บทที่ 95

"อย่าให้มันหนีไปได้สังหารมันแล้วตัดศีรษะมันไปถวายฝ่าบาท"

หัวหน้าองครักษ์ของฝ่าบาทสั่งเสียงเหี้ยมเขามองดูบุรุษในชุดดำอำพรางใบหน้านอนตายเกลื่อนที่พื้นด้วยแสงแห่งคบเพลิงจึงเห็นว่าพวกมันตายด้วยสภาพที่น่าสยดสยองนัก ถูกกรงเล็บของหมาป่าถลกหนังจนเละ

หัวหน้าองครักษ์เห็นการแต่งกายของพวกเขาแล้วจึงคิดว่า คนพวกนี้อาจเป็นมือสังหารที่ถูกส่งมาปองร้ายฝ่าบาทแต่โชคร้ายกลับพบกับหมาป่าเข้าเสียก่อนจึงถูกสังหารอย่างน่าอดสูเช่นนี้

"พวกเจ้าปล่อยข้า ข้าไม่ทำร้ายพวกเจ้า"

องค์หญิงสิบสามกล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มที่นางคิดว่าดูเป็นมิตรที่สุด นางกำลังขอร้องอย่างสุภาพที่สุดในชีวิต

ทหารที่ล้อมนางเอาไว้ตกใจจนขาสั่นเมื่อพบว่าหมาป่าตนนี้กำลังคำรามอย่างบ้าคลั่งพร้อมแยกเขี้ยวฟันขาววับน้ำลายยืดเต็มไปด้วยเลือดสดๆ ท่วมปากดูน่ากลัวจนพวกเขาที่เห็นอดคิดไม่ได้ว่าหากรอดชีวิตไปในวันนี้ตนคงนอนฝันร้ายไปหลายคืน

"ฆ่ามัน"

สิ่งที่องค์หญิงสิบสามได้รับกลับมาหลังจากพยายามยิ้มอ่อนหวานคือสิ่งนี้ นางตกใจยิ่งนักด้วยตนเองไม่คิดจะต่อสู้กับทหารของต้าชิงเช่นนี้ แม้ตนเองจะสติพร่าเลือนแต่นางจะไม่มีวันทำร้ายทหารของต้าชิงเป็นอันขาด

มีเสียงธนูแหวกอากาศเสียงดังสนั่นองค์หญิงสิบสามหลบหลีกฉับพลัน นางถอยร่นเข้าป่าอีกด้านทหารต้าชิงก็ตามนางอย่างไม่ลดล

ะ นางหลบหนีได้ไม่ไกลด้วยความที่ตนเองเป็นหมาป่าตัวใหญ่เดินไปที่ใดก็มักทำร่องรอยไว้ ทหารต้าชิงเชี่ยวชาญพื้นที่ด้วยอารักขาฝ่าบาทมาล่าสัตว์อยู่บ่อยครั้งในที่สุดพวกเขาก็ตามนางมาทัน

องค์หญิงสิบสามก็หมดสิ้นหนทาง ในขณะที่นางคิดว่าคงหลบหนีไม่พ้นเมื่อทหารเหล่านั้นกำลังเล็งธนูมาที่นาง ถึงหนังจะเหนียวแต่ลูกธนูเป็นห่าฝนเช่นนั้นนางคงตายเป็นรูพรุน สภาพศพคงน่าเกลียดนักหนา

ไม่ใช่ นางไม่ได้ตายเช่นนี้ อย่างไรเสียนางก็ไม่ยอมลดตัวตายในร่างหมาป่าที่น่าเกลียดนี่ให้คนหัวเราะเยาะเป็นอันขาด

ยังไม่ทันที่ลูกธนูจะปักสู่ร่างของนาง พลันมีกลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งเข้ามาขัดขวางอีกทั้งยังช่วยนางไว้อย่างสุดกำลัง องค์หญิงสิบสามมองด้วยความแปลกใจ พวกเขาคือใครกันหรือ เป็นผู้ใดที่ส่งมา

องค์หญิงสิบสามสะดุ้งตกใจเมื่อมีบุรุษผู้หนึ่งกลับกระโดดลอยตัวมาจากด้านหนึ่ง พร้อมขวางลูกธนูเอาไว้อย่างไม่เกรงกลัวเขาแกว่งดาบว่องไวจนธนูพวกนั้นถูกฟันหักลงกองลงที่พื้น

องค์หญิงสิบสามเห็นว่าเขาถูกธนูดอกหนึ่งถากเข้าที่แขนจนเกิดรอยเลือด ดีที่มันไม่ปักลงบนอกเขานางรู้สึกตกใจยิ่ง

ผู้มีพระคุณกำลังได้รับบาดเจ็บ องค์หญิงสิบสามรู้สึกมีโทสะแล้วความจริงนางไม่อยากทำร้ายทหารต้าชิง แต่แสดงพลังให้พวกเขาหวาดกลัวเพื่อช่วยผู้มีพระคุณคงไม่ใช่เรื่องที่ผิด

องค์หญิงสิบสามพุ่งกายเข้าไปช่วยเมื่อแน่ใจว่าคนพวกนี้เป็นพวกของตนเอง ในใจประการแรกคิดว่าต้องเป็นพี่ใหญ่ที่เข้าช่วยเหลือแต่เมื่อสบสายตาคมของคนผู้นั้นเข้าอย่างจังร่างกายครึ่งส่วนของนางก็อ่อนปวกเปียกด้วยความตกใจ

หยางเอ้อหลาง เป็น หยางเอ้อหลางเป็นแน่