บทที่ 92

น้ำเสียงของเขาไม่ได้อ่อนโยนอีกต่อไปกลับดุดันยิ่งเมื่อเห็นว่าราชทูตไป๋อี้ผู้นั้นบังอาจกระทั่งส่งยิ้มและยกจอกสุราเป็นการทักทายนางโดยไม่เกรงใจองค์หญิงสิบสามจึงส่งยิ้มคืนให้ตามมารยาท พลางตอบกลับสามี

“ข้าหาใช่สตรีอ่อนแอ โดนลมแค่นี้ไม่กระเทือนหรอก”

“องค์หญิง” หยางเอ้อหลางเสียงเข้มแต่ดูเหมือนว่านางจะไม่สนใจฟังเขาเลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่นางตั้งใจสานไมตรีค้าขายกับคนผู้นั้นหยางเอ้อหลางก็ไถลกายตนเองมาบังทัศนียภาพของนางจนมิด องค์หญิงสิบสามเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของหยางเอ้อหลางบัดนี้เคร่งขรึมอีกทั้งยังเสียงต่ำลงอีกหลายส่วน

"อาชิงเจ้าพาองค์หญิงกลับกระโจม"

"เหตุใดต้องรีบกลับงานเลี้ยงเพิ่งเริ่มได้ไม่นานข้ายังไม่ได้ดูการร่ายรำแบบชาวป่าของชาวบ้านเลย" ขัดใจสิบสามเป็นอย่างยิ่ง หยางเอ้อหลางผู้นี้เหตุใดจึงมาขัดขวางความสุขของนางเช่นนี้

"ลมพัดแรง อาชิงพาองค์หญิงเข้าไปพัก"

“ท่านแม่ทัพ”

“ท่านไม่เห็นหรือว่าคนผู้นั้นกำลังมองท่านอยู่” สุดท้ายแล้วเป็นเขาที่ต้องอธิบาย

“มองแล้วอย่างไร เขาเป็นราชทูตข้าก็แค่ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี”

“ไม่ต้องทำดีกับบุรุษอื่นให้มาก”

“ท่านนี่ประหลาดคน เอาเป็นว่าข้ายังไม่กลับกระโจมจนกว่าข้าจะมั่นใจว่าท่านปลอดภัย”

“เช่นนั้นข้ากลับไปกับท่านดีหรือไม่"

“ดี ไปกัน"

ครานี้นางยิ้มออกมาแล้ว หากหยางเอ้อหลางไม่อยู่ที่นี่โอกาสที่เขาจะดื่มสุราพิษย่อมไม่มีแล้ว องค์หญิงสิบสามจึงยืนขึ้นทำความเคารพฝ่าบาท

“เสด็จพ่อ ลูกทูลลา"

“ฝ่าบาท กระหม่อมจะไปส่งองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”

“ช้าก่อน พวกเจ้าสามีภรรยาจะหนีงานเลี้ยงได้อย่างไร สิบสามเจ้ากลับไปก่อนเป็นสตรีอยู่ที่นี่นานไม่เหมาะองค์หญิงผู้อื่นก็ไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงแต่เจ้านั่งดื้อรั้นเฝ้ายามอยู่ที่นี่”

“เสด็จพ่อลูกห่วงสามีนี่เพคะ”

นางเอ่ยตรงๆ ฝ่าบาทจึงตรัสว่า

“เจ้าจะห่วงเขาไย หยางเอ้อหลางไม่ใช่นักรบอันดับหนึ่งของแคว้นเราหรือ เจ้ากลับไปก่อนอาชิงดูแลนายของเจ้าด้วย”

“ลูกจะอยู่ที่นี่เพคะ"

“เจ้าลูกคนนี้"

เมื่อเห็นว่าองค์หญิงสิบสามดึงดันฝ่าบาทเริ่มพิโรธแล้ว เพราะนางแต่งงานกับหยางเอ้อหลางแล้วผิดกับสตรีอื่นที่ยังเป็นองค์หญิงในวัง นางจึงไม่ได้โดนตำหนิที่ยังร่วมสนทนากับบุรุษ แต่บัดนี้เมื่อถึงเวลานางควรจะรู้ขอบเขตไม่ใช่ไร้กฎเกณฑ์เพียงนี้