บทที่ 94

"โดนควันสลบเช่นนั้นเหตุใดเจ้ายังอยู่ดี"

"ข้ามันคนละชั้นกับเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ"

นางใช้กระบี่อ่อนรับดาบส่งปราณรุนแรงผ่านออกไปที่ปลายกระบี่แล้วพลิกกายว่องไวเพียงเสี้ยวลมหายใจกระบี่ขององค์หญิงสิบสามก็จ่อเข้าที่คอของคนผู้นั้นแล้ว องค์หญิงสิบสามแค่นหัวเราะออกมา

"เจ้าอย่าหวังว่าจะได้สิ่งใดจากข้า" นักฆ่าผู้นั้นเอ่ยออกมา

"เจ้ากล่าวเช่นนี้ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าคงคิดฆ่าตัวตายเช่นนั้นจงตายด้วยดาบข้าเถิด"

กล่าวจบนางตวัดกระบี่เข้าที่ลำคอของคนผู้นั้นอย่างว่องไวก่อนที่จะดึงร่างของเขาเข้ามากำบังลูกธนูที่กำลังพุ่งมาหาตนเอง

"ไม่จบสินะ"

นางเห็นบุรุษในชุดดำอีกหลายคนที่กำลังพุ่งมาด้วยความเร็ว คราวที่แล้วคงคิดเพียงจับตัวแต่คราวนี้หวังสังหารอย่างเห็นได้ชัดองค์หญิงสิบสามต่อสู้หลบหลีกแต่แม้วรยุทธ์จะแข็งแกร่งเพียงใดแต่เพราะพวกมันมีมากกว่าที่คิดจึงทำให้

นางพลาดโดนดาบของคนผู้หนึ่งฟันเข้าที่แขนจนเลือดกระเซ็น องค์หญิงสิบสามถอยร่นพลันรู้สึกว่าความร้อนในกายพุ่งสูง สูงจนร่างของนางเหมือนกำลังโดนต้มในกระทะร้อนสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นคือนางคิดว่าตนเองกำลังจะกลายร่างทั้งๆ ที่ไม่ใช่วันพระจันทร์เต็มดวงในที่สุดก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกครั้ง

พวกมันล้อมร่างของนางไว้ องค์หญิงสิบสามในใจร้องว่าตนเองคงถึงคราวเคราะห์แล้วพลันคิดถึงใบหน้าของคนผู้หนึ่ง บุรุษที่นางไม่กล้าปล่อยใจให้เขา องค์หญิงสิบสามกำลังจะพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตไปแล้ว

นางจะตายจากทั้งๆ ที่ยังบริสุทธิ์เช่นนี้ไม่ได้ยมบาลอาจจะหัวเราะเยาะหากรู้ว่านางแต่งงานแล้วยังไม่เคยลองเรื่องนั้นแม้แต่ครั้งเดียว

"ข้าจะไม่ยอมตายทั้งๆ เรื่องยังค้างคาเด็ดขาด" องค์หญิงสิบสามตะโกนก้องออกมา

นักฆ่าที่ล้อมร่างของนางต่างมองหน้ากัน องค์หญิงผู้นี้วรยุทธ์เยี่ยมยอดจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเช่นเคยด้วยกลัวกลายเป็นอีกศพที่นอนอยู่บนพื้น แผนล้อมจับนางจึงเกิดขึ้นครานี้พวกมันลงมือพร้อมกันหวังทำงานให้บรรลุบุรุษทั้งหมดราวห้าคนที่หลงเหลือต่างเงื้อกระบี่ขึ้นหวังสังหารองค์หญิงสิบสามให้ได้พลันสิ่งที่พวกมันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

สตรีผู้นี้กำลังเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว เล็บยาวที่ค่อยๆ งอกออกมา ลำแขนเรียวงามขยายใหญ่จนกลายเป็นเท้าพร้อมขนยาวเฟื้อยที่ขึ้นเต็มตัว ใบหน้างดงามกลับเปลี่ยนเป็นใบหน้าของสุนัขหมาป่าตัวใหญ่ที่น้ำลายยืดฟันแหลมคนจนทำให้พวกมันลืมหายใจ

นักฆ่าทั้งหมดต่างตกใจจนไม่อาจขยับด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านหน้าพวกมันชวนให้หวาดกลัวยิ่ง

องค์หญิงสิบสามเห็นท่าทางตื่นตระหนกตกใจจนตัวสั่นนั้นแล้วพลันเอ่ยออกมาว่า

"ข้าน่ากลัวขนาดนั้นหรือ"

นางก้มมองมือที่กลายเป็นเท้าสุนัขหมาป่าขนยาวเฟื้อยแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา