บทที่ 187

หยางเอ้อหลางรู้ว่านางหวาดกลัวจึงมาหานางที่นี่ทั้งๆ ที่เป็นตำหนักที่รวมตัวขององค์หญิงเพื่อรองานพิธี

เขาซึ่งเป็นบุรุษยังกล้ามาถึงที่โดยไม่สนใจว่าอาจได้รับโทษเพียงเพราะต้องการมาปลอบขวัญภรรยาของตน

ครั้นเห็นร่างอรชรวิ่งมาหาเขาสุดกำลังในชุดงดงามสีขาวราวกับเทพเซียน ที่ข้อเท้าของนางยังมีกระพรวนผู้พิทักษ์ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งในยามที่นางเดินหรือวิ่งทำให้หัวใจของเขาประดุจถูกห่อหุ้มด้วยน้ำอุ่นใสลูกหนึ่ง

ชุ่มชื่นและเปราะบางยิ่งเพียงสิ่งใดที่กระทบกับนางล้วนทำให้เขารู้สึกว่าตนเองไม่อาจกินได้นอนหลับเสียแล้ว

สตรีผู้นี้คือคนที่เขาต้องการปกป้องไปตลอดชีวิต

เขาจับมือนางเอาไว้พร้อมกับมองใบหน้างามอย่างชัดเจน

ดวงตากลมโตของนางยังคงมีความหวาดกลัวแต่เพียงครู่เดียวที่เขายิ้มให้องค์หญิงสิบสามพลันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยยิ่ง

นางเขย่งเท้าจุมพิตริมฝีปากเขาเบาๆ หยางเอ้อหลางเป็นดั่งที่นางคิดใบหน้าแดงจนถึงใบหูดูน่ารักน่าชังยิ่ง

"เจ้าควรระวังกิริยาบ้าง ที่นี่มีคนเยอะแยะ"

"ท่านพี่เป็นของข้า ข้าอยากจูบอยากหอมที่ใดย่อมได้"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ท่าทางยโสและไม่สนใจผู้ใดตามที่พูด นางวันนี้ไม่กลัวสิ่งใดแล้วหากไม่ติดว่าคนเยอะเช่นนี้จะทำให้ท่านพี่เสื่อมเกียรตินางคงลากเขาไปที่ลับตาแล้วข่มเหงเขาให้สาแก่ใจเผื่อว่าตนเองจะไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้ว

เพราะไม่อยากให้สามีเป็นห่วงนางจึงยังคงทำตัวร่าเริงสดใสเช่นเดิม

วันนี้นอกจากเพื่อช่วยนางแล้วหยางเอ้อหลางยังคิดกวาดล้างสายลับแคว้นเว่ยไปพร้อมกัน แม้นางจะรู้ว่าตนเองอาจตายแต่อย่างน้อยสามีก็กำจัดภัยแผ่นดินได้เช่นนี้นางก็นับว่าตนเองตายตาหลับแล้ว

หยางเอ้อหลางเห็นภรรยายังคงเอ่ยปากเย้าแหย่เขาได้ก็วางใจ นางคงมั่นใจในตัวเขาแล้วถึงยังคงความสดใสร่าเริงได้เพียงนี้จึงเอ่ยว่า

"เช่นนั้นท่านเพียงทำตามหน้าที่ ไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นจงยืนอยู่ในจุดที่เจ้ายืนอยู่อย่าได้วิ่งหนีไปที่ใดไม่เช่นนั้นข้าอาจจะหาตัวท่านไม่เจอเข้าใจหรือไม่"

"ข้าเข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะไม่วิ่งเพียงจะยืนนิ่งๆ"

"อืม เข้าใจก็ดีแล้ว"

เขายกมือเช็ดริมฝีปากให้นางเมื่อเห็นว่ามีเศษขนมติดอยู่ตรงนั้น ในมือของภรรยายังกำขนมไม่ยอมปล่อย หยางเอ้อหลางขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม

"ท่านหิวหรือ"

องค์หญิงสิบสามทั้งพยักหน้าทั้งส่ายหน้า ท้องนางไม่ได้หิวแต่ใจของนางต่างหากที่คิดว่าตนเองสมควรกินของพวกนี้แต่เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาของหยางเอ้อหลางที่เอ่ยถามออกมาอย่างเป็นห่วงองค์หญิงสิบสามจึงโยนขนมในมือทิ้ง

"ไม่หิวแล้ว"

หยางเอ้อหลางดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากอกของตนแล้วเช็ดมือให้ภรรยาแผ่วเบาจวบจนเห็นว่าสะอาดดีแล้วจึงเอ่ยปากตำหนิไม่จริงจังนัก

"ท่านกำลังจะเป็นผู้นำพิธีสำคัญเหตุใดยังทำให้ร่างกายและอาภรณ์เลอะเทอะเช่นนี้อีก"

"ท่านเช็ดให้ข้าจนสะอาดแล้วไม่เป็นไรแล้ว"

นางกอดแขนเขาแล้วทำตัวราวกับว่าไร้กระดูกให้เขาคอยพยุงคอยกอดเอาไว้ไม่ให้ไถลลงพื้น

"ท่านนี่นะ”