บทที่ 67

เขายิ่งมองนางลึกซึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาดวงตาคมที่คล้ายจะมีดวงดาราระยิบระยับอยู่ในนั้นทำให้นางเข่าอ่อนแล้วอีกทั้งยังรู้สึกเก้อเขินเป็นอย่างยิ่ง นางจึงเอ่ยปากสนทนาเรื่องที่สมควรจะพูดคุยในตอนนี้

“วันนี้รู้สึกที่ผ่านมาผิดกับสามีหลายเรื่อง จึงได้ทำอาหารเพื่อขอโทษ สามีทานเสียหน่อย”

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจและอ่อนหวานยิ่ง

“สามีหรือ”

เขายิ้มบางๆ ดวงตาอบอุ่นหายไปแล้วบัดนี้เขาจ้องใบหน้าของนางด้วยความสงสัยอยู่เต็มเปี่ยม นางกำลังวางแผนอันใดอยู่

“ใช่ท่านคือสามีไม่ใช่หรือข้าสมควรเรียกท่านเช่นนี้ หาได้แปลกอันใด”

องค์หญิงสิบสามยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มนั้นของนางงดงามยิ่งจนทำให้หยางเอ้อหลางอดยิ้มออกมาแล้วอดกล่าวกระเซ้าออกมาไม่ได้

“จู่ๆ สตรีที่พยายามหลีกเลี่ยงข้าหาเหตุผลให้ข้าหย่ามาตลอด ลุกขึ้นมาทำกับข้าวปรนนิบัติเจ้าไม่คิดว่าแปลกหรือ”

“นี่ท่านจะหาเรื่องข้าหรือ ข้าทำไม่ดีท่านก็ว่าข้าทำดีท่านก็สงสัยคนนิสัยขี้ระแวงเช่นท่านผู้ใดอยากจะอยู่ด้วยกัน” นางต่อว่าเขาทันใดเรื่องตีฝีปากไม่มีผู้ใดเกินองค์หญิงสิบสามแล้ว

“เจ้าไม่อยากจะอยู่กับข้าขนาดนั้นหรือ”

“ที่ข้าพูดมาผิดหรือไม่เล่า พอข้าทำดีกับท่านเพื่อไถ่โทษ ท่านก็มาสงสัยเช่นนี้หากไม่ต้องการท่านก็ไม่ต้องกินแล้ว”

องค์หญิงสิบสามโกรธเขาจริงๆ แล้ว ไม่กินก็ช่างนางจะหาวิธีอื่นแทนก็แล้วกัน คนผู้นี้เหตุใดเอาใจยากนัก

“เอาล่ะๆ ข้ากินๆท่านย่ากำชับแล้วว่าต้องกินให้มาก”

หยางเอ้อหลางเอ่ยอย่างอ่อนใจ วันนี้อย่างไรเสียเขาก็จะลองดูว่านางตั้งใจทำสิ่งใดกันแน่

“จริงหรือ”

“จริงสิข้ากินแล้วแต่เจ้าแน่ใจนะว่ากินได้ ดูท่านย่าของข้าสิเผ่นแน่บไปแล้วเจ้าทำอาหารหรือสิ่งใดกันแน่”

“หยางเอ้อหลางท่านจะเกินไปแล้วนะ เห็นหรือไม่ว่าข้าตั้งใจเพียงใดอาหารเต็มโต๊ะเช่นนี้ท่านยังกล้าหักหาญน้ำใจของข้าเอ่ยวาจาทำร้ายได้อย่างไร”

องค์หญิงสิบสามเงยหน้าน้ำตาคลอหน่วยการแสดงของนางนั้นยอดเยี่ยม หยางเอ้อหลางดูใจอ่อนแล้วจับจ้องใบหน้าเล็กของนางพลางเอ่ยขึ้น