บทที่ 76

นางส่ายหน้าแล้วตอบว่า

"ไม่ได้ท่านรับปากข้าแล้วว่าจะเป็นแบบให้ข้าวาดจนเสร็จ เป็นถึงแม่ทัพใหญ่พูดแล้วห้ามกลับคำ หากมีธุระก็ต้องเลื่อนออกไปก่อนลูกค้าของข้ารอได้ไม่นานหรอกอีกทั้งตัวท่านกำลังเป็นที่นิยม ช่วงนี้ทำสิ่งใดต้องรีบเพื่อกำไรจะได้มากหน่อย"

นางคิดพลางดีดลูกคิดในใจกำไรทั้งนั้น อ้อนวอนเขาครานี้แม้ต้องลดศักดิ์ศรีลงไปบ้างก็นับว่าไม่ขาดทุน

ผู้เป็นสามีได้แต่ถอนหายใจออกมา เขาไม่เข้าใจตนเองว่าเหตุใดจึงยอมตามใจนางได้เช่นนี้อีกทั้งไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางต้องหาเงินเยอะแยะเช่นนั้นกัน

นางเพียงแต่บอกเขาว่ามีเรื่องต้องใช้ก็เท่านั้นถึงเขาจะเสนอเงินก้อนใหญ่ให้นางกลับบอกปฏิเสธเพียงบอกว่าต้องการหาด้วยตนเองมากกว่า ฮูหยินน้อยของเขาช่างมีความลับในใจมากมายเหลือเกิน

องค์หญิงสิบสามเก็บอุปกรณ์วาดภาพอย่างมีความสุขจากที่หยางเอ้อหลางสังเกตดูเหมือนว่าองค์หญิงสิบสามจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ตำหนักธิดาเทพจะเข้าพบ ด้วยนางไม่มีอาการตื่นเต้นหรือแปลกใจแต่ประการใด หรือเพราะเรื่องวันก่อนที่นางกลายร่างจึงทำให้ธิดาเทพต้องมาหานางที่นี่

"ภาพของท่านภาพนี้ ดียิ่ง"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยอย่างร่าเริงการที่นางบังคับเขาเช่นนี้ ตั้งใจทำให้เขาอึดอัดอีกจนทนไม่ไหวและยอมหย่ากับนางในที่สุด

คาดไม่ถึงว่าเขากลับยินยอมโดยง่าย หยางเอ้อหลางผู้นี้สำหรับองค์หญิงสิบสามแล้วรับมือไม่ง่ายเลย

“ท่านขายข้าให้กับสตรีอื่น ไม่รู้สึกหึงหวงเลยหรือ”

“เหตุใดต้องหึงหวง พวกนางได้เพียงภาพหาใช่ตัวท่านเสียหน่อย”

หยางเอ้อหลางพยักหน้าอย่างจำยอม เพราะนางไม่หึงหวงเขา หยางเอ้อหลางจึงได้แต่น้ำตาตกในคิดว่าตนเองบกพร่องประการใดกัน

หยางเอ้อหลางนึกถึงบทสนทนาที่เขาและนางได้พูดคุยกันหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา

"เจ้าวาดข้าได้แต่ห้ามขายภาพวาดของข้าได้หรือไม่"

"เช่นนั้นข้าจะขอให้องครักษ์ฝานเป็นแบบเขาเป็นที่ชื่นชอบมากเช่นกัน" นางต่อรองไม่ลดละ

"เจ้าจะนั่งจ้องบุรุษอื่นที่ไม่ใช่สามีของตนเองได้อย่างไร"

เขาเสียงดังขึ้นมา จู่ๆก็เกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ข้าเป็นจิตรกรจะจ้องผู้ใดก็ได้หากผู้นั้นยินยอม อีกทั้งทุกสิ่งก็เพราะงานท่านใจกว้างหน่อยได้หรือไม่"

เพราะคำกล่าวของนางหยางเอ้อหลางถึงได้นั่งนิ่งดวงตาไม่กะพริบยอมเป็นแบบให้องค์หญิงสิบสามวาดโดยไม่ปริปากบ่นอีกเลย

โชคยังดีที่เขายังสามารถอ่านหนังสือฆ่าเวลาได้ในตอนที่นั่งนิ่งๆ นับว่านางยังปราณีเขาอยู่มาก