บทที่ 78

"นอกจากค้นหาของแล้วนางออกไปที่ใดหรือไม่"

"องค์หญิงออกไปขายภาพขอรับ"

"ภาพวาดของข้าหรือ"

"ขอรับ"

ท่านแม่ทัพถอนหายใจออกมา นางขายเขาจริงๆ ขายสามีกินเป็นเรื่องที่น่าละอายแต่สำหรับองค์หญิงสิบสามแล้วนางคงไม่ได้คิดเช่นนั้น ในเมื่อเขาเป็นผู้อนุญาตเขาจะทำสิ่งใดได้

"เจ้าตามซื้อกลับคืนหรือไม่"

"ไม่ได้ซื้อขอรับ"

" ข้าสั่งแล้วหากนางขายก็ไปซื้อกลับคืนเสีย"

"ภาพนั้นเดิมทีควรเป็นภาพของท่าน แต่ภาพที่องค์หญิงขายกลับเป็นภาพของข้าน้อยขอรับ"

"ภาพของเจ้าหรือ"

แม่ทัพหยางเลิกคิ้วถามเสียงสูงด้วยความแปลกใจ

"ขอรับองค์หญิงหาได้ขายภาพวาดของท่านแม่ทัพเพียงแต่นำภาพของข้าที่ไม่รู้ว่านางแอบวาดตั้งแต่เมื่อใดไปขายแทน ข้าน้อยไม่มีพันธะกับผู้ใดเมื่อองค์หญิงขายแล้วจึงไม่ได้คิดซื้อภาพตนเองกลับคืนขอรับ"

"อาชิงคงแอบสังเกตเจ้าอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องแปลกที่องค์หญิงจะวาดเจ้าออกมาได้งดงาม"

เขาตบไหล่องครักษ์ฝานเบาๆ ปวดใจอยู่ไม่น้อยที่องค์หญิงสิบสามแอบวาดบุรุษอื่นแต่อีกใจพลันรู้สึกดีใจนักที่นางหาได้ขายเขาออกไป

องค์หญิงคงคิดได้แล้วว่าไม่ควรดูหมิ่นสามีตนเองเช่นนั้น หรือไม่นางอาจตัดใจขายภาพวาดของเขาไม่ลงก็เป็นได้ ความอิ่มเอมใจเช่นนี้ท่านแม่ทัพชื่นชอบนัก

"ข่าวคนลอบสังหารไปถึงไหนแล้ว"

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ท่านแม่ทัพหยางมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันใด เขาชักกระบี่ออกจากฝักแล้วใช้ผ้าสีขาวสะอาดเช็ดอย่างช้าๆ

"ในวันที่องค์หญิงออกไปขายภาพวาดมีมือสังหารกลุ่มหนึ่งติดตามมา แต่คนของเราชิงจัดการก่อนพวกมันลงมือแล้วขอรับ"

"องค์หญิงปลอดภัยใช่หรือไม่"

"ขอรับ องค์หญิงไม่รู้ว่าวันนั้นจะมีคนลอบทำร้าย"

"เจ้าทำดีแล้วอย่าให้นางตกใจ สั่งคนของเราเพิ่มกำลังคุ้มกันจวนสั่งห้ามองค์หญิงออกนอกจวนจนกว่าจะมีคำสั่งข้า"

แม่ทัพหยางเงยหน้าขึ้นดวงตาคมกล้าจับจ้องที่ปลายกระบี่ ดวงตาเย็นเยือกประดุจน้ำแข็งไอสังหารแผ่รอบกาย

"พวกมันดูเหมือนจะเป็นคนคุ้นเคยของเราขอรับ"

"คุ้นเคยหรือ"