บทที่ 84

หยางเอ้อหลางที่นอนกอดนางในตัวนี้คล้ายจะตัวสั่นเทาเล็กน้อย องค์หญิงสิบสามเมื่อเห็นว่าเขาได้ช่วยตนเองอย่างเต็มใจอีกทั้งในหัวใจเหมือนมีนางอยู่เป็นแน่นางก็หนักใจเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านแม่ทัพ ข้าลำบากใจยิ่ง”

องค์หญิงสิบสามเอ่ยรำพันแผ่วเบา ความจริงเขาดีเช่นนี้ผู้ใดจะไม่หวั่นไหว นางรู้ว่าตนเองชอบเขามานานแล้วแต่นางก็ต้องตัดใจอย่างน้อยในตอนนั้นเพียงแต่คิดว่าหยางเอ้อหลางหาได้มีใจให้ตน เพราะเช่นนี้จึงตัดใจได้ง่าย แต่บัดนี้รู้ว่าเขาเป็นเช่นนี้องค์หญิงสิบสามยิ่งปวดใจ

นางชอบเขาได้นางเจ็บปวดได้ แต่นางไม่อยากให้เขาชอบนางและต้องมาเจ็บปวด เพราะรู้ว่าตนเองอาจอยู่ได้ไม่นาน หากนางตายถ้าเขาไม่ได้มีใจให้อย่างน้อยเขาจะได้ไม่เสียใจ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่นางห่วงใยเขามากเพียงนี้

“ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าชอบข้าเลย” ในที่สุดองค์หญิงสิบสามก็เอ่ยคำนี้ออกมา ภายใต้อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้นางได้แต่กลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้

“หมินเออร์ ข้าไม่รู้ว่าท่านอดทนด้วยเรื่องอันใดแต่สำหรับข้าแล้ว ไม่อาจทำเช่นนั้นได้”

“เพราะอะไรถึงไม่อาจทำได้”

“ท่านไม่รู้หรือ”

องค์หญิงสิบสามส่ายหน้าเบาๆ หยางเอ้อหลางเชยคางนางขึ้นมา ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตากระจ่างใสคู่นั้น

“ท่านเห็นหรือไม่ว่าสิ่งใดอยู่ในดวงตาของข้า”

“ข้าเห็นใบหน้าของข้าอยู่ในนั้น”

“ชัดเจนหรือไม่”

“ชัดเจนยิ่ง”

หยางเอ้อหลางยิ้มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“เพราะบัดนี้ในดวงตาของข้า อีกทั้งในใจของข้ามองท่านเพียงผู้เดียว ข้าไม่อาจตัดใจได้แล้ว”

“ท่านแม่ทัพ”

หัวใจของนางอ่อนระทวย ในเวลาเช่นนี้เขาที่เป็นแบบนี้ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยยิ่งนัก นางไม่อยากให้ความหวังเขาไม่ต้องการให้เขาเจ็บปวด แต่เพราะเขาอ่อนโยนเช่นนี้องค์หญิงสิบสามจึงไม่อาจปล่อยมือได้

องค์หญิงสิบสามถอนหายใจยาวออกมา พาดมือไปบนร่างของชายหนุ่มเป็นฝ่ายกอดเขาแนบแน่น

หยางเอ้อหลางพึงพอใจนักที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของภรรยา เขาดึงใบหน้าเล็กให้แนบชิดกับใบหน้าตน จุมพิตหน้าผากกลมมน แล้วใช้มือไล้ริมฝีปากที่ห้อเลือดของนางแผ่วเบา

“เจ็บหรือไม่ตรงนี้”