บทที่ 79

เรือนนอนของหยางเอ้อหลาง

ด้วยแผนของอาชิงจึงหลอกล่อเวรยามหน้าห้องนอนท่านแม่ทัพออกไปได้ องค์หญิงสิบสามแฝงกายเข้าไปภายในอย่างรวดเร็ว

นางรื้อค้นแทบทุกตารางนิ้วกลับไม่พบสิ่งใด ตำราที่ว่านั่นอาจเป็นเพียงข้อสันนิษฐานว่าจะอยู่ที่นี่ก็เป็นได้ เมื่อค้นหาทุกส่วนแล้วไม่เจอองค์หญิงสิบสามคิดว่าคงไม่มีประโยชน์อันใดที่ตนเองจะอยู่ที่นี่ต่อไป

สัญญาที่มีต่อพี่หญิงใหญ่ก็ต้องรักษา ความลับของนางเรื่องกลายร่างก็ไม่อาจเปิดเผยอยู่ที่นี่นานไปก็ยิ่งเสี่ยง

นางตั้งใจจะกินยาพิษที่ทำให้ตนเองป่วยแล้วทูลเสด็จพ่อขอหย่าเพื่อปลีกตนไปรักษาตัว

องค์หญิงสิบสามมีกระพรวนผู้พิทักษ์แม้นางจะต้องพิษกระพรวนวิเศษก็จะดูดพิษออกมาจนหมดในภายหลังเช่นนั้นวิธีการขอหย่าของนางจึงเป็นไปได้ค่อนข้างมาก

เมื่อคิดว่าจะไม่ได้พบเขาอีกแล้วองค์หญิงสิบสามพลันรู้สึกเศร้าใจ ความรู้สึกเสียใจที่เกิดขึ้นกะทันหันนี่คือสิ่งใด นางนั่งลงบนเตียงของเขา ห้องนอนของเขานางเคยเข้ามาเพียงครั้งเดียวเมื่อครั้นกลายร่างเป็นกระต่ายเมื่อครานั้น

ตอนนั้นนางยังดูไม่แจ่มแจ้งนักเมื่อมีโอกาสมาสำรวจเช่นนี้จึงอดที่จะมองดูรอบห้องที่ไร้ของประดับนอกจากกระบี่ยาวและอาวุธที่ดูหนักอึ้งอีกสองสามอย่าง องค์หญิงสิบสามอดทอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

มือเรียวงามของนางลูบไปที่ผ้าห่มช้าๆ ที่ตรงนี้เป็นที่ของเขาที่เขาใช้นอนเป็นประจำเมื่อไร้คนอยู่เช่นนี้ ห้องกลับเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างอย่างไม่น่าเชื่อ วาสนาของนางกับแม่ทัพหยางมีน้อยเหลือเกินเพียงอยู่ด้วยกันไม่กี่เดือนก็ต้องหย่าร้างกันแล้ว ห้องนอนของเขานางไม่เคยแม้กระทั่งได้ใช้ร่วมเลยสักครั้ง

"ลาก่อนหยางเอ้อหลางในเมื่อที่นี่ไม่มีสิ่งที่ข้าต้องการข้าคงต้องจากไปแต่โดยดี"

นางกล่าวเบาๆ กำลังคิดว่าตนเองคล้ายตัวเอกในนิทานเรื่องหนึ่งที่จำใจจากสามีด้วยไม่เต็มใจก็รู้สึกเศร้าสร้อยนัก เสียแต่นางบีบน้ำตาออกมาไม่ได้เท่าที่ควร เอาล่ะเพียงน้ำตาคลอก็น่าจะเพียงพอแล้ว

นางปาดน้ำตาที่มีอันน้อยนิดแล้วลุกขึ้นประสานมือเข้าหากันพร้อมค้อมกายเล็กน้อยเพื่อเป็นการคารวะครั้งสุดท้าย

"ข้าองค์หญิงสิบสามขอบคุณท่านแม่ทัพ ที่ผ่านมาท่านนับว่าดีต่อข้าอยู่มาก สินสมรสข้าขอท่านไม่มากหวังว่าท่านแม่ทัพหยางคงไม่ปฏิเสธ"

เมื่อนึกถึงสินสมรสที่จะได้หลังการหย่าพลันจิตใจก็เบิกบานขึ้นมา อย่างน้อยหากหย่ากันนางก็ยังได้กำไรอยู่บ้าง นับว่าการทำการค้าครานี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง การเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพหยางทำให้นางมีเงินเก็บก้อนโต

"ท่านเพ้อเจ้อสิ่งใดอยู่"

เสียงเย็นของคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น องค์หญิงสิบสามตกใจแล้วนางเผลอกายกระโดดขึ้นเตียงของเขามุดร่างเล็กเข้าไปในผ้าห่มในใจภาวนาว่าขออย่าได้เป็นเขาเลยแต่เสียงที่ดังขึ้นกลับตอกย้ำให้นางพบกับความเป็นจริง

"ภรรยาของข้าคงคิดถึงข้ามากจนถึงขนาดมานั่งลูบไล้เตียงของข้า หากรู้มาก่อนผู้เป็นสามีคงรีบกลับมาหาไม่ปล่อยให้เจ้าคิดถึงข้ามากเช่นนี้"

"ผู้ใดมานั่งลูบไล้เตียงท่านกัน กล่าวหากันเกินไปแล้ว"