บทที่ 88

อ๋องฉางอันมองไปยังแม่ทัพหยาง แววตาเยาะเย้ยถากถางพร้อมรอยยิ้มงดงามเขาก้มลงจนใบหน้าแทบชิดกับใบหน้าขององค์หญิงสิบสาม ก่อนจะปล่อยให้น้องสาวเช็ดหน้าให้อย่างมีความสุขได้ยินเสียงคนผู้หนึ่งร้อง เฮะ ออกมาเบาๆ แล้วรู้สึกสนุกนัก

องค์หญิงสิบสามรู้สึกดีใจที่ได้พบพี่ใหญ่อีกครั้ง ตั้งแต่เขาไปชายแดนนับได้หลายเดือนนางเพียงติดต่อสื่อสารผ่านนกพิราบเท่านั้น ความคิดถึงจึงมีอยู่มากครานี้จึงตั้งใจปรนนิบัติพี่ชายเต็มที่

“เอาล่ะท่านกลับมาหล่อเหลาเช่นเดิมแล้ว”

นางตบใบหน้าของพี่ชายเบาๆ อย่างหยอกเย้า

“สิบสามของพี่ช่างดีเหลือเกิน”

อ๋องฉางอันกล่าวตั้งใจจะจับมือผู้เป็นน้องสาว คนผู้หนึ่งคว้ามือเล็กเอาไว้ทันควัน อ๋องฉางอันจึงได้แต่วืดฉวยอากาศ องค์หญิงสิบสามหันไปมองหน้าสามีแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ

“สามีใบหน้าของท่านไปเปื้อนสิ่งใดมาเหตุใดจึงได้ด่างดำเช่นนี้”

อ๋องฉางอันยิ้มไม่ออกแล้ว หยางเอ้อหลางช่างว่องไวนักตลบแผนของเขาได้อย่างไร้ช่องโหว่

“เมื่อสักครู่ผ่านป่าใหญ่จึงได้นำทหารไปถวายอารักขาฝ่าบาทเป็นด่านหน้า ภรรยาเจ้าเห็นแล้วเปรอะเปื้อนมากหรือไม่”

หยางเอ้อหลางแกล้งตีหน้าซื่อไม่รู้เรื่องว่าใบหน้านั้นเป็นตนเองที่ทำให้มันเป็นเช่นนี้

“มากเลยล่ะ หน้าของท่านดูไม่ได้เลย”

องค์หญิงสิบสามหัวเราะคิกด้วยความขบขันเมื่อเห็นใบหน้าเปรอะฝุ่นที่ดูจะมากเกินไปของสามี เหตใดนางจึงไม่ทันสังเกตเห็นมาก่อน แต่เอาเถิดนางยอมรับว่านางมัวแต่สนใจเสี่ยวผิงจนลืมเขาจริงๆ นั่นแหละอีกทั้งน้ำเสียงของเขาดูเศร้าหมองเรียกความสนใจได้อย่างชัดเจน องค์หญิงสิบสามมีความยุติธรรมพอเมื่อดูแลพี่ชายดีแล้วครานี้ต้องดูแลสามีบ้าง

“มาข้าจะเช็ดให้ท่าน”

นางเอ่ยขึ้นพร้อมกับจะใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือเช็ดให้เขา หยางเอ้อหลางจับมือของนางไว้แล้วเอ่ยต่อ