บทที่ 97

เมื่อไร้คนอื่นหยางเอ้อหลางเชยคางของภรรยาขึ้น เช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน

“ท่านหยุดร้องไห้เถิด ข้าบอกรักท่านเหตุใดจึงร้องไห้ราวญาติผู้พี่เสียชีวิตเช่นนี้”

“ข้าดีใจนี่นา”

“ดีใจหรือ”

“อืม เดิมทีข้าคิดว่าข้ามีใจให้ท่านฝ่ายเดียว แต่ตอนหลังมารู้ว่าท่านอาจมีข้าในหัวใจบ้างก็ดีใจ แต่วันนี้ท่านบอกข้าว่าท่านรักข้า ข้าจึงดีใจนอดร้องไม่ได้”

นางกล่าวสะอึกสะอื้น

“ท่านมีใจให้ข้าหรือ”

“ข้ารักท่าน” นางยอมรับอย่างกล้าหาญ เมื่อไม่มีเรื่องพี่หญิงใหญ่มากวนใจองค์หญิงสิบสามไม่ปิดบังอีกต่อไป

หยางเอ้อหลางกลับเก้อเขิน องค์หญิงสิบสามอารมณ์ขึ้นลง เมื่อวานขอหย่ากับเขานับครั้งไม่ถ้วน วันนี้กลับมาบอกรักเขา

“หากท่านคิดว่าข้าช่วยท่านครานี้จึงต้องการตอบแทน ท่านก็อย่าเอ่ยออกมาเลย”

“หยางเอ้อหลางเจ้าคนบื้อ ข้ารักท่านด้วยใจจริงท่านเหตุใดมองข้าเช่นนี้”

“ท่านรักข้า ไม่ต้องการหย่าแล้วหรือ”

“ไม่หย่าแล้ว ท่านรู้ตัวตนของข้าแล้วไม่ต้องคอยหลบซ่อนหรือเพราะแบบนี้ท่านจึงจะทอดทิ้งข้า”

“เด็กโง่ ที่ผ่านมาเพราะกลัวข้ารู้ความจริงหรือจึงอยากหย่านัก แม้จะรู้แล้วอย่างไรผู้ใดจะทอดทิ้งท่านกัน ข้าหยางเอ้อหลางรักฮูหยินเพียงนี้”

“ท่านแม่ทัพ”

สองร่างกอดตระกอง ต่างเข้าใจกันและกัน หลินฮุ่ยหมินรู้สึกโล่งอกสามีของนางหาได้รังเกียจอีกทั้งยังกระโดดออกมาปกป้องนางเช่นนี้ วันนี้นางจึงมีความสุขนัก ส่วนเรื่องของพี่หญิงใหญ่ในวันนี้นางถือว่าได้ชดใช้ในสิ่งที่สตรีผู้นั้นเคยช่วยนางไว้ตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว

หลินฮุ่ยหมินผู้นี้ต่อไปไม่มีองค์หญิงหลินฉีเป็นพี่หญิงใหญ่อีกต่อไป

“วันนี้มีคนลอบทำร้าย อาจจะเป็นพวกเดียวกันกับที่ลอบทำร้ายท่านในคราที่แล้ว อีกทั้งแคว้นเว่ยย่อมมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เป็นแน่ จอกหยกนั้นต้องมีบางสิ่งซ่อนอยู่จึงกระตุ้นหินจันทราในร่างของท่าน”

"ข้าต้องนำจอกหยกไปให้ท่านน้าตรวจสอบดู"

"เช่นนั้นกลับกระโจมกันเถิด ทหารพวกนั้นคงวิ่งวุ่นไปด้านอื่นแล้ว"

“ท่านแม่ทัพรองเท้าข้า”

หยางเอ้อหลางมองเท้านาง เมื่อนางกลายร่างทุกสิ่งในกายจึงถูกฉีกขาด เมื่อเห็นเท้าเปลือยของนางก็ยิ่งปวดใจยิ่ง ของแหลมคมคงบาดเท้าจนระบมไปหมด