บทที่ 83

แต่ครั้นหันมาเห็นสีหน้าขององค์หญิงสิบสามที่มีสีเลือดฝาดเปล่งปลั่งอยู่ทั้งสองข้างแก้ม นางดูงดงามยิ่ง ดวงตาสุกสกาวของนางกลับมาสดใสดังเดิม เรี่ยวแรงของหยางเอ้อหลางที่คล้ายจะหายไปกลับฟื้นคืนมาโดยพลัน ขาที่เหมือนจะอ่อนแรงแล้วกลับสามารถเดินกลับมาหานางได้อย่างมั่นคง

“ท่านไม่ถามหรือเกี่ยวกับข้า”

“หากท่านไม่ยินยอมเปิดเผยความจริง คำถามของข้าอาจสร้างความลำบากใจให้ท่าน เพราะแบบนี้ข้าจะรอจนกว่าท่านจะพร้อม”

เขากลับตอบเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นนัก คนผู้นี้แปลกประหลาดเกินไปแล้วองค์หญิงสิบสามเริ่มรู้สึกว่าหลายครั้งหยางเอ้อหลางทำให้นางรู้สึกว่าไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นขอเพียงหันหลังกลับมานอกจากพี่ใหญ่แล้วนางยังมีเขาอยู่เคียงข้าง

“ท่านไม่สงสัยเลยหรือ”

“เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญสำหรับข้าแล้ว ท่านไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นต่อจากนี้ไปข้าเพียงอยากให้ท่านอยู่กับข้าแล้วไร้ซึ่งกังวล ข้าจะปกป้องท่านเอง”

เขายิ้มงดงามให้นางทุกการสัมผัสช่างทะนุถนอมนางนัก การกระทำของเขาที่เป็นเช่นนี้ทำให้องค์หญิงสิบสามรู้สึกปวดใจ

เฮ้ย หยางเอ้อหลางท่านจะกลายเป็นตัวเอกสำหรับข้าไม่ได้

ยิ่งเขาดีนางยิ่งคิดไม่ตก หยางเอ้อหลางกำลังสั่นคลอนจิตใจนางอย่างรุนแรง คนผู้นี้นอกจากนางแล้วหากได้ผู้อื่นเป็นภรรยาเขาจะดีกับคนผู้นั้นหรือไม่องค์หญิงสิบสามสงสัยนัก

องค์หญิงสิบสามอยากจะเปิดเผยความนัยให้เขารู้แต่ความลับตำหนักธิดาเทพใช่ว่านางจะสามารถเปิดเผยได้โดยง่าย นางยังไม่มั่นใจว่าหากเขารู้ความจริงแล้วคนผู้นี้จะทำเช่นไรกับนางต่อไป ที่สำคัญเขาตอนนี้รู้สึกกับนางอย่างไรกันแน่ ที่ดีด้วยเพราะนางอยู่ในฐานะฮูหยิน หรือที่ดีด้วยเพราะเขามีใจให้นาง

“ข้าเพียงถามท่านเรื่องหนึ่งจะได้หรือไม่” หยางเอ้อหลางเอ่ยถาม

“ถ้าตอบได้ข้าจะตอบ” นางเม้มปากอีกทั้งในใจยังคาดเดาคำถามของเขาล่วงหน้า

“ท่านเจ็บปวดเช่นนี้บ่อยหรือไม่”

หยางเอ้อหลางถามด้วยรู้สึกปวดใจอย่างเหลือแสน ความเจ็บปวดของนางเมื่อสักครู่เขาเห็นเต็มสองตาโชคดีที่เขาผ่านสนามรบมามาก การใช้เวทอาคมพบเจอมาไม่น้อยเขาจึงรู้ถึงวิธีแก้มาบ้าง

ไม่รู้ว่านางเป็นเช่นนี้ด้วยเหตุใดแต่หากเขารู้ตัวคนที่บังอาจทำให้นางเป็นเช่นนี้หยางเอ้อหลางสัญญากับตนเองว่าจะเป็นผู้ตัดศีรษะคนผู้นั้นด้วยตัวของเขาเอง

“ไม่บ่อยมากปกติมีบางสิ่งคุ้มครองข้าอยู่แต่เป็นเพราะข้าได้ละเมิดกฎเกณฑ์ไปสิ่งที่คุ้มครองข้าจึงได้อ่อนฤทธิ์ลงไปมากแต่ได้ท่านช่วยเหลือครั้งนี้ข้าขอบคุณท่าน”

ดวงตาสุกสกาวคู่งามกำลังมองดูเขาด้วยความซาบซึ้ง หยางเอ้อหลางยิ้มอบอุ่นหล่อเหลายิ่งพลอยให้คนใกล้ชิดสั่นไหว องค์หญิงสิบสามรู้สึกว่าบัดนี้ตนเองจมดิ่งกับความล่อลวงนี้จนไม่อาจถอนใจได้เสียแล้ว

หยางเอ้อหลางปัดผมที่ระข้างแก้มให้นางอย่างเบามือ เขาใช้ผ้าผืนนุ่มค่อยๆ เช็ดใบหน้าที่มีเหงื่อจับเป็นก้อนให้นางจวบจนเหงื่อแห้งสนิท