงสิบสามถอนหายใจแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาออกมา

"อาชิง นานมาแล้วข้าในนิมิตน่ากลัวมาก"

องค์หญิงสิบสามคิดถึงนิมิตที่ตนเองเห็นในครั้งแรกที่กลายร่างยังคงติดตา ถึงนิมิตนี้จะผ่านมาหลายปีแล้วก็ยังเด่นชัดนัก ภาพสตรีที่นอนจมกองเลือดในอาภรณ์งดงามที่นางเคยสงสัยนักว่าเป็นผู้ใด

บัดนี้นางรู้แล้วสตรีในอาภรณ์งดงามสีขาวผู้นั้นคือผู้ใด เมื่อได้เห็นอาภรณ์ที่ช่างเสื้อหลวงนำมาให้ในหลายวันก่อน ชุดสีขาวที่นางต้องสวมเพื่อร่ายรำ

ผ้าไหมเนื้อดีอ่อนพลิ้วยิ่งท่าทางการร่ายรำที่งดงามที่สุดที่นางคิดว่าในชีวิตนี้ตนเองไม่มีทางร่ายรำแบบนี้ได้ สุดท้ายภาพของคนผู้นั้นที่กำลังกระอักเลือดและล้มลง ที่

แท้สตรีที่นอนจมกองเลือดตามนิมิตเมื่อครั้งยังเยาว์นั้นคือตัวของนางเอง สุดท้ายนางตายหรือไม่นั้นนางก็ไม่อาจรู้ได้

องค์หญิงสิบสามความจริงทำใจกับความตายมาเนิ่นนานด้วยมีหินจันทราในร่างไม่รู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับตนเองเมื่อใดกันแน่

แต่เมื่อรับรู้ว่ามันอาจมาเยือนเร็วกว่าที่คิดในใจพลันหนาวจนสะท้าน นางวางใจหยางเอ้อหลาง นางวางใจอ๋องฉางอัน ว่าพวกเขาต้องช่วยนางอย่างสุดกำลังแต่เรื่องที่ต้องเกิดอย่างไรก็ต้องเกิด แม้ว่าพวกเขาจะพยายามเท่าใดก็ตาม ไม่มีผู้ใดฝืนลิขิตฟ้าได้

"องค์หญิงตรัสสิ่งใดเพคะ"

อาชิงฟังไม่ค่อยได้ยินนัก แต่เห็นสีหน้าที่ขาวซีดขององค์หญิงสิบสามก็คิดว่าต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีเป็นแน่

"ไม่มีอะไรเรื่องที่ให้จัดการเสร็จแล้วใช่หรือไม่" องค์หญิงสิบสามยิ้มบาง

"เพคะ อาจารย์ผู้สอนว่าจ้างแล้ว ตำราเตรียมพร้อมแล้ว อีกทั้งคนคอยดูแลก็กำชับเป็นอย่างดีแล้วเพคะ"

"เจ้าทำดีมาก"

"เหตุใดองค์หญิงจึงได้เร่งเตรียมการเช่นนี้เพคะ เด็กสองคนนั้นเพิ่งเริ่มหัดเดินเองนะเพคะยังมีเวลาอีกมาก"

อาชิงถามด้วยความสงสัย