บทที่ 190

อ๋องฉางอันเอ่ยอย่างมีโทสะ ที่ผ่านมาเขาเคารพและรักหัวหน้าธิดาเทพเพียงใด ไม่เคยกล่าววาจาให้เจ็บช้ำมาก่อน แต่วันนี้อ๋องฉางอันถึงกับตวาดออกมาด้วยความรู้สึกรังเกียจอันรุนแรงยิ่ง

"พวกเจ้าทั้งสองต่างถูกข้าเลี้ยงมาราวกับบุตร วันนีักลับใช้กระบี่จ่อคอข้าเช่นนี้หรือไม่นับว่าการกระทำนี้จะเนรคุณไปหน่อยหรือ"

"ท่านถามตนเองก่อนว่าทำสิ่งใดกับสิบสามไว้ นางต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้เพียงเพราะความมัวเมาในอำนาจของท่านข้าผิดหวังยิ่งนัก"

"ทั้งหมดข้าย่อมทำเพื่อตำหนักเทพ และไพร่ฟ้าแห่งแคว้นเรา หากไม่มีคำทำนายเราจะยิ่งใหญ่เพียงนี้หรือ หากไม่เพราะคำทำนายเราจะสามารถหลบเลี่ยงภัยอีกทั้งไล่แทงศัตรูที่รุกรานจนเป็นใหญ่ได้เช่นนี้หรือ"

"ท่านอย่าได้กล่าวอ้างอีกเลย ทั้งหมดนี้ก็เพียงข้ออ้างในการก้าวสู่อำนาจของท่านสิบสามในครานั้นเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ ทุกครั้งที่ต้องทนทุกข์เพราะหินจันทราท่านไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ

การที่นางหวาดกลัวผู้คนต้องคอยหลบในตำหนักเทพด้วยกลัวว่าคนจะจับได้ท่านมีความสุขหรือ" อ๋องฉางอันกล่าวเสียงต่ำ

องค์หญิงสิบสามไม่อาจกล่าวคำใดได้ แม้แต่คำตัดพ้อก็กล้ำกลืนลงไปภายใน หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ไม่มีหยางเอ้อหลางนางยินดีให้หินจันทราดูดกลืนวิญญาณ

นางยินดีตายในหน้าที่นี้ที่ถูกผู้เป็นหน้ายัดเยียดให้ แต่ตอนนี้เมื่อมีเขานั้นโลกของนางต่างออกไปแล้ว นางไม่อาจทิ้งเขาให้เจ็บปวด

นางไม่อาจทำร้ายเขาได้ บุรุษที่ยึดมั่นกับนางเพียงนี้หากไม่มีนางแล้วเขาจะมีชีวิตอยู่เช่นไร

องค์หญิงสิบสามถูกหนึ่งในธิดาเทพพาไปผลัดอาภรณ์คลุมร่างของนางในกระโจมที่เตรียมไว้ด้านข้างด้วยผ้าผืนใหญ่ ที่นี่ถูกเตรียมการโดยอ๋องฉางอันอย่างเรียบร้อย

ดวงจันทร์เริ่มสว่างขึ้นมาเมื่อสุนัขเทพคลายจากการกลืนกินแล้ว แสงจันทร์ส่องจ้ากระทบที่ร่างขององค์หญิงสิบสามพลันนางกลายเป็นลาน้อยตัวอ้วนตัวหนึ่ง

"ท่านหัวหน้าอย่างไรเสียเราทั้งหมดก็เลี้ยงนางมา อีกทั้งใช้ประโยชน์นางมาจนถึงป่านนี้แล้วท่านก็ปล่อยวางเสียเถอะ เราจะเริ่มกันเลยได้หรือไม่"

ธิดาเทพผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยอัดอั้นมานาน นางไม่เห็นด้วยกับการกระทำของหัวหน้าธิดาเทพจึงยอมร่วมมือกับอ๋องฉางอันโดยทันที

หัวหน้าธิดาเทพยังเกรงใจเหล่าธิดาเทพผู้ทำพิธีอยู่มาก การจะฝึกฝนคนมาแทนพวกเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งต้องคัดสตรีที่เวลาเกิดและตกฟากเป็นมงคล

หากต่อไปนางสามารถนำหัวใจสิบสามมาได้จริงยังต้องอาศัยพวกนางจึงทำให้ครานี้คิดใคร่ครวญ หากนางไม่ทำพิธีในวันนี้อย่างไรเสียอ๋องฉางอันคงไม่ปล่อยนางเอาไว้แน่

คิดได้ดังนั้นยังพอมีหนทางให้นางถอยเพื่อเอาคืนวันหลัง จึงพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น