บทที่ 80

"มะไม่ใช่ค้นข้าพูดผิดไป ข้าเพียงอยากจะบอกท่านว่าข้าเข้ามาทำความสะอาดอย่างละเอียด ทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ"

นางอยากจะตีปากพล่อยของตนเองนัก เหตุใดจึงลนลานเช่นนี้

"อ้อ มาทำความสะอาดกลางดึกเช่นนี้นับว่าขยันยิ่ง"

เมื่อได้ยินเขาเอ่ยประชดเช่นนั้น สมองอันชาญฉลาดขององค์หญิงสิบสามก็ต้องทำงานหนักแล้ว ตอนนี้นางได้แต่ทำใจดีสู้เสือค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเขา เอื้อมมือไปจับชายแขนเสื้อของแม่ทัพหยางแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มที่สุดในชีวิต

"สามีข้าไม่ปิดบังท่านแล้ว ข้าเขินอายยิ่งความจริงคืนนี้ข้าไม่อาจข่มตาหลับได้เป็นเพราะคิดถึงท่านนักจึงได้เข้ามาที่นี่ได้สูดกลิ่นของท่านแม้ไม่เห็นหน้าก็ทำให้ข้ารู้สึกว่าท่านอยู่กับข้าตรงนี้"

นางบอกเขาว่ากำลังเขินอายแต่หน้าผากกลับมีเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มไปหมด ท่าทางเช่นนี้ประดุจขโมยที่ถูกจับได้คาหนังคาเขามากกว่าหญิงสาวที่กำลังเขินอายเช่นที่นางกล่าวอ้าง

ไหล่ของหยางเอ้อหลางสั่นไหว เขากำลังกลั้นหัวเราะหลินฮุ่ยหมินเห็นเช่นนั้นจึงคิดว่าวิธีของตนเองได้ผล บุรุษย่อมพ่ายแพ้สตรีอ่อนหวานเฉกเช่นในนิทานกล่าวไว้ ความนับถือตนเองขององค์หญิงสิบสามเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

"เป็นคำสารภาพที่น่าฟังนัก ภรรยาชอบกลิ่นของข้าจริงๆหรือ"

"แน่นอนกลิ่นของสามีข้าชื่นชอบจริงๆ"

ความจริงองค์หญิงสิบสามหาได้โกหก นางชอบกลิ่นของเขาเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นท่าทางจริงใจของนางที่เอ่ยคำนี้หยางเอ้อหลางพลันคลี่ยิ้มกว้าง องค์หญิงสิบสามเห็นเขาคล้ายจะเชื่อตนเองแล้วจึงเอ่ยต่ออย่างเป็นธรรมชาติ

"สามีท่านกลับมาแล้วข้าไปนำน้ำมาปรนนิบัติเช็ดตัวให้ท่านดีหรือไม่"

"ได้สิ ข้าเหนื่อยล้านักได้เจ้าปรนนิบัติคงสบายตัวไม่น้อย"

"สามีได้โปรดรอข้า"

องค์หญิงสิบสามโปรยยิ้มอ่อนหวานก่อนค่อยๆ ก้าวเท้าออกไป เมื่อเปิดประตูห้องพบว่าองครักษ์ฝานอยู่ด้านนอกแล้ว เขาทำความเคารพนาง

องค์หญิงสิบสามยิ้มให้เขาเล็กน้อยพร้อมเอ่ยคำทักทาย

"ท่านก็อยู่ด้วยหรือ"

"ขอรับ"

“เช่นนั้นองครักษ์ฝานก็ปรนนิบัติท่านแม่ทัพแล้วกัน ข้าไม่รบกวนแล้ว”