บทที่ 86

องค์หญิงสิบสามจ้องมองจอกหยกอันวิจิตรงดงามที่สุดในมือด้วยความสงสัย นางสงสัยว่าสามีไปทำความชอบอันใดมากันแน่จึงได้รับของล้ำค่าเช่นนี้

“ใช่อีกทั้งบุรุษสองคนที่นำจอกหยกนี้มาข้ามั่นใจถึงสิบส่วนว่าใช่คนเดียวกับที่ท่านวาด พวกเขาคือหนึ่งในคณะราชทูตจากแคว้นเว่ย แต่พวกเขามาอย่างมิตรอาจไม่มีเรื่องอันใด ข้าให้คนตรวจสอบแล้วไม่เห็นว่ามีสิ่งใดผิดปกติ ฝ่าบาทเพียงแต่ให้ข้าเฝ้าระวังพวกเขาไว้ หากมีสิ่งใดผิดปกติให้จัดการได้ทันที”

“ท่านแม่ทัพ จากที่ข้าศึกษาดูหลังจากวาดภาพออกมา ข้าพบว่าหยกนี้เป็นหยกเย็นหากผู้ใดใช้แล้วจะขับพิษร้อนในร่างกายเป็นของหายากยิ่งถึงข้าจะนิมิตถึงเอ๊ย ธิดาเทพจะนิมิตถึงแต่ในนิมิตไม่ได้บอกว่ามีสิ่งใดที่ผิดปกติไม่แน่อาจเป็นเรื่องดีก็ได้ที่เสด็จพ่อพระราชทานให้ท่านนับว่าเป็นเรื่องที่ประหลาดนัก”

“ข้าเข้าใจแล้วเหตุใดฝ่าบาทจึงให้ข้ามา” เขากล่าวแย้มยิ้ม

“ด้วยเหตุใด”

“คงเพราะข้าทำตัวเป็นราชบุตรเขยที่ดีกระมังจึงทรงมีรางวัลให้”

“ท่านทำตัวดีเกินไปแล้ว” องค์หญิงสิบสามยิ้มพลางกล่าวคล้ายประชด

หยางเอ้อหลางยื่นจอกหยกให้นาง องค์หญิงสิบสามรับมาพลันสัมผัสกับจอกนั้นภายในร่างกายรู้สึกประหลาด ความเจ็บปวดแล่นจากช่วงท้วงวิ่งผ่านมาจนถึงหัวใจ องค์หญิงสิบสามร้องออกมาคำหนึ่ง อีกทั้งยังทำจอกหยกหล่นบนพื้น

“หมินเออร์เกิดอะไรขึ้น”

หยางเอ้อหลางพยุงร่างของนางไม่ให้ล้ม ใบหน้าของเขาดูตกใจยิ่งนัก องค์หญิงสิบสามสูดลมหายใจเข้าลึก เห็นท่าทางของเขาที่กังวลจนใบหน้าถอดสีเพราะไม่อยากให้เขาไม่สบายใจจึงเอ่ยแก้ตัวว่า

“ท่านแม่ทัพข้าเพียงแต่หิวข้าวจนปวดท้อง”

“ท่านกินข้าวไม่ตรงเวลาอีกแล้วหรือ”

องค์หญิงสิบสามพยักหน้า หยางเอ้อหลางมือข้างหนึ่งประคองนางไว้ส่วนอีกข้างก้มลงเก็บจอกหยกแล้วยัดไว้ในสาบเสื้อดังเดิม