บทที่ 99

เมื่อองค์หญิงใหญ่เห็นแน่ชัดแล้วว่าองค์หญิงสิบสามหาได้บาดเจ็บใกล้ตายแต่ประการใจ ในใจคั่งแค้นยิ่งเหตุใดสตรีผู้นี้ถึงหนังหนาได้เพียงนี้

“ข้ากับพี่หญิงคงไม่มีสิ่งใดสนทนากันแล้ว ท่านกลับไปเถิดขอบคุณน้ำใจที่เป็นห่วงสิบสามไม่ส่ง”

องค์หญิงสิบสามกล่าวจบก็หันไปออดอ้อนสามีเสียงหวานโดยไม่สนใจผู้เป็นพี่สาวที่ยืนอยู่ด้านหน้าอีกต่อไป

“ท่านพี่ ข้าต้องการนอนแล้วท่านจะมากอดข้าแล้วกล่อมนอนได้หรือไม่”

“ได้สิ”

หยางเอ้อหลางรับคำ ก่อนจะหันไปเอ่ยเสียงเย็นกับองค์หญิงใหญ่

“เชิญเสด็จองค์หญิงใหญ่เถิด สิบสามวันนี้คล้ายจะไม่สบายต้องการพักผ่อนแล้ว”

กล่าวจบหยางเอ้อหลางก้าวเท้ายาวไปที่ตั่ง เลิกม่านสีขาวขึ้นสอดกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับภรรยาหลังจากนั้นก็ดึงนางมากอด

บัดนี้สายตาขององค์หญิงสิบสามที่มองผ่านพี่หญิงใหญ่ว่างเปล่านัก รอยกรีดที่ข้อมือของนางหายไปแล้วแต่รอยแผลในใจของนางบาดลึกเกินรักษา

นางอยากเขย่าร่างพี่สาวนักว่าเหตุใดจึงเหี้ยมโหดกับตนเองเช่นนี้ แต่เพราะคิดว่าไม่มีอันใดต้องอาวรณ์อีกทั้งเกี่ยวข้องกันอีกในสายตาขององค์หญิงสิบสามองค์หญิงใหญ่บัดนี้จึงกลายเป็นเพียงแค่สายลมที่พัดผ่าน

องค์หญิงใหญ่คล้ายจะก้าวขาไม่ออก นางคิดว่าองค์หญิงสิบสามย่อมรู้แล้วว่านางเป็นคนสั่งให้ลงมือ แต่คนเช่นนางหาได้หวาดกลัวสตรีผู้นั้นไม่ รู้แล้วอย่างไร

หยางเอ้อหลางที่ไม่สนใจนางอีกทั้งยังนอนกอดองค์หญิงสิบสามต่อหน้านางเช่นนี้ช่างทำให้นางผิดหวังนัก

เมื่อเห็นองค์หญิงใหญ่ยังคงยืนแข็งทื่อองค์หญิงสิบสามจึงเอ่ยว่า

“พี่หญิงอย่าหาว่าข้าเสียมารยาทในเวลานี้ข้ากับสามีต้องการอยู่ตามลำพัง ท่านกลับไปเถิด”

องค์หญิงสิบสามไล่พี่สาวตรงๆ ก่อนที่จะยกยิ้มร้ายกาจอีกทั้งยังหาญกล้าผลักหยางเอ้อหลางให้อยู่เบื้องล่าง นางขึ้นคร่อมร่างของเขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากดูดดื่ม

นางกำนัลที่ติดตามองค์หญิงใหญ่มาต่างก้มหน้ายกมือปิดใบหน้าด้วยความตกใจ องค์หญิงสิบสามกับท่านแม่ทัพช่างเป็นคู่รักที่ดูดดื่มรุนแรงยิ่ง

พวกนางตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีแม้แต่บุรุษจะมาจับมือเห็นภาพน่าละอายต่าหน้าจึงไม่อาจทนได้ แต่ครั้นจะทิ้งผู้เป็นนายไว้ตรงนี้แล้ววิ่งออกไปก็ไม่อาจทำได้

องค์หญิงใหญ่มองภาพบาดตานั้นด้วยความเจ็บแค้น เส้นเลือดในดวงตาปูดโปน สิบสามหากเจ้าไม่ตายความแค้นของข้าไม่มีวันจบ หยางเอ้อหลางกล้ากระทำเช่นนี้โดยไม่ไว้หน้านาง เมื่อรักกันมากเช่นนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าตายตกตามกัน

องค์หญิงใหญ่สะบัดใบหน้าหนี แววตาเกรี้ยวกราดเดินออกจากกระโจมด้วยจิตอาฆาต นางกำนัลผู้ติดตามเห็นเจ้านายออกไปแล้วจึงวิ่งตามออกมาไม่คิดชีวิต ด้านในนั้นสามีภรรยาต่างนัวเนียกันหนักโดยไม่สนใจบุคคลที่สามแม้แต่น้อย ช่างน่าละอายเกินไป

หยางเอ้อหลางที่ถูกภรรยาจู่โจมอย่างหื่นกระหาย ตอบสนองนางรวดเร็ว จวบจนองค์หญิงใหญ่ออกไปเขาที่รู้ว่านางต้องการเขาเพราะอยากให้องค์หญิงใหญ่เจ็บปวด

แต่เพราะเขารักนางไม่ว่านางจะทำเรื่องอันใดเขาก็ให้ความร่วมมือ หยางเอ้อหลางจึงถอนจุมพิตออก กดศีรษะตนเองเข้ากับศีรษะเล็กของนางแล้วเอ่ยว่า

“ท่านก็ทำให้คนเจ็บปวดเป็นเหมือนกัน”