บทที่ 185

องค์หญิงสิบสามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ อาชิงผละออกจากร่างผู้เป็นนายเมื่อท่านแม่ทัพยืนมาถึงตัวองค์หญิงสิบสามแล้ว นางยืนปาดน้ำตาเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง

"ไม่รู้เพราะอะไรถึงร้องไห้เจ้าค่ะ" อาชิงอธิบายบ้าง

"ช่วงนี้หนักสำหรับท่านแล้ว"

หยางเอ้อหลางสงสารภรรยายิ่ง นางคงหวาดกลัวไม่น้อยเมื่อคิดว่าในวันนั้นอาจต้องเปิดเผยร่างปีศาจต่อหน้าคนทั้งราชสำนัก

"ข้าไม่เป็นไร"

องค์หญิงสิบสามส่ายหน้าเบาๆ หยางเอ้อหลางดึงภรรยามากอดพร้อมกับลูบหลังอย่างปลอบโยน

"ท่านไม่ต้องกลัว เรื่องต้องจบลงอย่างดีข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่มีวันทำให้ภรรยาของข้าลำบากไม่เชื่อข้าหรือ"

"ข้าเชื่อท่าน ท่านพี่ข้าเชื่อท่านจริง ๆ นะ"

"หากเชื่อข้าก็หยุดร้องเสีย ดีหรือไม่"

หยางเอ้อหลางคิดว่าตนเองนั้นประดุจบิดาขององค์หญิงสิบสามผู้หนึ่งถึงขั้นอยากสร้างโลกใบใหม่ที่ไร้กังวลให้กับนาง ให้นางได้อยู่อย่างสบาย ทำทุกอย่างที่ภรรยาอยากทำโดยไม่ต้องคอยหวาดระแวงและไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีผู้ใดมาทำร้ายนางได้อีก

"เจ้าค่ะ"

แม่นางน้อยที่ว่าง่ายเช่นนี้ถูกใจหยางเอ้อหลางนัก เขาจุมพิตที่ริมฝีปากของนางเบาๆ เป็นการให้รางวัล

อาชิงเห็นความใกล้ชิดเช่นนั้นก็ใบหน้าแดงก่ำ รีบออกจากตำหนักทันใด เมื่อออกมาด้านนอกลมเย็นพัดโชยน้ำตาของอาชิงพลันเหือดแห้ง

อาชิงคิดว่าตนเองคงต้องไปสวดมนต์ขอพรจากเทพธิดาฉางเอ๋อให้ช่วยคุ้มครององค์หญิงสิบสามแล้ว เดินออกจากตำหนักหวังจะไปตำหนักเทพเพื่อขอพร อาชิงพบองครักษ์ฝานยืนอยู่ด้านนอก

"เหตุใดเจ้าต้องเตรียมของพวกนั้นด้วย ตำราฝึกอ่านเขียนอีกทั้งอาจารย์สำหรับสอนหนังสือ เตรียมไว้ให้ผู้ใดหรือ"

"ท่านองครักษ์จะยุ่งเกินไปแล้ว ท่านไม่ได้มีหน้าที่ในวังหลวงโดยตรงไม่ใช่หรือ เหตุใดไม่รีบออกจากวังกันเล่าระวังจะต้องอาญาเอาได้" อาชิงทำตาดุใส่องครักษ์ฝาน เรื่องทุกเรื่องที่นางทำเห็นว่าองครักษ์ผู้นี้จะรู้ดีไปเสียหมด

องครักษ์ฝานเพียงแต่ยิ้ม ด้วยตำแหน่งของเขาที่ได้รับมอบหมายโดยตรงจากฝ่าบาท ต่อให้เขากินนอนในวังก็ไม่มีผู้ใดเอาผิดเขาได้ เขาจึงคาดคั้นเอาความจริงจากนางต่อ "ท่านแม่ทัพห่วงใยองค์หญิงเจ้ารู้บ้างหรือไม่ การที่องค์หญิงปิดบังทำให้ท่านแม่ทัพเป็นกังวล"

"เรื่องขององค์หญิงข้าไม่อาจตัดสินใจแทนได้" อาชิงกล่าวเรียบเรียบ

"แล้วเรื่องของเจ้าเล่า ข้าเป็นกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเจ้าตัดสินใจบอกข้าได้หรือไม่ คงไม่ต้องถามความเห็นขององค์หญิงกระมัง"

น้ำเสียงของเขาทำให้อาชิงรู้สึกถึงความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง ความห่วงใยที่มากกว่าสหายผู้หนึ่งจะมีให้นาง ใบหน้าหล่อเหลาขององครักษ์ฝานเข้มขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด

อาชิงยืนนิ่ง เหตุใดคนผู้นี้จึงต้องมาเดือดเนื้อร้อนใจเพราะนางด้วย เขากำลังทำให้นางใจเต้นแรงอีกทั้งหายใจติดขัดแล้ว

"เรื่องบางเรื่องหากพวกท่านรู้แล้วอาจลำบาก จึงได้ปิดบังเอาไว้" อาชิงเอ่ยแผ่วเบา

"เรื่องสำคัญมากหรือ"

"อืม" อาชิงพยักหน้า