บทที่ 98

"ในคราแรกข้าคิดว่าเป็นหยางเอ้อหลาง เพราะเขานับว่าเป็นเทพสงครามทำศึกไม่เคยพ่ายแพ้ที่ไหนได้กลับกลายเป็นองค์หญิงสิบสามเสียเอง ครานี้คงง่ายกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก"

ไป๋อี้หนึ่งในสองบุรุษเอ่ยขึ้น เขาต้องตาองค์หญิงสิบสามตั้งแต่แรกพบด้วยใบหน้าอันงดงามคาดไม่ถึงว่านางจะเป็นผู้ครอบครองหินจันทรา ธิดาเทพผู้สามารถทำนายเหตุการณ์ในอนาคตได้ คนที่ทำให้แคว้นต้าชิงไร้พ่ายต่อแคว้นอื่นๆ ก็คือนาง

หลายปีก่อนที่แคว้นต้าชิงทำศึกกับแคว้นเว่ยก็มีข่าวลือว่าเป็นเพราะการทำนายของธิดาเทพทำให้พวกเขาแพ้สงครามในที่สุด ความจริงหินจันทรานั้นอดีตเคยเป็นของแคว้นเว่ยมาก่อนแต่ได้หายไปอย่างลึกลับอดีตฮ่องเต้พยายามติดตามหามาจนกระทั่งสวรรคตก็หาไม่พบ

จวบจนฮ่องเต้แคว้นเว่ยพระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์จึงมีคำสั่งให้สืบค้นหาหินจันทราและธิดาเทพผู้นั้นให้พบ กระทั่งมีหลักฐานแน่ชัดว่าหินจันทราอยู่ที่นี่แคว้นต้าชิง เพราะเหตุนี้จึงได้เดินทางมาที่นี่เพื่อสืบค้นหาที่ซ่อนของธิดาเทพผู้ทำนายและนำนางกลับสู่แคว้นเว่ยของพวกเขา

"นางกลายเป็นภรรยาของหยางเอ้อหลางแล้วเรื่องไม่ได้ง่ายดายเช่นที่เราวางแผนไว้"

"คงต้องหาทางลักตัวนางกลับแคว้นเว่ย เราจะทำให้ฝ่าบาทผิดหวังไม่ได้"

ไป๋อี้กล่าวเสียงเย็นเขานอกจากเป็นราชทูตแล้วยังเป็นองค์ชายจากแคว้นเว่ย การครอบครองสตรีที่มีอำนาจเหนือผู้อื่นอย่างองค์หญิงสิบสามเป็นสิ่งที่เขาต้องการนัก

เสียงสนทนาเงียบหายไปแล้วคงมีเพียงแต่เสียงหวีวหวิวของลมพัดและเสียงร้องของสัตว์ป่าที่ดังเป็นระยะเข้ามาแทน บุรุษสองคนยังนั่งปรึกษากันในเงามืด คนผู้หนึ่งที่คอยเฝ้าจับตาดูพวกเขาสังเกตความผิดปกตินี้ได้เป็นอย่างดี คนผู้นั้นยิ้มเย็นฉับพลันนางเดินเข้าไปในกระโจมอย่างกล้าหาญ

“เจ้าคือผู้ใด”

ไป๋อี้เอ่ยขึ้น

“ข้าเอง”

องค์หญิงใหญ่ปล่อยผ้าคลุมศีรษะลง เผยตัวตนที่แท้จริงให้ราชทูตทั้งสองเห็น ราชทูตทั้งสองต่างมองหน้ากัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลันปรากฏขึ้นบนหน้าของพวกเขา

เมื่อพาภรรยากลับมาถึงกระโจมที่พักได้ไม่นาน องค์หญิงใหญ่กลับมาขอพบน้องสาว เหตุการณ์ที่องค์หญิงสิบสามกลายร่างล้วนอยู่ในสายตาขององค์หญิงใหญ่ นางสงสัยว่าองค์หญิงสิบสามจะรู้หรือไม่ว่าตนเองเป็นคนส่งมือสังหารพวกนั้นไปฆ่านาง

สิ่งที่ทำให้องค์หญิงใหญ่ต้องปวดใจอีกทั้งเจ็บแค้น คือหยางเอ้อหลางผู้หล่อเหลากำลังออกมาพบนางในสภาพที่อาภรณ์นั้นไม่เรียบร้อย รูปร่างองอาจไร้ที่ติทำให้องค์หญิงใหญ่ใบหน้าแดงก่ำก่อนจะเอ่ยปากถามหาผู้เป็นน้องสาว

"ท่านแม่ทัพมีผู้มารายงานว่ามีหมาป่ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้ข้าจึงเป็นห่วงน้องหญิงนัก อยากพบนางเสียหน่อยจะได้หรือไม่"

"องค์หญิงสิบสามเหนื่อยมาทั้งวันจึงหลับไปแล้ว เชิญองค์หญิงใหญ่กลับไปเถิดพรุ่งนี้ข้าจะเป็นพานางไปพบท่านเอง"

องค์หญิงใหญ่จึงเอ่ยขึ้น

"ข้าเพียงแต่อยากพบหน้านางสักหน่อยพี่น้องคุยกันเพียงชั่วครู่คงไม่รบกวนกระมัง หากเห็นนางปลอดภัยข้าจึงจะวางใจ"