บทที่ 82

ทหารยามผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยไม่อาจข่มกลั้นความสงสัยได้ ในใจอยากจะถามว่าต่อว่าเหตุใดท่านแม่ทัพถึงได้ทำตัวลับๆ ล่อๆ ราวกับเป็นโจรเสียอย่างนั้น แล้วของที่อยู่ในมือนั้นคือสิ่งใดกัน

ทันใดนั้นคนผู้หนึ่งก็เอ่ยขึ้นเป็นคำตอบให้กับทหารนับสิบได้คลายสงสัยด้วยบางคนตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อนในชีวิต

"ว่าแต่ท่านแม่ทัพเอ่อ...จะนำผ้าซับประจำเดือนไปให้ผู้ใดหรือขอรับ"

แม่ทัพหยางเชิดหน้าอย่างองอาจ ดวงตาแฝงแววสังหารจนผู้คนตัวสั่น แม่ทัพหยางจับจ้องทหารยามผู้กล้าหาญถามออกมาผู้นั้นคล้ายกับกำลังจะลงโทษประหารเขาแล้ว ใบหน้าเคร่งขรึมตอบออกมาราวกับกำลังประกาศก้องการศึกข่มขวัญศัตรูคู่อาฆาต

"ฮูหยินของข้าเป็นสตรี ต้องใช้ของพวกนี้มีเรื่องแปลกอันใด"

ในความมืดองค์หญิงสิบสามเดินอยู่ท่ามกลางป่าทึบ เสียงหวีดของลมหนาวบาดเข้าไปถึงหัวใจ ปากของนางร้องเรียกหาพี่ชายใหญ่ ร้องจนรู้สึกว่าตนเองไร้เสียงที่จะร้องก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

นางเดินไปเรื่อยๆ ด้วยดวงตาคล้ายจะมืดบอดสถานที่แห่งนี้ช่างอ้างว้างและห่อเหี่ยวเหลือเกิน ในขณะนี้ที่นางสัมผัสได้มีเพียงความมืดและความหวาดกลัวของนาง บางสิ่งภายในร่างกายกำลังเคลื่อนไหวองค์หญิงสิบสามบังเกิดความรู้สึกเจ็บปวดจนต้องกรีดร้องออกมา

สิ่งที่อยู่ข้างในร่างกายเคลื่อนไหวรุนแรง นางเจ็บปวดทรมานประดุจมีบางสิ่งทิ่มตำอยู่ในกาย องค์หญิงสิบสามเพียงได้แต่คิดว่าตนเองต้องพยายามอดทนไว้ ควบคุมตนเองส่งพลังลมปราณไปในจุดต่างๆ ดั่งที่เคยทำ

“พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย พี่ใหญ่”

"ฮูหยินเจ้าเป็นอะไร ตื่นเถิด ฮูหยิน องค์หญิงสิบสาม หมินเออร์ตื่นเถิด หมินเออร์"

องค์หญิงสิบสามนอนขดตัวกอดร่างของตนเองด้วยความเจ็บปวด นางตื่นจากความฝันแล้ว ดวงตาที่เคยกระจ่างใสบัดนี้คลอไปด้วยน้ำตา ดูเหมือนว่านางกำลังอดกลั้นกับบางสิ่งอยู่ บางสิ่งที่ทำให้นางทรมานเป็นอย่างยิ่ง

หยางเอ้อหลางจับไหล่บอบบางทั้งสองข้างรั้งร่างที่นอนกำลังนอนขดกายหันหลังให้หันมามองเขา ครั้นเห็นภรรยาใบหน้าซีดราวกับกระดาษอีกทั้งนางยังกัดริมฝีปากตนเองจนห้อเลือดก็ตกใจยิ่ง

"ท่านแม่ทัพกลับมาตั้งแต่เมื่อใด"

น้ำเสียงขององค์หญิงสิบสามเบาหวิวนัก นางไม่ต้องการให้เขารู้เรื่องของนางมากเกินไป นางหลีกเลี่ยงเขามาหลายวันจวบจนพ่อบ้านมารายงานว่า เขาช่วงนี้ไม่ค่อยได้กลับจวน เช่นนี้นางกับเขาจึงแทบไม่พบหน้า แต่วันนี้ในวันนางที่กำลังทรมานมากที่สุดอีกทั้งยังไม่อยากให้เขาเห็นและรับรู้ที่สุดหยางเอ้อหลางเหตุใดจึงอยู่ที่นี่