บทที่ 93

องค์หญิงสิบสามเดินเข้าไปในกระโจมแล้วสั่งกับอาชิงเสียงเบา

“อาชิงเจ้าเก็บจอกหยกนี่ไว้ให้ห่างข้า ข้าสัมผัสมันแล้วทำให้หินจันทราเคลื่อนย้ายประหลาดยิ่งนัก ในจอกหยกต้องมีสิ่งใดเป็นแน่”

“ท่านรู้สึกเช่นไรบ้างเพคะ”

“ขอเพียงไม่แตะต้องมันข้าก็ไม่เป็นอันใด เจ้าวางใจเถิดร่างกายในตอนนี้ปกติยิ่งไม่ได้รู้สึกอันใด”

“บ่าวจะเก็บไปให้ห่างองค์หญิงเพคะ องค์หญิงท่านควรให้ท่านหมอตรวจดูเสียหน่อยนะเพคะ บ่าวไม่วางใจ”

“อาชิงใกล้ถึงเวลานัดหมายกับพี่หญิงใหญ่แล้ว เอาไว้พรุ่งนี้เถิดข้าต้องรีบแล้ว เจ้าจงไปแจ้งแก่พี่หญิงใหญ่ว่าข้ารออยู่”

“องค์หญิง ท่านจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือเพคะ ข้ารู้ว่าท่านชอบท่านแม่ทัพและเสียใจเพียงใด”

“อาชิง อย่าเอ่ยถึงเลย”

“องค์หญิง”

“เอาเถิด เจ้าอย่าเสียเวลาให้รีบไปตามพี่หญิงใหญ่ ข้าจะไปรอยังที่นัดหมาย หลังจากพี่หญิงใหญ่มาถึงสักครู่เจ้าค่อยไปแจ้งท่านแม่ทัพว่าข้าต้องการพบ เมื่อแม่ทัพหยางมาข้าจะหลบออกไปเอง พวกเขาจะได้ทำความเข้าใจกันเพียงลำพัง”

“องค์หญิงจะดีหรือเพคะ”

“อาชิง เจ้ากับข้าย่อมรู้ว่าพวกเราตอนนี้อยู่ในสถานะใด หากเรื่องที่เรากำลังกระทำอยู่เกิดแดงขึ้นมาสกุลหยางต้องลำบากเป็นแน่ ข้าไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้ เจ้าทำตามแผนเถิด”

“องค์หญิงท่านแม่ทัพไม่มีใจให้องค์หญิงใหญ่ ท่านทำเช่นนี้จะดีหรือเพคะ หากท่านแม่ทัพรู้เข้าต้องโกรธมากๆ แน่ ข้าเชื่อว่าท่านแม่ทัพย่อมไม่ยอมรับองค์หญิงใหญ่เป็นแน่”

“อาชิงหญิงชายไม่ควรใกล้ชิด เขาอยู่กับพี่หญิงตามลำพังอีกทั้งเราจัดฉากให้คนไปพบ อย่างไรเสียท่านแม่ทัพก็ต้องแต่งพี่หญิงเข้าจวนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้”

องค์หญิงสิบสามพูดทั้งน้ำตานองหน้า อาชิงเห็นแล้วยิ่งไม่สบายใจรู้สึกสงสารองค์หญิงยิ่งนัก นางจึงไม่อาจกลั้นน้ำตาได้เช่นกัน

“ไม่รู้เวรกรรมอันใด ทำให้องค์หญิงของอาชิงต้องมาพบเรื่องเช่นนี้”

“พี่หญิงใหญ่มีบุญคุณกับข้า ข้ารับปากนางแล้วต้องทำให้สำเร็จ อีกอย่างนางจะได้ไม่มีใจคิดทำร้ายท่านแม่ทัพอีก ต่อไปเมื่อหย่ากับท่านแม่ทัพแล้วเราก็เพียงใช้ชีวิตเฉกเช่นเดิม มีเพียงคนผู้นั้นที่เป็นเป้าหมาย สิ่งที่เรากำลังกระทำมันเสี่ยงเกินไปข้าไม่อยากให้ท่านแม่ทัพและสกุลหยางลำบากเจ้าเข้าใจใช่หรือไม่”