บทที่ 85

“เหตุใดจะทิ้งไม่ได้ของที่ไร้ประโยชน์ข้าไม่อาจเก็บไว้ให้รกหูรกตาได้อีกต่อไป”

“พี่หญิงใหญ่สิบสามมีแผนการเตรียมไว้แล้ว ในวันล่าสัตว์ข้าสัญญาว่าจะให้ท่านกับแม่ทัพหยางพบกันหลังจากนั้นท่านอาจจะได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ เพียงพี่หญิงใหญ่เชื่อข้าและทำตามแผนที่วางไว้สิบสามรับรองครานี้ต้องสำเร็จเป็นแน่”

องค์หญิงสิบสามรีบพูดสิ่งที่นางเตรียมการไว้ก่อนที่พี่หญิงใหญ่ของนางจะไล่นางออกจากตำหนัก

“หึ เจ้านี่ขยันให้สัญญาเสียจริงนะ”

องค์หญิงใหญ่แค่นเสียงสูงพลางมองนางด้วยสายตาดูแคลนไม่เชื่อถือในคำพูดของนางแม้แต่น้อย

“พี่หญิงใหญ่ชีวิตสิบสามเป็นของท่าน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตอบแทนขอเพียงพี่หญิงให้โอกาสสิบสามอีกสักครั้งข้าจะไม่ทำให้พี่หญิงใหญ่ผิดหวัง”

คราวนี้นางคุกเข่าอ้อนวอน องค์หญิงสิบสามรักองค์หญิงใหญ่นักความสัมพันธ์กับพี่สาวที่แน่นแฟ้นย่อมไม่มีวันสั่นคลอนไม่ใช่หรือ

“ก็ได้ข้าจะลองเชื่อเจ้าดูสักครั้ง หากครานี้ทำไม่สำเร็จชีวิตของเจ้าที่ข้าเสี่ยงไปช่วยมาเจ้ายินดีคืนให้ข้าหรือไม่”

องค์หญิงใหญ่เชิดใบหน้ากล่าวเสียงต่ำออกมา

องค์หญิงสิบสามเจ็บปวดนัก แต่นางก็ไม่อาจเสียน้ำตาตรงนี้ได้ นางได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นการเสียแม่ทัพหยางไปบัดนี้เป็นสิ่งที่นางเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่านางจะทนไหวหรือไม่

พักนี้หินจันทราเคลื่อนไหวบ่อยครั้ง หลายครั้งที่นางต้องอาศัยสามีในการช่วยบรรเทา แต่ทุกครั้งเขาจะสูญเสียพลังปราณเป็นจำนวนมากหากเป็นเช่นนี้ต่อไปหยางเอ้อหลางมีแต่จะอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ ไม่เป็นผลดีต่อร่างกายของเขา

องค์หญิงสิบสามรู้ดีแม้ว่าเขาจะพยายามปิดบังเพียงใดนางก็ยังจับสังเกตได้เห็นเขาเป็นเช่นนี้นางยิ่งรู้สึกผิดและปวดใจเป็นอันมาก อีกทั้งตัวของนางเองก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตยืนยาวอีกเท่าใดการที่ปล่อยให้เขาผู้นั้นมีความสุขกับพี่หญิงใหญ่อย่างที่ควรจะเป็นจะไม่ดีกว่าหรือ

หลังจากนั้นไม่นานองค์หญิงสิบสามก็ถูกองค์หญิงใหญ่ไล่ออกจากตำหนัก ผู้เป็นสามีที่เข้าวังมาด้วยงานราชการรอรับนางอยู่หน้าตำหนักอย่างร้อนรน ครั้นเห็นภรรยาของตนหอบภาพวาดหอบใหญ่ออกมาจึงรีบเข้าไปช่วย องค์หญิงสิบสามตกใจยิ่งไม่คิดว่าเขายังคงรออยู่ รีบซ่อนภาพทั้งหมดในมือหากเขาเห็นเขาอาจจะตำหนินางก็เป็นได้

“ข้าเห็นแล้วไม่ต้องซ่อนให้เปลืองแรงเรื่องท่านวาดภาพข้ามาขาย ท่านก็รู้ว่าข้าหาได้ตำหนิ วางใจเถิด”

“จริงหรือท่านไม่ตำหนิข้า”

“เห็นท่านขายภาพวาดของข้าได้แล้วมีความสุขข้าจะตำหนิได้ลงหรือแต่ขายภาพวาดให้พี่หญิงใหญ่ของท่านข้าเห็นว่าไม่สมควรนัก”

“ข้าขอโทษ แต่หลังจากแต่งงานกับท่านข้าก็ไม่เคยขายให้พี่หญิงใหญ่อีกเลยนะ”

“ไม่ขายให้องค์หญิงใหญ่หรือเป็นเพราะนางไล่เจ้ากันแน่”

“ท่านแม่ทัพ” องค์หญิงสิบสามก้มหน้าสำนึกผิดแล้ว

“ช่างเถิดหน้าเศร้าออกมาเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าโดนรังแกเข้าแล้ว ข้าไม่เข้าใจนักเหตใดโดนอยู่เช่นนี้ท่านก็ยังชอบมาหานาง”

“นางเป็นพี่หญิงของข้า นอกจากพี่ชายใหญ่ก็มีเพียงนางที่ปกป้องข้ามาตลอดท่านจะให้ข้าละทิ้งนางได้อย่างไร” องค์หญิงสิบสามกล่าวเศร้าสร้อย

หยางเอ้อหลางไม่พอใจนักที่ทุกครั้งองค์หญิงสิบสามมาหาองค์หญิงใหญ่ต้องกลับออกมาด้วยความเศร้าสร้อย เขาไม่อยากให้นางมา ห้ามปรามก็ไม่ได้จึงได้แต่ปล่อยไปแล้วคอยดูอยู่ห่างๆ