บทที่ 96

“ความจริงแล้วข้าเพียงแต่เห็นดาบของภรรยาที่หล่นอยู่ในที่เกิดเหตุอีกทั้งเห็นสิ่งนี้ที่ช่างคุ้นตาเหลือเกิน”

เขาชี้ไปที่กระพรวนผู้พิทักษ์ที่ใหญ่ขึ้นตามร่างกายของหลินฮุ่ยหมิน

“เหตุใดกระพรวนของภรรยาข้าจึงได้ขยายใหญ่เช่นนี้และมาอยู่ที่ร่างของหมาป่าตนนี้ได้อย่างไร”

“เจ้าคงเข้าใจผิดแล้วหมาป่าตนนี้เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของข้า”

“ท่านอย่าได้กล่าวเหลวไหลอีกเลย การปิดบังข้าไม่อาจช่วยภรรยาของข้าได้ พี่เขยท่านไม่ต้องห่วงแล้วองค์หญิงสิบสามเป็นของข้า ข้าสัญญาว่าจะดูแลนางเท่าชีวิต”

เขากล่าวอ่อนโยนพลางเงยหน้าไปมองเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ในดวงตาของหมาป่ามีน้ำตาคลอดวงตาที่สดใสคู่นี้หากไม่ใช่ของภรรยาเขาแล้วจะเป็นของผู้ใดกันเล่า

“เพราะเจ้าคิดว่าเป็นนางหรือ”

“ท่านจะบอกข้าว่าไม่ใช่นางหรือ”

หยางเอ้อหลางย้อนถามออกมา มีเพียงความนิ่งเงียบไร้ซึ่งคำตอบจากอ๋องฉางอันเขาไม่อาจปฏิเสธได้เต็มปากอีกแล้ว อีกทั้งเห็นท่าทางที่พร้อมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือองค์หญิงสิบสามของหยางเอ้อหลางก็เริ่มคลายใจ คนผู้นี้ย่อมเป็นห่วงนางจากใจจริง ไม่ว่าร่างกายของนางจะเป็นอย่างไรหยางเอ้อหลางก็ยังคงรักนางเป็นแน่

องค์หญิงสิบสามเดินมาหาผู้เป็นพี่ชายพร้อมกับส่ายหน้า นางต้องการสื่อให้เขารู้ว่าไม่อาจโกหกหยางเอ้อหลางได้อีกต่อไปที่ผ่านมาคงเป็นเขาที่จับตามองนางมาตลอด

“ท่านแม่ทัพรีบไปเถิดขอรับทหารกำลังมาทางนี้ขอรับ”

เป็นองครักษ์ฝานที่ตามมาด้านหลังจนทันเอ่ยขึ้น ความจริงในใจขององครักษ์ฝานหวาดผวาในร่างนี้ขององค์หญิงสิบสามนัก

เขาและแม่ทัพหยางครั้งที่แล้วแอบซุ่มดูและเห็นองค์หญิงสิบสามกลายร่างเป็นนกน้อยกับตาตนเอง

ครานั้นเขาตกใจยิ่งแต่เพราะเป็นเพียงนกตัวน่ารักเขาจึงไม่ได้หวาดกลัว แต่ร่างของนางครานี้ชวนให้ขนลุกจนองครักษ์ฝานไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้เหมือนท่านแม่ทัพผู้กล้าหาญ

“เช่นนั้นดูแลนางให้ดีข้าจะล่อทหารไปอีกทาง”

อ๋องฉางอันเอ่ยขึ้นแล้วกลับไปเผชิญหน้าทหารของต้าชิง เขาหลอกทหารให้ติดตามหมาป่าไปอีกทาง ส่วนหยางเอ้อหลางนั้นได้พาหลินฮุ่ยหมินหลบหนีไปอีกอีกทางอย่างว่องไว

เขาวิ่งนำหน้านางไปได้ไม่ไกลเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วเป็นแน่จึงตั้งใจหาที่กำบังกายหยางเอ้อหลางหยุดวิ่งได้ยินเสียงสวบสาบอยู่ด้านหลัง

ครั้นหันมาเห็นร่างหมาป่ายักษ์จึงวางใจในขณะที่สายตากวาดหาที่หลบภัยอยู่นั้นพลันมือคู่ใหญ่อีกทั้งร่างกายทะมึนพลันโอบกอดเขาจากด้านหลัง

หลังจากนั้นร่างนั้นค่อย ๆ หดเล็กลง มือที่เต็มไปด้วยขนสีดำกลายเป็นลำแขนเรียวยาวของภรรยา

“ท่านแม่ทัพ” เสียงแผ่วหวานที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น

หยางเอ้อหลางดีใจยิ่งนักเขาหันหน้ามากอดนางเอาไว้ในอ้อมอก จวบจนนางเอ่ยขึ้น

“ข้าไร้อาภรณ์ท่านหลับตาได้หรือไม่”

องค์หญิงสิบสามกัดฟันพูด นางเขินอายไม่อยากให้เขาเห็นร่างกายเปล่าเปลือย อีกทั้งสภาพนางเมื่อสักครู่คงทำให้ภาพลักษณ์องค์หญิงผู้งดงามต้องมัวหมองเป็นแน่ คิดแล้วก็ปวดใจยิ่ง

“ข้าใช่จะไม่เคยเห็นท่านในสภาพนี้ อย่าได้อายเลย”

เขาปลดผ้าคลุมไหล่สีดำของตนเองออกแล้วคลุมร่างของนางอย่างแน่นหนา

“อย่างไรข้าก็เป็นสตรี ท่านไว้หน้าข้าบ้างไม่ได้เชียวหรือ”

บุรุษผู้หนึ่งจ้องมองใบหน้างดงามของภรรยาภายใต้แสงจันทร์ เขาเพียงแต่เช็ดคราบเลือดที่เต็มใบหน้าของนางออก หากนางเห็นสภาพของตนเองตอนนี้

หยางเอ้อหลางรู้ได้ทันทีว่านางจะกรีดร้องด้วยความตกใจเพียงใด