บทที่ 90

"มะ ไม่ต้อง ท่านเป็นสามีสมควรเป็นข้าที่ต้องปรนนิบัติ" องค์หญิงสิบสามตกใจปฏิเสธเป็นพัลวัล

เขายิ้มพลางดีดหน้าผากของนางเบาๆ แล้วเอ่ยว่า

"หากรอให้ท่านปรนนิบัติชาตินี้ข้าคงได้ตายก่อน ข้าปรนนิบัติท่านแทนเห็นจะง่ายกว่า"

"ท่านหาว่าข้าบกพร่องหรือ" นางย่นจมูกอย่างแง่งอน

"ไม่ใช่เช่นนั้นเพียงแต่อยากบอกให้ท่านเข้าใจว่า ข้ายินดีปรนนิบัติภรรยาของข้าอย่าได้คิดมากเลย"

องค์หญิงสิบสามถอนหายใจ ความจริงเรื่องการดูแลสามีนั้นนางศึกษามาพอสมควร

แต่หลายครั้งที่มักคิดว่าเขาก็เป็นบุรุษแข็งแรงมีมือมีเท้าครบ ผ่านศึกสงครามมามากเรื่องพวกนั้นเขาน่าจะทำเองได้และโดยส่วนตัวที่นางสังเกตเห็นหยางเอ้อหลางมักทำทุกสิ่งด้วยตนเองคงเป็นเพราะเขาอยู่ในสนามรบตั้งแต่เด็กไม่เคยชินกับการมีคนรับใช้เฉกเช่นคุณชายในเมืองทั่วไป

มีสามีอยู่ง่ายกินง่ายเช่นนี้นับว่าประเสริฐยิ่งองค์หญิงสิบสามจึงไม่ใคร่เห็นความจำเป็นที่ต้องดูแลเขาเท่าใดนัก

"เช่นนั้นท่านออกไปก่อนได้หรือไม่ข้าอยากจะอาบน้ำเสียหน่อย"

เขายิ้มแล้วพยักหน้าตั้งใจให้เวลาเป็นส่วนตัวกับนาง ไม่อยากวู่วามให้นางตระหนกจนเกินไปเขาจึงออกจากกระโจมไปอย่างว่าง่าย

องค์หญิงสิบสามครั้นเห็นสามีออกไปแล้วจึงรีบผลัดอาภรณ์อาบน้ำ ในนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามานางจึงอาบน้ำอย่างสบายใจได้โดยไม่ต้องกังวล

เมื่อหยางเอ้อหลางกลับมานางพบว่าเขาได้อาศัยกระโจมขององครักษ์ฝานอาบน้ำชำระกายเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

"ข้าขอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียหน่อย"

เขากล่าวเช่นนั้นอย่างไม่กระดากอายเลยสักนิด เมื่อต้องทำเรื่องส่วนตัวต่อหน้านาง เขาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ราวกับไม่เห็นนางอยู่ในสายตา ใบหน้าคมสันหล่อเหลาสมบูรณ์แบบทำให้นางใจสั่น

องค์หญิงสิบสามมองรูปร่างงดงาม กล้ามเนื้อเป็นมัดช่วงหน้าท้องของเขาพลางอดเลียริมฝีปากไม่ได้ ทุกสิ่งที่ประกอบเป็นหยางเอ้อหลางล้วนล่อลวงนางนัก นางจำต้องหลับตาลงเพื่อให้จิตใจสงบสุขไม่กลายเป็นสตรีที่อ่อนไหวได้โดยง่ายอีก

"ท่านเหนื่อยหรือ"

หยางเอ้อหลางเห็นองค์หญิงสิบสามล้มตัวลงนอนจึงรู้สึกเป็นห่วงกลัวนางได้รับความลำบาก

องค์หญิงสิบสามหันหลังให้เขาร่างกายอบอุ่นนั่งลงข้างๆ เขาจับไหล่ของนางเบาๆก่อนจะเอ่ยขึ้น