บทที่ 189

องค์หญิงสิบสามบัดนี้รับรู้แล้วว่าหูของนางกำลังผิดปกติ แสงจันทร์ที่สาดส่องมาที่ร่างเต็มๆ ทำให้ร่างกายเริ่มจะกลายร่าง

ความตื่นตระหนกทำให้นางแทบสิ้นใจ แต่บัดนี้เสียงลมพัดแรงจนนางไม่ได้ยินเสียงดนตรี ที่น่าแปลกประหลาดคือท้องฟ้าด้านบนนั้นเริ่มมืดลง

องค์หญิงสิบสามเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยอีกทั้งได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ดวงจันทร์ดับแสงสุนัขเทพกลืนจันทราแล้ว"

เสียงของคนผู้หนึ่งร้องออกมา ทำให้หลายคนที่กำลังตกตะลึงเริ่มได้สติหลังจากนั้นเสียงลมหวีดหวิวพัดแรงขึ้นจนทำให้ข้าวของล้มระเนระนาด

คบเพลิงพลันดับพร้อมๆกันอีกทั้งแสงจันทร์เริ่มโดนสุนัขกินจนเกือบเต็มแล้ว พื้นที่จึงถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด เสียงดนตรีพลันหยุดลง สร้างความแตกตื่นให้กับทุกคนยิ่งนัก

เหตุการณ์สุนัขเทพกินจันทรานั้นเกิดขึ้นไม่บ่อยอีกทั้งยังไม่มีการทำนายไว้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่

แต่เมื่อมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นโดยปกติผู้คนจะรีบปิดประตูเข้าบ้าน พร้อมอธิษฐานขอพรต่อสุนัขเทพหากจะนับเป็นเรื่องดีก็ดี แต่คิดเป็นเรื่องร้ายก็อาจเกิดเหตุร้ายทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความศรัทธาต่อสุนัขเทพในแต่ละคน

เมื่อแสงคบเพลิงดับสิ้น ความมืดเข้าปกคลุมทุกพื้นที่พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"อ๊าก มีปีศาจแย่แล้ว ปีศาจทำร้ายข้า"

ด้วยความมืดมิดที่มองไม่เห็นสิงใดทำให้ทุกคนหวาดกลัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว องค์หญิงทั้งหลายแม้จะมีวรยุทธ์แต่กับนับว่าด้อยนักจึงแตกตื่นวิ่งลงจากแท่นพิธีอีกทั้งกรีดร้องวุ่นวายไปทั่ว ทหารต่างตะโกนร้องดังสนั่น

"ถวายอารักขา ถวายอารักขาฝ่าบาท"

องค์หญิงสิบสามที่บัดนี้หูของนางกลายเป็นหูลาไปแล้วเพียงแต่ส่วนอื่นยังไม่เปลี่ยนร่าง ด้วยความโกลาหลจึงยังไม่มีผู้ใดสังเกต ในคราแรกคิดจะวิ่งไปหาหยางเอ้อหลาง แต่ครั้นจำได้ว่าเขากำชับให้นางยืนอยู่กับที่ จึงเข้าใจได้ทันทีว่าทั้งหมดนี้คือแผนของเขาเป็นแน่

สามีของนางช่างเก่งกาจแม้แต่วันที่สุนัขเทพกินดวงจันทร์เขายังสามารถทำนายได้แม่นยำนัก นางจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมในขณะที่พี่น้องหลายคนวิ่งวนจนอลม่านไปทั่ว

จู่ๆ ร่างของนางก็ถูกอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็ว นางกอดคอเขาแม้มองไม่เห็นก็รู้ชัดว่าเป็นสามี เขาพาร่างของนางออกจากสถานที่นี้อย่างว่องไว ปล่อยให้เบื้องหลังต่างโกลาหลด้วยมีคนยังตะโกนว่า

ปีศาจเข้าทำร้าย ปีศาจโจมตี