บทที่ 87

องค์หญิงสิบสามนับถือพวกเขาอยู่ในใจ ในขณะที่นางหลายครั้งที่รู้สึกสงสารเจ้าเสี่ยวผิงที่ต้องพานางผ่านเส้นทางอันยากลำบาก เหมือนจะเห็นแววตาตำหนิของมันด้วยเสี่ยวผิงเป็นม้าคุณหนูองค์หญิงสิบสามรู้ว่าหากมันเป็นคนมันคงได้ด่าองค์หญิงไปหลายประโยคเป็นแน่ที่พามันมาลำบากลำบนเช่นนี้ เพราะแบบนี้นางจึงได้เตรียมผิงกั่วไว้เยอะหน่อยเพื่อเป็นรางวัลให้กับม้าของนาง

แม่ทัพหยางที่ควบม้าอยู่ด้านข้างรู้สึกขบขันเล็กน้อยที่เห็นผู้เป็นฮูหยินคอยพูดปลอบประโลมม้าของนาง หลายครั้งที่ม้าแอบพยศบ้างองค์หญิงจะคอยป้อนผิงกั่วให้เป็นการหลอกล่อ นางทำกับว่ากำลังเลี้ยงดูเด็กน้อยผู้หนึ่งเสียอย่างนั้น

เมื่อเห็นความเอาใจใส่ของภรรยาที่มีต่อม้าของนางแม่ทัพหยางก็อดคิดไม่ได้ว่าหากนางมีบุตรคงจะสามารถเลี้ยงดูเด็กน้อยได้เป็นอย่างดีเช่นกัน

ครั้นคิดได้เช่นนั้นก็ปวดใจนักที่ตนเองยังไม่สามารถเข้าถึงตัวนางได้อย่างที่ตั้งใจ หลายครั้งที่เขาถูกองครักษ์ฝานเหน็บแนมด้วยเรื่องนี้ก็ได้แต่อดกลั้นไว้ ความต้องการของเขาที่มีต่อนางนั้นมีมากแต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่อยากหักหาญน้ำใจของนางเช่นกัน

“บุรุษที่ไหนกลัวภรรยาเช่นท่านบ้าง”

คำเอ่ยนี้ขององครักษ์ฝานลอยเข้ามา หยางเอ้อหลางไม่ยอมรับคำพูดนี้ของเขาแต่ก็หาได้โต้แย้ง เขาคิดว่านั่นเป็นเพราะในสกุลหยางนั้นถูกปกครองด้วยสตรีมานานทำให้เขาค่อนข้างเข้าใจสตรีและเคารพพวกนางต่างหาก

คิดได้ดังนี้ก็สบายใจว่าเขาเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่ให้เกียรติภรรยาของตนหาได้กลัวองค์หญิงสิบสามเช่นที่องครักษ์ฝานใส่ความ

เมื่อมาถึงจุดหยุดพักขบวนเสด็จ มีขบวนทหารขบวนหนึ่งรอรับเสด็จฝ่าบาทนำโดยอ๋องฉางอันที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการล่าสัตว์ในครั้งนี้

ระยะหลังอ๋องฉางอันทำผลงานร่วมกับเขาไว้มากก่อนหน้านี้ไม่นาน อ๋องฉางอันได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพร่วมรบกับเขาจนสามารถนำกำลังไปปราบแคว้นเซี่ยได้ภายในสามเดือนนับว่าหยางเอ้อหลางทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเพื่อแลกกับการแต่งองค์หญิงสิบสามเข้าจวนได้สำเร็จ

แน่นอนว่าผู้ที่ได้รับความชอบและโปรดปรานอีกผู้หนึ่งคืออ๋องฉางอัน ตำแหน่งแม่ทัพของเขาก็น่าจะส่งมอบได้เร็ววันเช่นกัน เวลานั้นเขาหวังเพียงแต่ว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับองค์หญิงสิบสามในฐานะราชบุตรเขยอย่างมีความสุข ไร้กังวลเรื่องศึกสงครามอีกต่อไป

หลังรายงานตัวต่อฝ่าบาทเสร็จสิ้น อ๋องฉางอันรีบมาหาองค์หญิงสิบสามทันที เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดองค์หญิงสิบสามดีใจนักนางรีบลงจากหลังของเสี่ยวผิงแล้ววิ่งไปกระโดดกอดอ๋องฉางอันด้วยความดีใจ

เพียงโอบกอดเล็กน้อยยังไม่หายคิดถึงพลันองค์หญิงสิบสามได้รู้สึกถึงความมืดดำประดุจพายุเค้าใหญ่เกิดขึ้นด้านหลังของตน ครั้นหันไปมองกลับเป็นหยางเอ้อหลางที่ทำหน้าเหี้ยมโหดประดุจต้องการสังหารคนอยู่ตรงนั้น

องค์หญิงสิบสามเลิกคิ้วมองเขาด้วยความสงสัย สามีของนางผู้ใดบังอาจขัดใจเขาอีก แต่ก็ช่างเถิดนางมองหยางเอ้อหลางเพียงแว๊บเดียวก็หันมาสนใจผู้เป็นพี่ชายที่ไม่ได้พบกันมานานเช่นเดิม

องค์หญิงสิบสามส่งยิ้มให้เกาะเกี่ยวมือพี่ชายเอาไว้ ยังไม่ทันได้กอดอ๋องฉางอันเป็นครั้งที่สอง คนผู้หนึ่งก็ดึงร่างของอ๋องฉางอันไปกอดเสียเอง เขาตบหลังอ๋องฉางอันแล้วเอ่ยขึ้นว่า